Maak kans op vrijkaarten voor het optreden van Leap Day in de Singer te Rijkevorsel (België) op 15 september 2018. Klik hier voor onze prijsvraag.

Galahad – Following Ghosts

Galahad - Following Ghosts

Galahad heeft wel vaker verrassende openingen van albums, maar deze is wel heel erg grappig; een dame begint met; “Thank you for choosing Galahad’s new long-playing record. The Avalon Recording Corporation hope it will provide you with many hours of listening pleasure and entertainment. For maximum effect, etc,  please turn the volume control to… ELEVEN!!!!!!!” En vooral het laatste woord word met gewelddadig veel lawaai door je speakers gejaagd. Met andere woorden; je bent gelijk bij de les.

Galahad is lastig te vergelijken met andere bands. De albums van deze Britse band variëren in eigen discografie, maar ook de variatie op elk album apart is groot, zeker op de laatst verschenen cd’s. Oorspronkelijk werd de band veelvuldig ingedeeld in de neo progressieve hoek en referenties met Pendragon en Arena liggen voor de hand. Toch is er een groot verschil, namelijk dat Galahad op dit album een paar bijzondere creaties heeft neergezet, waar Nick Barret en kornuiten in de verste verte – zeker in de tijdsgeest – niet mee aan durfden te komen. Feit blijft dat veel tracks op dit album, maar ook op andere cd’s van Galahad, sterk doen denken aan het geluid van Pendragon.

Myopia is een stevig begin na het voorwoord van de jonge dame, en wordt voornamelijk gedomineerd door flinke gitaarrock. Imago, het vervolg, begint met mooi akoestisch getokkel op een Spaanse gitaar, ondersteund door samples en gaat langzaam over in een mooi progressieve passage zoals we wel vaker horen in het genre. Mooi gitaarwerk en strakke drums voeren de boventoon. A Short Reflection On Two Past Lives – part one is een mooi verlengstuk, waarin accordeon, dwarsfluit en akoestische gitaar de dienst uit maken.

De cd vervolgt met Karma For One. Na een korte intro lijkt het of je te maken hebt met een liedje van, jawel, Pendragon. Als je de eerste minuten aan een kenner van het genre zou laten horen, zou je zweren dat Nick Barret de intro had gecomponeerd, mede ook door het versterkte stemgeluid van zanger Stuart Nicholson. Vervolgens trekt wel degelijk Galahad weer aan de touwtjes, want er voegt zich een mooi elektronische sample in het nummer die mij tot aan het einde geboeid houdt, ook omdat de dwarsfluit en zelfs Afrikaans aandoend getrommel om de hoek komt kijken.

Bug Eye is zeker het vermelden waard. Deze ongewone track, zowel binnen de neo-prog als in de bands oeuvre, is bijna veertien minuten lang en enigszins fascinerend. Het wordt hoofdzakelijk gedreven door samples en kan verdeeld worden in drie gedeelten, met elk zijn eigen geluid. Het geluid is elektronisch, ritmisch en heeft een duidelijke neiging naar ambient muziek, maar ook een loungy gevoel kruipt over je heen als je hier naar luistert. Wat mij betreft had deze track iets eerder beëindigd mogen worden, maar dat komt vooral omdat de verveling op het laatst een beetje toeslaat en je de neiging hebt om te skippen op je stereo. Maar erg interessant voor de neo-progger die niet vies is van variatie.

Ook Ocean Blue mag je een beetje vergelijken met het nummer hiervoor besproken. Ook dit wordt voornamelijk weer gedragen door samples die je in een heerlijke trance kunnen brengen. De basis is hier wat vlotter dan op Bug Eye en zanger Nicholson weet deze track een bijzonder verslavende touch mee te geven. Lekker… Anders!

Shine is weer een typisch neo-progressief getint nummer met vooral in de eerste en laatste vijf minuten de daarbij horende klanken. Sleurend gitaarwerk, lekkere baslijntjes en dito sfeer.

Het is voor mij een raadsel waarom dit album nooit meer opzien heeft gebaard. Eén van mijn favorieten en daarom in mijn ogen onmisbaar in de Progwereld bibliotheek.

Ruard Veltmaat

Koop bij bol.com

Progwereld | Recensies