Maak 2x kans op twee vrijkaarten voor het optreden van Cirrha Niva op 1 september in Willem Twee te 's Hertogenbosch.
Klik hier voor deelname.

Port Noir – The New Routine

Port Noir - The New Routine

Onze eerste kennismaking met het Zweedse powertrio Port Noir riep de nodige twijfel op: wat is dit nou voor muziek? Een blend van emo, hip-hop, heavy metal, pop en alt-rock, overduidelijk beïnvloed door Rage Against The Machine en Queens Of The Stone Age maar ook Daft Punk en The Weeknd, het klinkt moeiteloos, maar wat is het? Eén ding is het niet: prog.

Port Noir heeft veel raakvlakken met prog: de platen worden uitgebracht op InsideOut, de band toerde met Pain Of Salvation en Karnivool en werkte samen met producers David Castillo (Opeth) en Daniel Bergstrand (Pain Of Salvation, Devin Townsend). Toch maken de drie mannen geen prog, maar, uiteindelijk, emotionele, harde pop-rock. Daarbij is de hoge, heldere stem van Love Andersson de smaakmaker: hij schrijft niet alleen memorabele liedjes, maar kan ook erg goed zingen. Hoe meer er gebruld moet worden, hoe minder interessant ik het vind, maar tussen deze elf korte, puntige rocksongs zitten geen zwakke broeders. Allemaal hebben ze aanstekelijke refreinen, lekkere stuiterritmes en soms een fijne gitaarsolo.

De drie mannen spelen tamelijk goed, maar omdat ze een voorkeur hebben voor een metalig geluid is de productie soms een beetje aan de schelle kant. Dat past wel bij de meer poppy nummers,  Young Bloods en 13, waarin de voorkeur voor Rage Against The Machine het duidelijkst doorklinkt’. Deze tracks hebben overigens een basgeluid dat je broekspijpen laat wapperen.

Ben je weer eens toe aan een lekker potje rock, laagdrempelig maar niet kinderachtig, stevig maar ook poppy, dan is dit zo’n beetje het beste album van dit moment. Erg sterk. Maar geen prog.

Erik Groeneweg
Koop bij bol.com

Progwereld | Recensies