Like ons ook op Facebook of meld je aan voor onze mailinglist

Karfagen – The Space Between Us

Karfagen - The Space Between Us

Nog geen jaar geleden verscheen “Continium”, het debuut van Karfagen en nu is daar al: “The Space Between Us”. Deze Oekraïense band speelt lekker makkelijk te verhapstukken, progressieve rock in de stijl van Camel en The Alan Parsons Project. In vergelijking met hun debuut is de bezetting gegroeid, waarmee direct een verklaring gevonden is voor de meer gevarieerde aanpak van dit album.

Ondanks die gevarieerdheid vallen met name het gebruik van niet alledaagse instrumenten (zoals fluit, bayan en harmonica) het meest op, alsmede de nummers waarin ze gebruikt worden. Verder tillen de vele gastmuzikanten het album naar een hoger plan. Zo speelt Denis Moraz een belangrijke rol op The Great Circus met zijn jazzy gitaar solo’s. Daarnaast wordt dit nummer gedomineerd door de vele toetsensolo’s van Anton Kalun, het brein achter Karfagen. Temple Of Light heeft een prachtige melodie die niet meer uit je hoofd weg wil, dankzij het piano spel van Oleg Polyanskiy. Met The Other Side laat Karfagen horen ook over enkele scherpere tandjes te beschikken dankzij de vele gitaarsolo’s van Oleg Booklov. Bovendien spelen in dit nummer de piano en fluit een belangrijke rol.

De muziek is overwegend instrumentaal, maar zo af en toe zijn er stemmen te horen, zoals in Masks And Illusions. Een van de hoogtepunten is de The Dream Master. Dit nummer dat helemaal door Oleg Polyanskiy wordt volgespeeld, zou niet hebben misstaan op het prachtige album “4NY” van Jordan Rudess. Het nummer Labyrinth doet me denken aan de muziek van The Alan Parsons Project, terwijl een nummer als Wonder Valleys een heel eigen karakter heeft dankzij het gebruik van de bayan door Sergey Kovalev. Op Retrofall kunnen we wederom genieten van de prachtige gitaarsolo’s van Oleg Booklov en zoals het een titelnummer betaamt, is The Space Beteeen Us een waar juweeltje, waarin prachtige gitaarsolo’s van Oleg Booklov en David Todua elkaar afwisselen. Het album sluit af met Big Outro, een nummer waarin de geest van Andy Latimer ronddwaalt.

De muziek van Karfagen komt het beste tot zijn recht in een rustige omgeving en dit pareltje is uitermate geschikt om met een koptelefoon te beluisteren. De muzikanten zijn stuk voor stuk kundig en de composities liggen lekker in het gehoor. Geen moeilijk geneuzel, maar lekker ontspannen naar muziek luisteren werkt van tijd tot tijd behoorlijk relativerend. Kortom: deze release verdient het om gehoord te worden.

Ewout Boonen

Progwereld | Recensies