Maak kans op vrijkaarten voor het optreden van Leap Day in de Singer te Rijkevorsel (België) op 15 september 2018. Klik hier voor onze prijsvraag.

Riverside – Rapid Eye Movement

Riverside - Rapid Eye Movement

Sommige platen zou je eigenlijk pas na een heel jaar moeten recenseren. Als je ”˜m vers uit het doosje haalt klinkt-ie toch anders dan als je hem voor de zoveelste maal opzet. Dat had ik met “Second Life Syndrome”, de tweede plaat van Riverside. In mijn recensie was ik eigenlijk bijna net zo opgetogen als over het debuut, dat overigens nog wél overeind blijft, maar de eerlijkheid gebiedt: na een maandje heb ik de plaat niet meer aangeraakt.

Die tweede plaat viel eigenlijk tegen, omdat de band zichzelf naadloos herhaalde. Het vuur van de eerste plaat had – wat mij betreft – plaats gemaakt voor een waakvlammetje, waarmee een laffe prak werd opgewarmd. Geen slechte plaat, maar geen enkele verrassing. Mijn conclusie was toen: Als deel drie weer een herhaling van zetten blijkt, kunnen we Riverside definitief opbergen in het laatje Grote Belofte, Weinig Wol. (Het is een beetje een gek laatje, maar het puilt helemaal uit.)

Misschien scheelt het dat ik “Second Life Syndrome” heel weinig gedraaid heb in de afgelopen jaren, zodat mijn oren weer wat verder open staan voor Riverside, maar in elk geval kan ik met blijdschap kennis geven: mijn sombere voorspellingen komen (nog) niet uit. Riverside is een blijvertje, “Rapid Eye Movement” is, zelfs nu de verrassing er al lang van af, een overwegend sterke plaat. Voor een deel komt dat omdat de band een steviger geluid laat horen, ergens tussen Porcupine Tree en Tool in, voor een belangrijk deel komt dat omdat de liedjes op deze plaat vele malen beter zijn dan de treurzangen op nummer twee. 02 Panic Room is een juweeltje met fraaie samenzang, Beyond The Eyelids rockt als een bezetene en zelfs de depressiefste nummers, met Schizophrenic Prayer als voornaamste vaandeldrager, hebben een sterke melodie die de luisteraar er doorheen trekt.

Echt vrolijk wordt het natuurlijk nergens, Mariusz Duda heeft, anders dan zijn naam doet vermoeden, geen enkel gevoel voor humor. Er wordt geworsteld met eenzaamheid, er wordt gezocht naar de ware zelf, een man die waarschijnlijk ooit iets heel ergs deed verschuilt zich in een droomwereld, er is geween en geknars van tanden. Hier d’erin, daar d’eruit. Sombere kost. Daarmee is het geluid identiek aan dat van “Out Of Myself” en “Second Life Syndrome”. Maar wat de mannen met dat geluid dóen getuigt van grote klasse.

Niet alles is even sterk. De plaat is wat te lang en dat komt vooral door een geweldige inzakker in het midden, met twee trage stukken achter elkaar en Parasomnia, dat ouderwets doorzeurt. Daarmee heb je meteen die ingrediënten die mij wat huiverig maakten voor de toekomst van Riverside. Gelukkig eindigt de plaat krachtig met het stevige Cybernetic Pillow en het wel erg aan Porcupine Tree refererende nummer Ultimate Trip.

Riverside heeft zichzelf op de valreep uit het dreigende moeras van de eentonigheid omhoog getrokken. Daarmee is de band volwassen geworden en een naam van gewicht in de progressieve muziek. Toch blijft het gevaar op de loer liggen. De band schrijft muziek en teksten vanuit een zeer beperkt denkraampje, schildert in steeds dezelfde bruintinten steeds hetzelfde triestige landschapje. Als dat goed gedaan wordt, kun je daar oud mee worden, maar je werkt wel voor een steeds selecter publiekje. Op basis van “Rapid Eye Movement” verdienen de mannen vooralsnog het voordeel van de twijfel en kunnen we opgelucht vaststellen: soms is het toch geen ongelooflijk dom idee om een drieluik te willen maken!

Erik Groeneweg

CD:
Koop bij bol.com

CD + DVD:
Koop bij bol.com

Progwereld | Recensies