Like ons ook op Facebook of meld je aan voor onze mailinglist

Jordsjø – Nattfiolen

Jordsjø – Nattfiolen

Het Noorse Jordsjø bestaat uit het duo Håkon Oftung en Kristian Frøland en het zijn productieve jongens. Dit is het vijfde studioalbum in nog geen vijf jaar. Dit album is het zoveelste in een reeks van Scandinavische progalbums van topkwaliteit die dit jaar uitkwamen. Denk aan Trojka, Panzerpappa, Bjorn Riis en Lucy In Blue. Maar het hier besproken authentieke symfonische werkje zou wel eens als sterkste uit de bus kunnen komen.

In 2018 bracht Jordsjø de demo “Nattfiolen” uit op YouTube, een indrukwekkend nummer van dik dertien minuten. Het zit vol instrumentale passages met Hammond, Mellotron, Camel-achtig gitaarspel, fluit en mooie zanglijnen. Vreemd genoeg heeft deze demo het album niet gehaald. Alleen de naam is dus meegekomen. Nattfiolen is overigens een zeldzame orchidee die in Nederland tot 2017 een beschermde status had. Hier heeft hij de naam ‘welriekende nachtorchis’. Dat je het even weet.

In precies veertig minuten schotelt Jordsjø ons een authentiek symfonisch werkje voor waarin je iets van Camel proeft, maar ook van Anekdoten en Genesis (beginperiode). Het smaakt vooral naar meer. Het gedragen Stifinner is tranen trekkend mooi. Het kent een paar overgangen die je kippenvel op je armen bezorgen. De toetsen zijn altijd aanwezig en klinken steeds weer anders. Het nummer is frivool, maar ook juist ingetogen en die spanning is prachtig. Håkon Oftung heeft een mooie stem en ik vind het een pré dat er in het Noors gezongen wordt. Daarbij is hij ook een geweldig toetsenist en bespeelt hij de fluit. De drums van zijn collega Kristian Frøland zitten mooi in de mix en komen bijzonder goed uit de verf.

De gitaar is op Solens Sirkulære Sang wat meer aanwezig, maar vooral in een ondersteunende rol. Het zijn wederom de toetsen die hier indruk maken, evenals de sterke tempowisselingen die steeds weer tot iets anders moois leiden. De mannen vergelijken dit album met een tocht door een romantisch, duister en apocalyptisch bos dat vele gezichten heeft. Ik kan daar wel inkomen. Je wordt steeds meer in de muziek getrokken en zijn bezwerende karakter houd je vervolgens helemaal in zijn greep. In dit bos wil je blijven ronddwalen.

Til Våren Is met zijn dik negen minuten het langste stuk. De Mellotron vult je speakers en weten je te betoveren. Wat blijft dat toch een zalig instrument! Ook het fluitspel krijgt hier volop ruimte. Het geeft het geheel een prettige folky tintje. Door dit nummer waait vooral de geest van Camel. Tegen het einde zwelt alles aan en word je als het ware helemaal door de muziek opgetild.

En dan is het of alle instrumenten een stapje naar achteren doen en de weg vrijmaken voor de gitaar. Alle instrumenten stellen zich op de achtergrond bescheiden op zodat nu het gitaarspel volop in de schijnwerpers komt te staan. Hij speelt een pakkende melodie die zich direct in je hoofd nestelt. De drums mogen even een fijne fill spelen, maar doen daarna direct weer een stapje terug, het is de gitaar die alle ruimte moet krijgen. De toetsen zorgen voor zodanig support dat het geheel nog smakelijker wordt. Dit mag van mijn nog uren zo doorgaan.

Veertig minuten (perfecte speeltijd voor een album in mijn ogen) vliegen voorbij. Een beetje versuft blijf ik achter in de stilte. Wat een zalig werkje! Deze gaat voorlopig op repeat.


Maarten Goossensen

Koop bij bol.com

Progwereld | Recensies