Kijk ook eens op onze facebook pagina of meld je aan voor onze mailinglist en blijf op de hoogte.

Profuna Ocean – Watching The Closing Sky

profunaocean7001.jpg 

Soms kan je ook zo ellendig bevooroordeeld zijn. Bij de eerste klanken zoiets hebben van tsss, dat kennen we allemaal al.

Toch moet er een recensie over dit album geschreven worden en verdient de cd daarom ook meer aandacht om het goed geanalyseerd te krijgen. En dat is maar goed ook, want mensen vergissen zich, zo ook mijn persoontje. Deze cd ontwikkelt zich na een aantal luisterbeurten toch wel tot iets moois, waar je nog lang van kan genieten. Al moet ik wel even mijn hart luchten, het eerste nummer heeft zo akelig veel overeenkomsten met Porcupine Tree, dat je deze jongens in eerste instantie beschuldigt van plagiaat.

Ook de manier van aankleden van de overigens maar vier tracks op dit album, is echt des Porcupine Trees. Intensieve passages worden afgewisseld met rustige melodieuze stukken, om dan weer genadeloos toe te slaan. Langgerekte songs met niet voor de hand liggende structuren, stevige gitaar- en sferische toetsenpartijen, en briljante gitaarsolo’s. Dit alles kan je ook op dit album terugvinden, al moet ik natuurlijk wel concluderen dat meester Steven Wilson van Porcupine Tree iets meer overtuiging kan brengen in zijn muziek dan deze heren. Daarbij wil ik natuurlijk wel een kanttekening plaatsen; we hebben hier te maken met nog zeer jonge Nederlandse enthousiastelingen, terwijl Wilson natuurlijk al uit meer ervaring kan putten, maar zelfs hij is niet maagdelijk onbevlekt gebleven in zijn brede oeuvre…

Ondanks dat dit een demo is, brengt deze cd toch bijna veertig minuten appetijtelijke rock voort. Zoals ik zojuist al aangaf, het eerste nummer Changing Legacy heeft veel kenmerken die je ook hoort in de muziek van Porcupine tree, maar daarom ”˜pakt’ het je niet minder. Er zit een mooie spanningsopbouw in, lekkere gitaar en mooie toetsen. Het verschil met de al eerder genoemde band is dat deze landgenoten iets minder ”˜metal’ klinken dan de laatste albums van Porcupine Tree.

Zanger Raoul Potters heeft geen briljant uitgesproken stem, maar klinkt ook zeker niet onaardig. Zijn stem komt een beetje ingetogen over, maar tegelijkertijd kan ik hem ook nergens op een valse noot betrappen. In mijn opinie komt zijn stem wat beter tot zijn recht als hij iets meer gevoel en volume in aanbrengt, zoals hij bijvoorbeeld  in het laatste nummer doet.

Dat laatste pronkstuk van dit album waar ik het over heb, S.C.I.T.S, begint met een deuntje dat mij bijzonder bekend in de oren klinkt. Deze tune klinkt bijna exact hetzelfde als het synthesizer geluid van Marillion’s The Invisible Man van het album “Marbles”. Dat geeft eigenlijk niets, want ik vind het een mooi begin van deze bijna vijftien minuten durende track. Het is een song die eigenlijk net zo goed in tweeën gedeeld zou kunnen worden. Het eerste gedeelte is lekker vlot en pakkend, heeft een goed refrein en kent een soort van einde bij vijf minuten, hierna volgt een mooi gecompliceerd samenspel van alle instrumenten. Alles is bijzonder goed ge-fine-tuned en knap gecomponeerd. Dit wekt verwachtingen voor de toekomst!

Ondanks mij bevooroordeelde instelling heeft dit album mij het nodige plezier gebracht en ik kan mij voorstellen dat ik dit nog wel eens vaker zal beluisteren. In de basis klinkt alles goed verzorgd. Soms klinkt het in de akkoorden redelijk recht door zee, maar soms verrast de band je ook met wat gecompliceerdere stukken. Hier heeft men een uitstekend debuut neergezet, al hoop ik persoonlijk wel op wat meer eigen identiteit in de toekomst. Dat daarvoor het talent aanwezig is, staat voor mij als een paal boven water.

Qua belangstelling hoeft de band zich in elk geval geen zorgen te maken, want deze demo mag zich nu al verheugen op internationale interesse. De Duitse platenmaatschappij Cargo Records zal de cd in Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland uitbrengen en Koalla Entretenimento uit Brazilie zal Profuna Ocean in Brazilië, Argentinië en Chili gaan promoten. Daarnaast is er ook veel interesse vanuit andere landen. Ikzelf kijk met grote belangstelling uit naar het eerste echte album. Wat mij betreft hoeft dat niet lang op zich laten wachten!

Ruard Veltmaat

Progwereld | Recensies