Like ons ook op Facebook of meld je aan voor onze mailinglist

Gazpacho – Bravo

gazpacho-bravo.jpg

In mijn recensie van de in 2002 uitgekomen demo-cd van Gazpacho was ik vol lof over deze band. Zelden werd ik zo gegrepen door een demo-cd. Mijn enige kritiek was dat de cd, met maar vier tracks, veel te kort was. Gelukkig is er dan nu het eerste volwaardige album van deze Noorse band.

Gelukkig zijn de vier nummers die op de demo stonden: Sea Of Tranquility, Nemo, Ghost en Bravo ook op dit album terug te vinden. Na talloze luisterbeurten hebben deze vier nummers nog steeds hun magie bij mij niet verloren. Voor een uitgebreide beschrijving van deze vier nummers verwijs ik je graag naar mijn recensie van de demo-cd. Nu is de grote vraag natuurlijk hoe de band zich verder ontwikkeld heeft. Ik heb de nieuwe nummers veel moeten luisteren, maar kan nu tot de conclusie komen dat de band zijn eigen geluid heeft kunnen voortzetten en uitbouwen. De muziek is nog altijd briljant door zijn eenvoud. De melodieën zijn vrij simpel, maar zeer doeltreffend. De band laat wederom horen zeer veel gevoel voor melodie, emotie en details te hebben. Ook de productie van deze schijf is uitstekend te noemen. Vooral op de koptelefoon komt deze plaat het beste tot zijn recht.

Gazpacho is bij vlagen wel wat steviger geworden. Dit wordt goed duidelijk op de opener van de schijf, Desert waarin de gitaar aardig van leer trekt. Omdat de gitaar behoorlijk naar de achtergrond is gemixt, stoort het nergens. De basis van het nummer is lekker up-tempo drumspel, waarin vooral de hi-hat goed te horen is en een rustige elektronische beat die heel relaxed door het nummer verweven zit. Lekker up-tempo verloopt California. Let op de heerlijke korte toetsen stukken die in het nummer opduiken. Het refrein is aanstekelijk en blijft nog lang hangen, ook hierin klinkt de gitaar lekker fel. De warme karakteristieke stem van Jan Ohme geeft het nummer iets extra’s.

The Secret ligt duidelijk in de lijn van de vier nummers die op de demo stonden. Het is een prachtig emotioneel nummer. Vooral wanneer de prachtige golvende orkestraties zich vermengen met de klagerige stem van Jan Ohme en het achtergrondkoortje, is het kippenvel niet meer te onderdrukken. Het vioolspel van Mikael KrØmer zit subtiel door het nummer heen verweven en is medeverantwoordelijk voor de warme sfeer.Een lichte beat vormt de achtergrond in Sun God. Lichte elektronische beats duiken wel vaker op in dit album, het maakt de muziek zo interessant en afwisselend. Echt prog of symfo mag ik de muziek van Gazpacho niet noemen. Net als bijvoorbeeld Porcupine Tree valt de band er een beetje buiten. De toetsen flirten bijvoorbeeld wel met het genre, maar een progstempel kan ik niet op het album drukken. Als referenties moet je meer denken aan bands als Muse en Coldplay.

Mesmer is het enigste nummer dat ik echt niet kan verdragen. De stem is hier zo schel vervormt dat het mijn irritatiegrens binnen een halve minuut heeft overschreden. Ik kan het nummer gewoon niet afluisteren. Prima dat de band hiermee experimenteert, maar naar mijn mening is dit té!Gazpacho heeft met “Bravo” een geweldig mooi album uitgebracht. Bijna elk nummer is een muzikale diamant die na tig luisterbeurten nog steeds zal schitteren. Hou deze band goed in de gaten!

Maarten Goossensen

Koop bij bol.com

Progwereld | Recensies