Like ons ook op Facebook of meld je aan voor onze mailinglist

Porcupine Tree – Metanoia

Porcupine Tree - Metanoia

Welkom in de wondere wereld die Steven Wilson heet…

Je hebt minimaal een universitaire studie en een flinke dosis kennis van Excel nodig om een beetje inzichtelijk te maken wat Steven Wilson allemaal wel niet uitbrengt. Elk jaar kan je daar meestal wel weer een cd / lp of vier aan toevoegen. Naast nieuwe releases komen er ook met regelmaat wel weer een geremasterde en / of opnieuw uitgebrachte versie van oudere werken op de markt. Is het niet van Porcupine Tree zelf dan wel van Blackfield, No Man, Bass Communion of gewoon onder zijn eigen naam. Voor de verzamelaar een leuke doch zeer arbeidsintensieve (om nog maar niet over de portemonnee te praten) bezigheid. In deze recensie ga ik het enkel over Porcupine Tree hebben. Naast de ”˜normale’ album releases die regelmatig uitkomen heeft Wilson er ook een handje van zogenaamde tussendoortjes op de wereld los te laten. Leidend onderwerp tijdens dit schrijfsel is zo’n tussendoortje. Al moet ik zeggen dat het woord tussendoortje een wat negatieve klank heeft en dat is zeker niet van toepassing op de cd die overuren maakt in mijn cd speler, genaamd “Metanoia”.

De cd versie van “Metanoia” bestaat uit drie verschillende opnames welke zijn opgenomen rond de release van de zeer vermakelijke cd “Signify”. De opnames nemen in totaal een tijdspanne van een kleine twee jaar in beslag. De eerste opnames dateren van 13 juli 1995 en de laatste werden vereeuwigd op de derde van maart 1997. De eerste keer dat “Metanoia” uitgebracht werd was dat in een zeer gelimiteerde vorm. Platenmaatschappij Delerium bracht namelijk in december 1998 duizend stuks uit op 10 inch dubbel vinyl. Je hoeft geen hoger opgeleide te zijn om te begrijpen dat dit soort limited editions de winkel uit vloog en dat daar nu een zeer hoge prijs voor gevraagd wordt. Gelukkig voor degene die niet de hand kon leggen op zo’n exemplaar is er later ook een cd versie verschenen welke zelfs nog twee bonus nummers behelsde. Zo zijn de nummers Door To The River en Insignificance nu ook voor iedereen beschikbaar. In 2001 kwam “Metanoia” voor het eerst uit op cd en in 2005 kreeg deze opvolging in een geremasterde versie.

Wat kan je verwachten als je deze cd aanschaft? Ten eerste hoef je niet te rekenen op het herkenbare stemgeluid van Steven Wilson. De cd is namelijk instrumentaal. Ten tweede is de cd meer geschikt voor de fans van het eerdere werk dan voor de mensen die zich na “In Absentia” aansloten bij de groeiende groep Porcupine Tree bewonderaars. Ten derde moet je je ook wel een beetje tot de wat experimentele kant van Porcupine Tree voelen aangetrokken. “Metanoia” is namelijk geenszins makkelijke kost. De space-rockachtige improvisaties annex jams domineren de cd. Het vroegere werk van Pink Floyd en het jamgezelschap Brand X zou je eventueel als referentiekader kunnen gebruiken. Bij mij zelf schiet ook het solowerk van David Sylvian tijdens de beluistering wel eens door mijn hoofd. Een haast hypnotische sfeer maakt zich over je meester en het is gemakkelijk om je mee te laten voeren langs de hersenspinsels van Steven Wilson. De hoofdrollen op deze cd zijn weggelegd voor drummer Chris Maitland die op perfecte wijze het drumstel en de percussie beheerst en basspeler Colin Edwin. Het kan toch niet anders dan dat Edwin na afloop van de sessies de blaren flink op zijn vingertoppen moet hebben gehad, de fretless bas is constant te horen en deze wordt ook nog op een intensieve wijze door Colin Edwin bespeeld. De inbreng van oud Japan toetsenist Richard Barbieri is minder groot dan dat we van hem gewend zijn. Sterker nog, op de helft van deze cd speelt de goede man niet eens mee. Doet hij dit wel dan is dit ”˜slechts’ in een ondersteunende rol.

De hoofdmoot bestaat uit drie nummers. Het zijn ook gelijk de langere nummers van deze schijf. Mesmer III / Coma Divine, Metanoia I / Intermediate Jesus en Metenoia II klokken alle drie ruim boven de tien minuten. De nummers verschillen niet echt wezenlijk van elkaar. Je zou zelf kunnen stellen dat als één van de nummers je kan bekoren, de rest ook wel aan je is toevertrouwd. Natuurlijk is er wel verschil, zo is Mesmer II / Coma Divine meer ambientachtig en toetsgericht en Metanoia II steunt weer meer op de gitaar van Steven Wilson. Het album wordt afgesloten met Milan. Helaas is er geen fraaie muziek te horen maar een soort van interview (met onder andere Glenn Povey, voormalig Porcupine Tree promotor) over de mode en het eten in de Italiaanse stad. Dus uiteindelijk toch nog een stem te horen op deze cd maar niet op de manier zoals we dat het liefste hadden gewild, want hoewel het op zich niet eens zo onvermakelijk is blijft het toch vreemd om aan het einde van deze ”˜trip’ pratende mensen te horen.

Niet voor iedere Porcupine Tree aanbidder dus, al zullen er altijd lieden zijn die sowieso voor de compleetheid van hun collectie “Metanoia” in de kast moeten hebben. Voor de fans van het vroegere werk toch zeker een aanrader omdat de muziek misschien wat vreemd maar wel erg lekker is.

Sander Kok

Koop bij bol.com

Progwereld | Recensies