Kijk ook eens op onze facebook pagina of meld je aan voor onze mailinglist en blijf op de hoogte.

Shylmagoghnar – Transience

Shylmagoghnar  - Transience

De ontwikkeling van een beginnende band is in veel gevallen boeiend. Zeker als er bij elk nieuw album ferme stappen worden gemaakt.

Het was Napalm Records die Shylmagoghnar na het uitbrengen van het debuutalbum “Emergence” gelijk onder zijn hoede nam. Het debuutalbum “Emergence” werd in eerste instantie nog in eigen beheer uitgebracht, maar het Oostenrijkse label was er als de kippen bij dit duo als nieuwe band vast te leggen. Dit resulteerde in een heruitgave van het debuutalbum. Dat Napalm een neusje voor talent heeft is duidelijk, want de Limburgers laten met de nieuwe cd “Transience” een geweldige ontwikkeling horen!

Laten we beginnen met wat feitelijke informatie. De songs op dit album zijn ten opzichte van het debuut gereduceerd, maar we krijgen daar fors langere songs voor terug. Waar op “Emergence” nog vier tracks rond de vier minuten gecomponeerd werden, is dat op Transience” nog maar één. Verder zijn er vier tracks die ruim over de tien minuten klokken en daarnaast nog drie van gemiddeld zeven minuten.

Episch, melodieus, energiek en metal met theatraal symfonische randjes. Zo mag je muzikaal het tweede album van de band met die ingewikkelde naam omschrijven. Vanaf minuut één ben je verslaafd aan de geweldige riffs, originele melodieën, razendsnelle ritmes, originele toetsenpartijen en samples die je voorgeschoteld krijgt. Een voorbeeld van een episch begin is de starter en naamgever van het album: Transience. Je zou bijna zeggen dat de mannen onbewust beïnvloed zijn door dance en house in hun muzikale carrière. De track kenmerkt zich door stevige riffs, geweldige bass drums, maar ook een klassieke piano die een geweldige sfeer toevoegt aan het nummer. Je mag spreken van een vleug electronic art metal met een lichte verwijzing naar de stijl van de Griek Thanasis Lightbridge en zijn projecten Dol Theeta en Dol Ammad.

Beklijvend zijn de melodieën op “Transience”. Die slag is ten opzichte van het debuutalbum gemaakt en de cd boeit vanaf de eerste tot aan de laatste minuut. Er gebeurt veel, heel veel en de stevige en solide ritmesectie wordt aangevuld met allerlei gevarieerde en aantrekkelijke gitaarriffs. Nog steeds is er sprake van serieuze black metal, zeker als je naar het robuuste As All Must Come To Pass luistert. De intro met de basgitaar is progressief te noemen en gaat veel te snel voorbij, hierna krijgen we razendsnelle bass drums aangevuld met wervelende toetsen. De zang van Skirge zorgt in dat geheel voor een onvervalst black metal geluid. Toch zijn het vooral de drie instrumentale tracks die indruk maken op dit album. Dat komt vooral omdat het duo gebruik maakt van elektronica en samples in de muziek, wat voor de genoemde epische sound zorgt. Als je analyserend te werk gaat zou je ook kunnen zeggen dat de grunts teveel afleiden van de melodieuze composities en mijn voorspelling is dat de band meer luisteraars aan zich zou binden wanneer er bijvoorbeeld cleane vocals worden gebruikt. Maar dat is natuurlijk aan de componisten zelf.

Eén van de verbeteringen ten opzichte van het debuutalbum zijn de drums. Die klinken veel natuurlijker dan op “Emergence” en liggen mooi verwerkt in de productie. Razendsnelle bass drums en ferme klappen verraden het drumtalent van Nimblekorg, die zijn sound aanvult met hier en daar een sample. Een kleine opmerking over de totale productie mag zijn dat de muziek zo nu en dan teveel is dichtgemetseld en dat je vermoeid kan raken van de vele straffe bass drums die worden gebruikt. Over de hele linie drukken de mannen het gaspedaal flink in. Ook de elektronische effecten doet de luisteraar soms snakken naar frisse lucht. Een flinke stap in de ontwikkeling van Shylmagoghnar is als de band op zoek gaat naar een meer organisch geluid.

Deze recensie moet bijna plichtmatig eindigen met de afsluitende track Life. Hét paradepaardje van de band op deze cd en voor de progmetal liefhebbers een ‘must hear’. Alles wat deze band vertegenwoordigt zit in dat nummer verwerkt. Fantastische gitaarsolo’s en riffs, een ritmesectie waar je niet stil bij kan blijven staan en de toetsen die later invallen zijn om je vingers bij af te likken. Een akoestische gitaar halverwege de track brengt rust en voorziet in een overpeinzende periode. Wanneer je vooraf leest dat dit een muzikaal werkstuk is van twee muzikanten die alle instrumenten eigenhandig bespelen geloof je de boodschapper niet. Maar wis en waarachtig; het is zo!

Ruard Veltmaat

Koop bij bol.com

Progwereld | Recensies