Ben jij een van de 75 prijswinnaars van onze crowdfunding actie? Check het hier!

Metaphor – The Pearle

Metaphor – The Pearle

Voor mij is er een belangrijk onderscheid tussen Amerikaanse prog rock en de Europese in het algemeen…

De Amerikaanse is mijn inziens vooral gestoeld op techniek (hoe moeilijker hoe complexer), krachtpatserij (hoe meer hoe steviger) en het liefst over de top (hoe verder hoe … nou ja u weet het wel). De Europese prog scene wil de Amerikaanse muziek wel eens volgen maar blijft toch het liefst bij zijn eigen basis van warmte (hoe meer hoe fijner), melodie (hoe herkenbaarder hoe vertrouwder) en structuur (hoe avontuurlijker hoe … nou ja, u kunt dit zelf wel invullen).

De Amerikaanse band Metaphor uit het Californische San Jose houdt zich niet aan mijn geografische logica. In geen enkel nummer komt ook op hun vierde album hun Amerikaanse roots naar voren. Het is Europeser dan Europees en dan hebben we het vooral over de Britse prog grootheden (vooral die ene die met een hele grote G begint) die zij als inspiratiebron en geluidsspectrum aan ons aanbieden. Hier wordt gemusiceerd uit liefde voor klassieke progressieve rock en niet uit geldelijk gewin, evenals ze dat al eerder deden op hun vorige albums.

De geest van Genesis sluimert namelijk als een warme mist wederom ook op dit album door alle lagen heen. De bas(pedalen) en het gebruik van het toetsenarsenaal uit de jaren ‘70 albums zoals we die kennen van “The Lamb Lies Down On Broaadway” en “A Trick Of The Tail” worden prominent opgediend aan de verwende luisteraar.

Direct in het eerste nummer is het een Steve Hackett gitaarstijl solo die onze harten verwarmt. Ik hoor verder IQ in The Mist Of Forgetting met Peter Holmes gitaarlicks, een Camel intro op Lying Down With Dogs en zijn er diverse korte uitstapjes her en der naar Yes, Gentle Giant en VDGG om het geheel een intelligente touch mee te geven. In Lying Down With Dogs, komen The Flower Kings ook even om de hoek kijken. Zij weten tenslotte ook waar de mosterd vandaan gehaald moeten worden. Continentgenoten als Mystery hoor je terug in The Love Letter en terugkomend op The Mist Of Forgetting volgt ook nog een toegankelijk Mike And The Mechanics achtig meezinggedeelte tussen verschillende Yes breaks door, dus wat wil je nog meer.
En toch, en toch is het jammer dat Metaphor op dit album weer niet zijn eigen smoel mee kan geven. Misschien ligt het aan de een dimensionele zangstem die nu in elk nummer te horen is. Want helaas, er zijn ditmaal geen instrumentale rustpuntjes die deze ban even breken. Feit is dat originaliteit geprefereerd word boven vernieuwingsdrang en eigen inzichten en daar moeten we het mee doen.

Dit album haalt niet het niveau van leedtijdsgenoten zoals The Flower Kings die met bijvoorbeeld Deaf, Numb And Blind wel hun eigen Genesis interpretatie geven op “Flower Power” maar al met al is dit album toch een mooi klein pareltje te noemen en dekt de naam de lading. Al was het alleen al omdat de Amerikanen het aandurven hun eigen platgetreden progpaden en ravijnen te ontwijken en met hun muzieknummers de groten uit de gouden jaren ‘70 te koesteren en in ere te houden. Dan is het niet erg om ditmaal twaalf jaar lang te moeten wachten op het vervolg van hun eigen “The Sparrow” laat staan een veertig jaar oude “Wind & Wuthering”.

Jos Driessen

Progwereld | Recensies