Kijk ook eens op onze facebook pagina of meld je aan voor onze mailinglist en blijf op de hoogte.

Forest Field – Angels?

Forrest Field - Angels

Peter Cox is een Nederlandse muzikant die je zou kunnen kennen als gitarist van de hardrockband Chinawhite of als toetsenist van het  New Age georiënteerde Earthshine. De laatste paar jaar houdt de man zich bezig met zijn soloproject Forest Field, waarin de multi-instrumentalist samen met de Amerikaanse zanger Phil Vincent een wat lichtere, meer symfonische kant van zichzelf laat horen. Het resultaat daarvan is een mengeling van AOR, hardrock, symfo, ambient en New Age. “Angels?” is het derde album van Forest Field en het siert Cox dat hij wederom de cd heeft opgestuurd richting Progwereld. De eerste twee kregen op z’n zachtst gezegd nogal negatieve recensies van mijn collega’s. Hoewel ik beide besprekingen onderschrijf heb ik niet veel zin Cox opnieuw op z’n mindere punten te wijzen. Ik heb geluk en hoef me niet in bochten te wringen. “Angels?” is gewoon een prima album dat enorm veel baat heeft bij het tikkeltje meer rock dat de muziek rijk is.

Evenals op de vorige albums van Forest Field is er een mix van instrumentale en gezongen nummers. Wijselijk is de opeenvolging ditmaal niet om en om, dat staat zo bedacht vind ik. De zes vocale nummers zijn stuk voor stuk prima AOR-songs met sterke, aanstekelijke melodieën, temeer daar ze buitengewoon overtuigend gezongen worden door Phil Vincent. Een stem zoals de zijne heb je weliswaar al honderdduizend keer gehoord, maar toch is het elke keer weer een aangename aangelegenheid. Qua bronstigheid doet hij denken aan Bob Catley van Magnum of aan Hein van den Broek van Ice zo je wilt, een stem die er in gaat als koek.

Het album opent instrumentaal met Broken Wings. Als ik de New Age klanken op me af hoor komen weet ik dat ik me gewaarschuwd moet voelen voor enige saaiheid. Niets is echter minder waar. Een melodieuze gitaarlijn doorklieft het geluidsbeeld. Ik ben geboeid en neem zelfs de wat rare tempowisseling halverwege maar voor lief.  Als het vlotte titelnummer zich aandient en vervolgens de akoestische gitaartokkels van Left At Cloud de kamer vullen, ga je je afvragen in welke mallemolen je zit. De powerballade  It Looks Like Rain en het daar opvolgende Angel With A Dirty Face zijn wat dat betreft erg verhelderend. “Angels?” had gewoon een AOR-album moeten zijn met hier en daar enige integratie van wat Cox instrumentaal wil uitdragen. Wel wint de plaat aan coherentie naarmate hij vordert. Het tweede deel van het album is met tracks als The Zoo, Lovers Lane en Change Me gewoonweg prima. De AOR en de instrumentale melodieuze rock liggen er wat dichter bij elkaar plus dat de New Age fratsen tot het verleden behoren.

Al met al heeft Peter Cox met “Angels?” een flinke stap voorwaarts  gezet en ik raad iedere liefhebber van AOR aan om zijn spoor te volgen. Vergeet z’n eerste twee albums en ga voor deze. Niet dat “Angels?” zo fantastisch is, beloftevol is het zeker. Please Peter, verdwaal niet in het bos.

Dick van der Heijde

Progwereld | Recensies