Kijk ook eens op onze facebook pagina of meld je aan voor onze mailinglist en blijf op de hoogte.

Kerrs Pink – Mystic Spirit

Kerrs Pink - Mystic Spirit

Het is op zijn minst opmerkelijk. Deze Noorse groep bestaat al sinds 1972 en Progwereld heeft nog nooit een album uit de bands discografie behandeld. Helemaal vreemd is dat ook weer niet, want Progwereld bestaat pas sinds 2001 en het voorlaatste album van Kerrs Pink dateert al weer van 2002. Ook in de jaren daarvoor is Kerrs Pink nooit echt weldadig geweest, want dit is pas het zesde studioalbum van de band in ruim 42 jaar.

In al die jaren is de band bijna vanzelfsprekend onderhevig geweest aan allerlei personeelswisselingen en muziekstromingen. Eigenlijk is er maar één muzikant betrokken geweest bij alle cd’s, en dat is gitarist Harald Lytomt, en zelfs hij is niet de grondlegger van de band, want dat is Jostein Hansen die al in een eerder stadium is afgehaakt. Zelfs de bandnaam is onderhevig geweest aan veranderingen, want in beginsel heette de band Memories en nog weer later Cash Pink, om vervolgens eind jaren zeventig definitief in Kerrs Pink te evolueren. Eigenlijk was het een grapje, want Kerrs Pink is een Noors aardappelras en een beetje gekozen als parodie op bestaande bandnamen, u mag drie keer raden welke progressieve rockband daarin als leidraad werd genomen. De muziek is dus in al die jaren een mix geweest van Symfo, Noorse folk, lichte jazz en rock. Waar op de ene plaat invloeden van Pink Floyd sterk aanwezig zijn, is dat op de andere weer Camel.

Nu de Noren na jaren weer eens met een cd komen, is de band absoluut niet scheutig met zijn composities, want de cd klokt na ruim een uur en tien minuten pas af. Het jasje wat de band met dit album aantrekt neigt meer naar symfonische en jaren zeventiger progrock, dan naar  folk, hoewel die invloeden nog steeds te vinden zijn in de muziek. Zeker in opener Final Cutain en het opvolgende Mysterious Wood zijn die folk invloeden erg nadrukkelijk aanwezig, waar de muziek versterkt wordt door het accordeongeluid van toetsenist Glenn Fosser. Deze Fosser heeft sowieso een geweldig aandeel in de muziek, want de klanken van de Mini Moog, Hammond en Mellotron zijn een echte verrijking voor het album en van hoge kwaliteit. Kenmerkend voor het geluid van dit album is ook de IJslandse zanger Eirikur Hauksson (onder andere ook Magic Pie), die met zijn typische AOR of heavy metal stem een vette stempel op de muziek van Kerrs Pink drukt. Zijn bijdrage is wat mij betreft echt een aanwinst voor de band, want het krijgt enorm veel body en zorgt voor de stevige toets naast het dominante gitaargeluid van gitarist Lytomt. De laatste tovert zo nu en dan heerlijke partijen uit zijn snaren vol dramatiek en intense beleving. Alleen daarom al is het nummer In Immortality een favoriet op het album. Met name de start van het album is wat sterker dan het laatste gedeelte (op de epic Earth to Earth na), maar desondanks hebben de heren een puik album neergezet waar de liefhebbers van progrock uit de jaren zeventig goed mee overweg kunnen.

Ik neem aan dat u net als ik benieuwd ben hoe lang het duurt voor er weer een album geproduceerd wordt. Daarom sluit ik maar niet af zoals u wel eens vaker bij mij leest; we wachten af. Want tegen de tijd dat er weer een nieuw album verschijnt, kan de wereld al lang en breed vergaan zijn. Dat zou wel jammer zijn, want deze muzikanten beheersen hun vak.

Ruard Veltmaat

Progwereld | Recensies