Momenteel hebben we drie prijsvragen lopen voor een DVD van Steven Wilson, tickets voor Kayak en/of Soup.
Klik hier voor onze speciale wedstrijdpagina.

Glass Hammer – Chronometree

GH Chronometree

Tegen wie het latere werk van Glass Hammer wel kan waarderen maar het oudere nog niet zo goed kent, zou ik zeggen: begin met “Chronometree“.

Op dit vroege album begint de band al echt te klinken als op latere klassiekers als “Lex Rex” en “The Inconsolable Secret”. Het verveelt niet gauw: lekker vol van geluid, bombastisch bijna, lekker aanstekelijk uitgevoerd, en lekker meeslepend van sfeer, romantisch bijna. Het is even wennen dat “Chronometree” het enige album is dat werd ingezongen door Brad Marler, die een beetje rauw stemgeluid met een snik heeft, maar dat geeft de plaat ook weer een eigen kleur. Op een bedje van Hammondorgel, piano en Mellotron wordt Marler in het eerste nummer direct groovend en swingend centraal gezet en omlijst met enkele gierende gitaren. Leuk om te zien wie daar opeens opduikt: Arjen Lucassen. Over de ritmesectie die ook ditmaal weer door de kern van Glass Hammer, Steve Babb en Fred Schendel, wordt verzorgt, valt niet te klagen.

“Chronometree” is ook een leuk album om eens achteraan te gaan omdat het is opgezet rond een hilarisch grappig concept. De nummers zijn ondergebracht in twee delen, ‘All In Good Time’ deel een en deel twee. Dat heeft alles te maken met het verhaal dat Marler zingt en waar elke symfo liefhebber met een beetje zelfspot om zal kunnen grinniken. Het draait om de hoofdpersoon Tom die zich zo heeft verdiept in de teksten en de albumhoezen van de klassieke symfonische rockmuziek dat hij meent daarin geheime boodschappen van buitenaardse oorsprong te horen! Hij heeft visioenen van bomen die op eilandjes door de lucht zweven (wel eens de film The Fountain van Darren Aronovsky gezien? Zoiets). Zodoende wijden de vreemde intelligente wezens hem in de wetenschap van de ‘chronometrie’ in. Daarmee kan hij een tijdmachine bouwen zodat de aliens hem kunnen bezoeken. Enfin, nadat de wietdampen zijn opgetrokken blijft Tom natuurlijk teleurgesteld achter. Arme symfo liefhebber!

Intussen trakteren Babb en Schendel ons op enkele heerlijke composities. Sommige nummers hebben het wilde en drukke van de ELP- adepten als Exception en Cairo met afwisseling tussen hamerende toetsen, koorzang, kerkorgel, buisklokken en een slidegitaar die tekeergaat als vingernagels over een schoolbord. Maar er zitten ook lieflijke en pastorale rustmomenten in die eerder aan het vroege Genesis doen denken, met heerlijk zwabberende Moogsolo’s en akoestische gitaren. En een handelsmerk van Glass Hammer is toch ook dat je na afloop weer een paar van die herkenbare deuntjes in je hoofd hebt zitten. Het geheel is zo smaakvol en toegankelijk dat de plaat voorbij is voor je het weet en je hem graag opnieuw opzet. Waar met de komst van een tweede album over de chronometrie alle aanleiding toe is.

Bart Cusveller
Koop bij bol.com

Progwereld | Recensies