Kijk ook eens op onze facebook pagina of meld je aan voor onze mailinglist en blijf op de hoogte.

Oceanwake – Lights Flashing In Mute Scenery

Oceanwake - Lights Flashing In Mute

Nog nooit had ik kennisgemaakt met het Finse Oceanwake, totdat het platenlabel Lifeforce mij attent maakte op deze band. Lifeforce is een label dat vaak balanceert op de Progwereldweegschaal “wel geschikt/niet geschikt”. Over het algemeen representeert deze maatschappij namelijk de stevige tak van progmetal en extremere metal. Maar het vertegenwoordigt ook bands die prog-liefhebbers aanspreken en dat komt bijvoorbeeld tot uiting in de band The Chant. Maar eerlijk is eerlijk; veel recensies van bands uit de Lifeforce stal zal je niet vinden op deze website, daarvoor is het gros van hun aanbod te stevig voor.

Waarom dan wel deze band? Omdat er veel raakvlakken zijn met een groot aantal bands waarover op deze site geschreven is én u te maken heeft met een recensent die te kampen heeft met een veranderende muziekvoorkeur. Het mag wat mij betreft zo nu en dan wat harder en steviger, mits er nog steeds elementen van prog in de muziek te vinden zijn. Het liefst met toetsen en melodieuze gitaarsolo’s, maar bijvoorbeeld grunts en screams deren mij ten opzichte van vijf jaar geleden geenszins meer.

Daarom is Oceanwake geschikt voor de Progwereld-lezers die een reis naar het stevige werk niet schuwen. In de oorsprong is de band een melodieuze death metal band, die in de loop de jaren de visie op muziek heeft verlegd. Je kan de band vergelijken met een band als Anathema, die op de eerste albums ook regelrechte death metal liet horen. Maar die toetsing aan Anathema is bij lange na niet voldoende. De band weet een verbazingwekkende mix te produceren tussen snoeihard en melodieuze, bijna sensitieve postrock. Dan krijg je Swallow The Sun meets Anathema, meets Soen en ach, toch ook een beetje Opeth. Dat is nogal wat? Zeker, maar wanneer je alle bands kent, zijn er genoeg aanknopingspunten te vinden in de muziek van Oceanwake.

Ik zal aan de hand van wat muzikale voorbeelden mijn uiteenzetting verduidelijken. Onder andere Anathema is vooral te vinden in de cleane zang van Eero Haula. Check bijvoorbeeld het nummer Season Of The Rain eens en de fans van Anathema van het eerste uur zullen zich vinden in de toetsing tussen beide zangers. Maar ook muzikaal schurkt het werk van Oceanwake sterk tegen de doomperiode van Anathema, en dan hebben we het vooral over de jaren negentig tot en met het begin van het millennium.

Dat Oceanwake bijzonder interessante songs kan componeren laten ze horen in Travelogue. Liefhebbers van Soen en Tool moeten dit nummer vooral eens checken, hier ligt een vergelijking voor het grijpen, ware het niet dat we te maken krijgen met wat screams in de song. Een bijzondere eend tussen de neerslachtige tracks is Currents maar ook weer uitermate geschikt voor de Tool liefhebbers. Hier vind je lichtvoetige gitaarklanken, zowel elektronisch als akoestisch en de band balanceert op de grens van progressieve rock en progmetal. Voor enkelen zullen de grunts iets te veel van het goede zijn, maar muzikaal gezien is dit een bijzondere track.

Het nagenoeg tien minuten durende Posthuma is een nummer in de stijl van Swallow The Sun, of diens voorbeeld My Dying Bride. Zware, weemoedige riffs, variatie tussen grunts en cleane zang, tempowisselingen, ronduit een heavy track, maar wel optimaal genieten.

Hoewel deze band al vier volledige albums op zijn conto heeft staan, is het opmerkelijk dat er nog zoveel verschillende stromingen te bemerken zijn op “Lights Flashing In Mute Scenery”. Je kan vraagtekens zetten bij de diversiteit op het album, waarom laat de band nog zoveel verschillende invloeden horen in de muziek? Hoe dan ook: juist die verschillen zorgen ervoor dat je gedurende de speelduur niet indut en dat de cd een langzame dood sterft. Liefhebbers van de genoemde namen moeten dit een draaibeurt gunnen en wellicht kan je dan beamen of de Progwereld weegschaal positief heeft uitgeslagen.

Ruard Veltmaat
Koop bij bol.com

Progwereld | Recensies