Kijk ook eens op onze facebook pagina of meld je aan voor onze mailinglist en blijf op de hoogte.

Koenjihyakkei- Dhorimvishka

Koenjihyakkei- Dhormvishka

Bepaalde kunst maakt dankbaar gebruik van absurditeit. Door verwachtingen te doorkruisen, wordt de luisteraar op het verkeerde been gezet, hetgeen haast een schrikeffect teweegbrengt. De heren en dames van Koenjihyakkei zijn meesters in dit soort absurde muziek. Het levert een waanzinnig album op.

Koenjihyakkei bevindt zich in een ietwat onbekend subgenre van prog, genaamd Zeuhl. Deze muziekstijl, die een midden lijkt te vinden tussen opera, jazzrock en fanfare, is een van de best bewaarde geheimen binnen progrock. Het is frivole en virtuoze muziek die compleet buiten elk verwachtingspatroon lijkt te vallen, hoewel uitzinnige vocalen en marsachtige drumpartijen kenmerkende elementen zijn. Menigeen kent Magma: de grootvader van dit genre. Tegenwoordig zijn er echter meer bands die vergelijkbare muziek maken. Koenjihyakkei behoort tot het topsegment van deze nieuwe lichting Zeuhlbands.

Op ‘Dhorimvishka’ treffen we dan ook frivole en chaotisch muziek aan die verder iets weg heeft van Frank Zappa, aangezien de band eveneens composities cartoonesk groot opblaast en gecontroleerd laat ontsporen. Deze komische ondertoon heeft als bijkomend voordeel dat de muziek nergens pretentieus aanvoelt. Rond 2005 leverde de band al eens een meesterwerk af. Hoewel tussen dit album en voorganger “Angher Shisspa” ruim tien jaar zit, hebben ze aan kwaliteit nog niets ingeboet. Integendeel zelfs! Ofschoon de toetsenist is vervangen en een gitarist is toegevoegd, is de opstelling en speelstijl grotendeels hetzelfde gebleven, al is dit album wellicht iets meer gefocust en rechtlijniger dan de voorganger. De band is echter ook nu weer verre van voorspelbaar.

Zo start openingsnummer Vleztemtriav met een muzikale maalstroom. De manische sfeer van deze compositie schrikt op eerste gehoor af, maar na gewenning blijk het een meeslepende trip vol met intrigerende melodieën. De ritmes kleuren consequent buiten de lijntjes om bijwijlen plaats te maken voor een abrupte uitschieter. Dat de luisteraar goed tegen georganiseerde chaos moet kunnen wordt tevens onderstreept door Djebelaki Zomn. Dit nummer gaat vliegend van start. De blazers en raggende gitaarpartijen klinken gejaagd. Tussen de chaos is niettemin een goede opbouw te ontwaren die iets van bergbeklimmen wegheeft; de spanningsboog stijgt en de klanken worden steeds ijler. In de conclusie vechten uitzinnige zang en gewichtige pianopartijen met elkaar om het hoogtepunt te bereiken, hoewel de climax dan weer door de gitaar wordt verzorgd.

Dit soort spanningsbogen zijn niet de enige indicatie dat de band goed weet waar ze mee bezig zijn. Zo valt bij Palbalth Tissilag de rete strakke interactie tussen percussie, zang en blazers op. Deze muzikanten beschikken overduidelijk over een sterk gevoel voor timing en bovendien zijn ze opvallend goed op elkaar ingespeeld. Dit maakt zelfs deze minder extravagante compositie tot een hele ervaring. De rustige opbouw resulteert verder in verreweg het toegankelijkste nummer van het album, waardoor het een sleutel vormt voor de overige muziek op deze plaat. Wellicht zou het album meer van dit soort ‘rustpunten’ kunnen bevatten, zodat het zich sneller laat doorgronden. Verder kan ik geen mankementen ontwaren.

De muziek op “Dhorimvishka” is niet gemakkelijk. Het is zelfs intens op het vermoeiende af. Degenen die deze hobbel nemen, zullen echter een uiterst intrigerende plaat aantreffen die mijns inziens als een meesterwerk mag worden gezien.

Luke Peerdeman
LP: Koop bij bol.com
CD: Koop bij bol.com

Progwereld | Recensies