Maak kans op vrijkaarten voor het optreden van Leap Day in de Singer te Rijkevorsel (België) op 15 september 2018. Klik hier voor onze prijsvraag.

Mammooth – Back In Gum Palace

Mammooth - Back In Gum Palace

Dit is een zeer bijzonder gezelschap. En dat is een feit.

Binnen het uit Rome afkomstige gezelschap “Mammooth”, hebben we te maken met een zeer divers pallet aan liefhebbers van diverse genres binnen de muziekindustrie. Zo bevat de band professionele muzikanten, maar ook leden die werkzaam zijn binnen de wereld van theater, film en televisie. En die veelzijdigheid is ook duidelijk te vinden op dit debuutalbum, waar overigens meerdere instrumentale nummers deel zijn van het geheel.

Vanaf minuut één tot de laatste blijf ik bij mijn eerste kennismaking geïntrigeerd luisteren en zeker twintig luisterbeurten nadien hoor ik nog steeds aangename verrassingen. Dat komt grotendeels door de enorme kwaliteit en subtiele details. Maar ook hoe op deskundige wijze soft-rock liedjes worden afgewisseld met post-rock nummers is bewonderenswaardig. Maar de heren schrijven net zo makkelijk nummers die in de hedendaagse hitparade mee kunnen dingen naar een topnotering.

Het nummer Gone doet mij bijvoorbeeld erg denken aan Novastar. Vooral de prima zang van zanger Riccardo Bertini, het akoestische gitaarwerk en de totale compositie van de song kent erg veel overeenkomsten met het werk van de Nederlandse singer-songwriter Joost Zweegers. Qua stem komen die overeenkomsten nog duidelijker over in Sketches Of a Personal War. Een andere kant van de band hoor je in Good News, wat weer een typische Snow Patrol nummer is. Ook hier imponeert en fascineert Riccardo Bertini met zijn stem.

In het instrumentale Key 6 word ik verrast met diverse lagen stuwende elektronica, die sterk afgewisseld worden door elegant gitaar en basgeluid. De track doet mij als niet deskundige kenner binnen het genre denken aan psychedelica of zelfs Industrial house. Het enige wat daarvoor ontbreekt, is een stevige beat, waardoor de vergelijking met house wellicht niet helemaal afgemaakt worden. Een match met avant garde zou ook zo maar gemaakt kunnen worden. Mijn conclusie is in elk geval dat het een ijzersterk nummer is dat geen vocalen nodig heeft om je vanaf de eerste tot de laatste minuut geboeid te houden.

Dan hebben we nog Vincent. Ook dat is weer een bijzonder mooi gecomponeerd nummer waar de rillingen mij op de rug staan wanneer ik het hoor. Het kent wederom een hoge mate van programmering met daarbij subtiel trompetspel van gastmuzikant Claudio Santamaria, die in het dagelijkse leven zijn brood verdient met acteren.

Een rustige, haast dromerige kant van de Italianen horen we in My Left Hand. Wat een ongelooflijk goed nummer is dat! Akoestische gitaren, mijmerende zang, Hammondorgel en ondersteunende toetsen brengen je in een heerlijke staat van onderbewustzijn. Ook met eenvoud kunnen deze Italianen goed overweg, blijkt wel. Het afsluitende nummer van het album kan vervolgens weer wedijveren met de beste post-rock albums van het laatste decennium.

Om nog even terug te komen op mijn inleiding; de band heeft ook de soundtrack voor de binnenkort te verschijnen film “Sandrine In The Rain” (Engelse vertaling van: “Sandrine Nella Pioggia”) afgeleverd. Ook heeft de band de soundtrack voor een andere Italiaanse film, “Polvere”, geproduceerd. Daarmee is ook een gedeelte van de geest waarin de muziek is gemaakt blootgelegd. Het sferische aspect is goed hoorbaar op het album, het gaat allemaal wat verder dan kant en klare hap, bevat leuke experimenten maar alles wel met behoud van melodie en zonder enige vorm van overdaad.

De conclusie kan volgens mij makkelijk worden gemaakt. Dit gehele album is ondanks de diversiteit fijnzinnig en doordacht opgebouwd. Aan de ene kant is er een enigszins rauw randje, waar vooral het gitaarwerk zorgt voor wat agressiviteit, aan de andere kant is juist de subtiliteit waarin de empathie voor instrumenten een grote plaats inneemt. Ook het gebruik van de samples wordt door de band nergens overdreven, met als eindresultaat een postmoderne creatie met een unieke stijl. Zo ziet de band dit overigens zelf ook, volgens de spaarzame informatie die op het internet is te vinden. Over de productie niets dan lof, het album klinkt haarzuiver. Mijn jaar had niet beter kunnen beginnen.

Ruard Veltmaat

Progwereld | Recensies