Kijk ook eens op onze facebook pagina of meld je aan voor onze mailinglist en blijf op de hoogte.

Peter Swart – The Couch

Peter Swart - The Couch

Wanneer je als psycholoog werkzaam bent, je muzikaal sterk beïnvloed wordt door de symfonische rock en een album opneemt onder de titel “The Couch”, is de toon wel gezet volgens mij. Je hoeft dus geen uitbundige symfonische rock te verwachten. De symfo-invloeden die je op dit album terug hoort komen meer uit de hoek van Anthony Phillips, Camel en het rustigere werk van Steve Hackett.
Heel treffend schetst Peter Swart in zijn cd-boekje een aantal zaken die je op de Couch zou kunnen doen zoals: je dromen bespreken met je psycholoog, uitrusten na een geleverde inspanning, romantische literatuur lezen, mediteren of gewoon wat op je gitaar tokkelen. Laat nou deze activiteiten exact de onderwerpen voor de composities van dit album vormen…

Over het algemeen heb ik “The Couch” met plezier beluisterd. De aangename luisterervaring werd in het nummer Dust, rond 1:10 echter danig verstoord door het gebruik van een digitale pauk of een ander merkwaardig opgenomen percussie-instrument. Opname-technisch gezien helemaal uit balans en zó onnatuurlijk van klank riep het bij mij een “Boem Paukeslag” (Paul van Ostaijen) associatie op: volkomen misplaatst. Jammer van dit verder fraaie, sfeervolle nummer.

De muziek op deze cd wordt veelal vormgegeven door fluisterende zang, gedragen melodieën op gitaar of toetsen, al dan niet begeleid door een vrij statische ritme-tandem. Daarnaast wordt er met regelmaat gebruik gemaakt van soundscape-achtige passages. Doordat alle nummers deze eigenschappen in zich dragen en ze daarbij ook nog een hoog “couch” gehalte hebben zijn ze vrij inwisselbaar. Bij een aantal nummers is dat geen probleem omdat hun onderwerpen naadloos bij die sfeer aansluiten. Bij composities als Hedwig en Werther had ik echter, mede gezien hun lengte, meer muzikale diepgang verwacht. De boeken waar deze nummers naar verwijzen bevatten immers heftige psychische, emotionele en sociale thema’s, waarbij Die Leiden des jungen Werthers ook nog eens een iconisch boek is voor de bekende Sturm und Drang periode in de Duitse literatuur. Het programmatische aspect van deze nummers komt onvoldoende tot zijn recht. Daarvoor is de instrumentale invulling te één-dimensionaal. Dat geldt overigens ook voor het openingsnummer waarin Swart met zijn Duncan Brown-achtige stem twee lugubere dromen bezingt tegen het decor van rustige, bijna lieflijke muziek. Als je de tekst niet zou kennen, zou je kunnen denken dat het over een vlinder gaat.

Wanneer je echter aan deze programmatische bezwaren geen waarde hecht en je bent liefhebber van de eerder genoemde invloeden, zal dit album je als zeer aangenaam in de oren klinken, zonder overigens tot grote hoogtepunten te klimmen.

Math Lemmen

Progwereld | Recensies