Kijk ook eens op onze facebook pagina of meld je aan voor onze mailinglist en blijf op de hoogte.

Riverside – Shrine Of New Generation Slaves

Riverside - Shrine Of New Generation Slaves

Na de Reality Dream trilogie kwam Riverside in 2009 met hun vierde album “Anno Domini High Definition” ofwel ADHD. Menigeen nam aan dat dit album een kentering in de muzikale koers van de band zou zijn. Maar zoals ook Govert in zijn recensie aangaf zijn ze met dat album dicht bij hun muzikale verleden gebleven, het album kan hooguit bestempeld worden als een overgangsalbum. Na de ep “Memories In My Head” – die ze ter ere van hun tienjarige bestaan hebben uitgebracht – mocht ik een interview hebben met Mariusz Duda. Duda gaf in dat interview aan, dat met het nieuwe album alles zal veranderen. We mochten ons dus voorbereiden op een volledige ommezwaai in hun muzikale richting. Op de vraag of deze koerswijziging met dit album ook is doorgezet, kan ik kort zijn: Ja!

Het album is dus volledig anders, waarmee Riverside begonnen is aan een nieuw en fris hoofdstuk in hun carriëre. De puber met adhd is volwassener geworden, het is allemaal minder heftig en wat rustiger geworden. De grunts zijn helemaal verdwenen en het album bevat meerdere verschillende liedjes. De albumtitel, die ook als het acroniem SONGS te lezen valt, doet daarmee zijn naam eer aan. Hoewel het album dus compleet anders en verfrissend klinkt, zijn de duidelijke Riverside-elementen wel aanwezig. Aan het typerende sfeervolle en atmosferische toetsengeluid van Michal Lapaj hoor je meteen met welke band we te maken hebben. Het kenmerkende geluid dat hij uit zijn synthesizers weet te halen is ongeëvenaard. De melodieuze gitaarsolo’s van Piotr Grudzinski, het stuwende basspel van Duda en het ruwe ingetogen drumgeluid van Piotr Kozieradzki zijn het visitekaartje voor deze Poolse band.

Mariusz Duda heeft zich in ruim 10 jaar ontwikkeld tot één van de betere zangers ter wereld, met zijn melancholische stem weet hij duidelijk een stempel op het album te drukken. Dat zijn stem nog steeds veelzijdig is bewijst hij onder andere in de ietwat poppy song Celebrity Touch. Daarnaast speelt Duda op dit album veelvuldig op zijn akoestische gitaar, wat een zeer aangename, rustige sfeer teweeg brengt. Hier en daar doet het album ook denken aan het soloproject Lunatic Soul van Duda. Met name The Depth of Self-Delusion roept deze vergelijking op. Door het ingetogen karakter van dit nummer – dat hier en daar wel tot uitbarsting komt ”“ is dit een van de mooiste nummers.

Met dit album zet Riverside een volwassen geluid neer. Invloeden uit onder andere de jaren ‘70/80 van hardrockformaties zoals Led Zeppelin, Deep Purple en Whitesnake komen voorbij. Luister bijvoorbeeld op 2:12 van New Generation Slave. Dit rifje zou zo geleend kunnen zijn uit Still Of The Night van John Sykes, maar dan wel perfect verwerkt in dit nummer.

Zoals hierboven ook al opgemerkt is SONGS een verzameling losse liedjes. De eerste twee tracks lopen nog vloeiend in elkaar over, de overige tracks zijn toch echt losstaande nummers. Zo is Celebrity Touch de hitsingle van het album, We Got Used To Us is een langzamer nummer, Feel Like Falling is meer uptempo en Deprived is de spacerockballad met elektronische hoogstandjes, piano recital, prachtige overheersende gitaarsolo’s en jazzy invloeden. Escalator Shrine is met zijn ruim 12 minuten het langste nummer van het album en begint als een psychedelisch rocknummer en bevat invloeden van de hierboven genoemde rockbands, prachtige akoestische gitaar, orgelwerk, een gesynthetiseerd symfonieorkest en geïmproviseerde fusiongeluiden. Het toetsenwerk is werkelijk fenomenaal in dit nummer en doet terugdenken aan de onlangs overleden Jon Lord. Lapaj is een grote fan van Lords’ werk en weet dit goed te vertolken. Het kortste nummer Coda sluit het album af.

Ook tekstueel heeft Riverside weer goed uitgepakt met dit album. Het thema van het album beschrijft de nieuwe slaven van de moderne tijd. Ongelukkige mensen die elke dag opnieuw dingen moeten doen die ze niet leuk vinden. In Escalator Shrine geven ze een aantal voorbeelden van deze moderne slaven: “Google boys and wiki girls; Children of the self care”.

Samenvattend kan gezegd worden dat Riverside met dit vijfde album een volledig nieuwe muzikale weg is ingeslagen. Bij dit soort koerswijzigingen is het altijd spannend, want een aantal fans zal afhaken, maar met dit kwaliteitsalbum zullen ze zeker ook nieuwe fans voor zich winnen. In ieder geval blijven ze trouw aan hun belofte, om vriend en vijand te verrassen met een vernieuwend product. Ondergetekende fan blijft voorlopig trouw.

Mario van Os

Koop bij bol.com

Progwereld | Recensies