Kijk ook eens op onze facebook pagina of meld je aan voor onze mailinglist en blijf op de hoogte.

Hans Spitzen – Fingerprints

Hans Spitzen - Fingerprints

Hans Spitzen is een aan het conservatorium afgestudeerd muzikant die op bevlogen wijze privélessen geeft aan gitaristen, toetsenisten en bassisten. Hij doet dat in een prachtig pand dat gelegen is in zijn woonplaats  Steenwijk (Overijssel). De man weet dus wel raad met de nootjes en dat is iets dat je mag aannemen. De  feiten liegen er immers  niet om. Spitzen is van ons soort, een symforocker tot op het bot. Hij heeft in de loop der jaren al heel wat nummers geschreven en in z’n uppie opgenomen. Het is hem gewoonweg nooit gelukt de juiste mensen bij elkaar te krijgen voor het uitvoeren van zijn muziek. Uiteindelijk heeft hij de knoop doorgehakt en een selectie gemaakt van zes nummers uit de periode 1989 ”“ 2011. Deze heeft hij onder z’n eigen naam uitgebracht op de cd “Fingerprints”.  Dat klinkt  een beetje als een zwaktebod maar als je het album met z’n fraaie  muziek nog maar één keer hebt beluisterd, wil je dat woord nooit meer in je mond nemen.

Hoewel de  nummers niet gecomponeerd zijn als albumtracks heeft “Fingerprints” toch een lekkere flow. Dat komt omdat er weloverwogen keuzes gemaakt zijn en, niet onbelangrijk,  omdat de nummers een goede opbouw kennen. Nee, aan fraaie spanningsbogen geen gebrek. Spitzen weet exact wat hij moet doen om welk effect te krijgen. Bovendien weet hij zijn kennis en kunde te koppelen aan een grote creativiteit en smaak.

De toetsengetinte eerste paar minuten van Neptune’s Exile zuigen je mee de plaat in. Het nummer ontwikkelt zich naar een Phideaux-achtig  stuk met een uitstekende zanglijn en een killer gitaarsolo. Als de echo’s aanzwellen gaat Spitzen helemaal uit zijn dak, terwijl de drums op standje ”˜drijven’ staan.  Het kan toch niet anders dan dat hij er de toetsen van het orgel dwars door het chassis  heeft gedrukt. Het nummer maakt duidelijk dat Hans Spitzen weet hoe hij je in de proghemel moet krijgen. What I Would Give bevat ook zo’n extreem sublieme passage. We horen hypermelodieuze gitaarsalvo’s , statige harmonieën en een ritme dat de schroeven uit je boxen laat lostrillen.  Het zijn van die momenten die een album boven zichzelf doen uittillen. Ze geven je ook enige rechtvaardiging voor het feit dat Spitzen met zijn Andy Latimer-achtige stem niet de beste zanger ter wereld is. Die is af en toe best nodig. Zo heeft het merendeel van What I Would Give eigenlijk de allure van een niemendalletje maar door zijn mooie arrangement met ondermeer prachtig spel op de gitaar en z’n integere strekking is het dat beslist niet.

Het album telt twee instrumentale nummers. No Strings Attached is gebaseerd op een mooi pianothema waarover Spitzen lekker tekeer gaat met zijn synthesizer. Omdat het voornamelijk brassgeluiden zijn die hij gebruikt, doet het erg denken aan Sea Of Dreams van Don Airey op de K2-cd “Tales Of Triumph  And Tragedy”. Het andere instrumentaaltje heet Symphonic Sketches en zou een compositie kunnen zijn van Ton Scherpenzeel welke mag dienen als soundtrack voor een film. Het is kwaliteit in het kwadraat .

Alle nummers hebben een onmiskenbare Spitzen-signatuur. Ook het gedragen The Time Of My Life en het mid-tempo Touching The Darkness, waar het album mee afsluit, zitten vol prachtige pianoloopjes, heerlijke orgelakkoorden, ronkende bassen en uitgekiende gitaarpartijen. Toch weet Spitzen in elk nummer wel iets verrassends aan te dragen . Hoor dat kerkorgelgeluid, hoor die Porcupine Tree-achtige power en weet dat Spitzen altijd je honger zal stillen.

“Fingerprints” is een bovengemiddeld schijfje dat veel meer verdient dan de eigen beheerstatus waarin het nu verkeert. Spitzen heeft een prachtig pand voor zijn escapades als muziekdocent en het is te hopen dat hij z’n bedoeningen als uitvoerend muzikant ook weet te laten omgeven door iets moois. Labels , bent u daar?

Dick van der Heijde

Progwereld | Recensies