Trommel je vrienden op en doe mee met de Progwereld Pub Quiz 2018 Win concertkaarten voor Leap Day Klik hier voor onze prijsvraag.

Marillion – Happiness Is The Road, Volume 2: The Hard Shoulder

marillion-hard-shoulder.jpg

De tweede cd van het tweeluik “Happiness Is The Road”, genaamd “The Hard Shoulder”, is als de mannelijke tegenhanger van de veel vrouwelijkere “Essence“. Het heeft derhalve geen zwaar, moeilijk te doorgronden overall-thema, noch allerlei moeilijke overgangen, interludes en opgebouwde spanningsbogen. “The Hard Shoulder” biedt vooral liedjes. Je weet wel, van die composities waarin meestal een vierkwartsmaat de herhaling – noodzakelijk voor het verstaan van muziek – vergemakkelijkt door het voornaamste thema in een refrein te gieten.

Nu is Marillion nooit zo goed geweest in het schrijven van liedjes. Zoals ik bij “Essence” al betoogde, ligt Marillion’s kwaliteiten meer in het bijschaven van een thematisch klankdoek, zodat daardoor middels verrassende thema’s en onverwachte wendingen een mooi schilderij ontstaat. Zodra Marillion ”˜alleen maar’ liedjes probeert te maken, wordt dat meestal een ramp, zoals dieptepunten als “Marillion.com” en (voor een groot gedeelte) ook de voorganger “Somewhere Else” bewees.

Maar goed, het lijkt erop dat Marillion met “The Hard Shoulder” toch eindelijk gelukt is een plaat met mooie liedjes te maken die stáát. Het grootste nadeel is echter dat niet elk liedje van de plaat geldt als een meesterwerk, sterker nog: de beste drie composities staan aan het begin.

“The Hard Shoulder” opent met het stevig voortstampende Thunder Fly, dat het euvel kent dat het alleen in de eindfase – en tussendoor, als het drukke tempo ff wordt afgeremd – tot een majestueus hoogtepunt komt. Het ingenieuze en voortreffelijk geproduceerde The Man From Planet Marzipan is een heerlijk slepend nummer waar alle kwaliteiten van Marillion volop tentoon worden gespreid. Dat geldt helemaal voor het geweldige Asylum Satellite # 1. Nooit gedacht dat ik van een tekst over ”˜dat we worden gedeporteerd naar een satelliet, omdat we niet functioneren in de maatschappij’ tranen in mijn ogen zou krijgen. De geweldige stem van Hogarth, die beter zingt dan ooit, het voortreffelijke basloopje van Trewavas en de door je ziel snijdende gitaarsolo van Rothery zijn daar debet aan. Klasse!

Bij andere composities merken we dan toch dat Marillion op zijn tenen moet lopen. De ideeën zijn áárdig, zoals bij de eerste single Whatever Is Wrong With You, of gedraagt zich van dien aard dat het net zijn drie minuten meegaat, zoals Older Than Me. De afsluiter Real Tears For Sale mag dan een dijk van een nummer zijn, een afsluiter als Neverland op “Marbles” is het zeker niet. In zijn totaliteit zijn het alle prima popliedjes, zelfs soms van hoog niveau, maar het voldoet niet geheel aan de verwachting opgebouwd met het begin van de cd, laat staan het geheel van het zusje “Essence”.

Het half-half karakter dat Marillion de laatste jaren kent vindt haar hoogtepunt dus in het tweeluik “Happiness Is The Road”, waarvan “Essence” de sfeeropbouw en “The Hard Shoulder” de ”˜gewone’ liedjes als basis lijkt te hebben. Hoewel “The Hard Shoulder” behoort tot het beste wat Marillion de laatste jaren heeft gebracht, kan het toch niet in de schaduw staan van klassiekers als “Brave“, “Afraid Of Sunlight“, “Marbles” én “Essence”.

Markwin Meeuws

Koop bij bol.com

Progwereld | Recensies