Like ons ook op Facebook of meld je aan voor onze mailinglist

Porcupine Tree – In Absentia

Porcupine Tree - In Absentia

Leider Steve Wilson had het wel door. Na het voortreffelijke “Stupid Dream” uit 1999, bleek de formule al snel daarna uitgewerkt te zijn, blijkens diens opvolger en het daar op volgende album “Lightbulb Sun“. Het zou dus met de volgende plaat helemaal anders moeten. En ziedaar, het lot helpt een handje. Zo vertrok (vrijwillig?) drummer Chris Maitland, die zeer adequaat werd vervangen door Gavin Harrison. Tevens werd de band binnengehaald door een ”˜grote jongen’ en wel platenlabel Lava, onderdeel van Atlantic. Genoeg frisse impulsen dus. En zo trekken Wilson en zijn jongens gelijk fel van leer in het strakke en harde openingsnummer Blackest Eyes.

Gravity Eyelids is het sterkste nummer van de plaat. Het nummer doet wat denken aan Even Less van “Stupid Dream” en kan gevoegd worden aan het imposante rijtje van Porcupine Tree-klassiekers. Het is aan de andere kant een wat voorspelbaar nummer, zeker als je al bekend bent met de groep. De spannende opbouw en het aanstekelijke refrein zorgen ervoor dat we dat Wilson met graagte vergeven.

Trains begint akoestisch en heeft een vergelijkbaar thema als de opener Blackest Eyes, waarmee het nummer een twee-eenheid vormt. Aan het begin heb je niet eens in de gaten dat het tweede liedje begonnen is; toch zijn het twee duidelijk verschillende nummers. Opvallend aan Trains is verder het handgeklap dat, functioneel ondersteund door een banjo, het ritme gedurende een lange tijd overneemt. Knap hoe Porcupine Tree hier gebruik maakt van dit ”˜foefje’ zonder te vervallen in kitsch.

Niet alle nummers spreken gelijk aan. Zo is Strip The Soul een onbegrijpelijke bak herrie, wel met de typerende Porcupine Tree-sound, maar voor de rest een rare singlekeus. Ook het aan de oude Porcupine Tree refererende The Creator Has A Mastertape doet wat vreemd aan. Het thema van het instrumentale Wedding Nails spreekt mij niet aan. Wel erg mooi zijn The Sound Of Muzak en Prodigal. Beide liedjes hebben de sfeer van “Stupid Dream” in zich. In beide nummers wordt prachtig meerstemmig gezongen en is sprake van afwisseling en een warme productie. Zo horen we Porcupine Tree het liefst. Tenslotte staat er op deze cd nog een aantal rustige nummers, zoals Heartattack In A Layby, Lips Of Ashes en de afsluiter Collapse The Light Into Earth. Geen van de nummers laten een onuitwisbare indruk achter.

Al met al kan ik zeggen dat Steve Wilson met succes een nieuwe stap heeft gezet met zijn groep. De muziek is op en top Porcupine Tree, maar het is toch verstandig dat hij niet teveel vasthoudt aan de stijl van de voorgaande platen. Toch is het geboden materiaal niet over de hele lengte even sterk, met name aan het eind van de cd zakt het wat in. Misschien is de nieuwe richting waarin Porcupine Tree zich beweegt nog even wennen.

Het is daardoor een ongemakkelijk, maar uiteindelijk wel sterke cd, deze “In Absentia”. Hij haalt het niet bij de warme sound en het gemakkelijke luisterplezier van “Stupid Dream”, maar hij is zeker niet over te slaan door de fan.

Markwin Meeuws

CD:
Koop bij bol.com

2LP:
Koop bij bol.com

Progwereld | Recensies