Maak 2x kans op twee vrijkaarten voor het optreden van Cirrha Niva op 1 september in Willem Twee te 's Hertogenbosch.
Klik hier voor deelname.

Jordan Rudess – Wired For Madness

Jordan Rudess - Wired For Madness

In het interview dat ik begin van dit jaar met Jordan Rudess mocht hebben kondigde hij zijn nieuwe soloalbum al aan. Erg enthousiast – maar toen nog terughoudend, omdat de info pas later verspreid kon worden – gaf Rudess aan dat het album een rockalbum is geworden met progressieve en technische elementen. Een soloalbum van een kundig toetsenist blinkt natuurlijk uit in virtuositeit, technische hoogstandjes, orkestrale stukken en piano intermezzo’s. Maar in het album klinkt ook veel door van alle andere muzikale projecten van deze toetsenkunstenaar.

Belangrijkste onderdeel van dit album is het bijna 35 minuten durende titelnummer Wired For Madness. Het nummer is onderverdeeld in twee delen en tien onderdelen. Jordan Rudess was – samen met John Petrucci – verantwoordelijk voor de composities op het album “The Astonishing” en deze invloeden zijn duidelijk hoorbaar op “Wired For Madness”. Alhoewel Rudess benadrukt dat het album geen conceptalbum is, heeft het titelnummer wel een duidelijke verhaallijn. Een Sci-fi verhaal over een man die transformeert naar een geautomatiseerde robot, waarbij zijn menselijke kenmerken steeds verder afnemen en zijn lichamelijk en geestelijke mogelijkheden worden uitgebreid middels diverse ‘computerupdates. Ook deze technisch georiënteerde toekomst van de mensheid heeft overeenkomsten met de verhaallijn achter “The Astonishing”.

Het nummer start met een gecomputeriseerde stem die de wil om te verbeteren met behulp van computertechniek introduceert. Op het eerste deel, Bring It On, horen we een Rudess zoals we die ook bij Dream Theater vaak horen. Solerend op zijn verschillende toetseninstrumenten, met stevige ondersteuning van de verschillende gastinstrumenten. Het nummer kent verschillende tempo- en stijlwisselingen. We horen een flink aantal jazzy, fusion en klassieke invloeden, waarbij je in een rap tempo heen-en-weer wordt geworpen tussen meerdere verschillende muziekstijlen. Daarbij worden we ook nog eens getrakteerd op een vette gitaarsolo. Op het laatste stuk van Part 1Lost Control genaamd – gaat Rudess zelf zingen, zichzelf begeleidend op piano. Een rustige afronding van dit eerste deel met een poppy en seventies-achtige sound à la Alan Parsons.

Een keur aan gastmuzikanten werkt mee aan dit album. Zo horen we meerdere gitaristen waaronder Vinnie Moore, Guthrie Govan en John Petrucci. Rudess vertelt dat hij na zijn pianoavontuur – zoals op zijn voorlaatste album “The Unforgotten Path” en zijn recente piano solo toer “From Bach To Rock” – hij zich nu meer wilde toeleggen op het gebruik van synthesizers en elektronica en zich te richten op de rockenergie. De toevoeging van genoemde gitaristen geven dit album zijn stevigere rocksound. Op de drums horen we verder Marco Minneman, Rod Morgenstein en Elijah Wood. De meeste zangpartijen worden ingevuld door Jordan Rudess zelf. Gelukkig is de zang van ondergeschikt belang aan de instrumentale muziek. Niet dat Rudess slecht van stem is, maar hij gaat er zijn brood zeker niet mee verdienen. Daarnaast zijn er een paar kleine gastrollen voor James LaBrie op het finale stuk Infinite Overdose en een niet nader bekend gemaakte gastzangeres.

Op het tweede deel, Wired For Madness – Part 2, is er zeker een hoofdrol voor de elektronische toetseninstrumenten. Dat Rudess een ware toetsenwizard is wisten we natuurlijk al, maar met name in The Other Side gaat hij helemaal los in een moderne elektronische dance sound. In The Cosmic Chaos komen wederom meerdere invloeden op chaotische wijze naar voren en wordt op komische wijze de gekheid (madness) van de muziek weergegeven. Sixties en seventies invloeden schieten hier voorbij, waaronder The Beatles en Led Zeppelin tonen zijn te ontwaren. Dit epische nummer kent vele hoogtepunten en doet zeker denken aan andere epische stukken waar Jordan Rudess bij is betrokken.

Na het epische titelnummer volgen nog zes ‘losse’ nummers, die erg verschillend van aard zijn. Off The Ground is een poppy AOR-achtig nummer dat zelfs hitparade gevoelig is. Met Drop Twist lijken we in een Mario game terecht te zijn gekomen. Het elektrische gepriegel is geinig en toont nogmaals het technisch vernuft van Rudess aan. Perpetual Shine zet deze lijn op een funky (Kong) wijze voort. Just Can’t Win is een echte blues rocker met een hoofdrol voor Joe Bonamassa en een volledige brass section (jazzensemble met koperblazers). Just For Today is een piano gedreven ballad en Why I Dream sluit het album op jazz fusion achtige wijze af, met overigens een schitterend gitaarduel tussen de gastgitaristen op het eind.

Hoewel de laatste zes nummers met een min-of-meer normale lengte leuke opvullers zijn, is het album vooral aanbevelingswaardig door het epische titelstuk. Rudess heeft hierin zijn creatieve geest volop de ruimte gegeven en muziek gemaakt waar in elk geval hij zelf van houdt. Zijn liefde voor muziek is samengebracht in een masterpiece, mede ook dankzij de gastgitaristen en drummers. Voor de progressieve, elektronische liefhebber met gevoel voor technische perfectie is dit zeker een aanrader.

Mario van Os
Koop bij bol.com

Progwereld | Recensies