Like ons ook op Facebook of meld je aan voor onze mailinglist

Subsignal – Touchstones

Subsignal - Touchstones

Subsignal is de band waarmee zanger Arno Menses en gitarist Markus Steffen ons het diep betreurde Sieges Even proberen te doen vergeten. Gelukkig is dat met platen als “Touchstones” een makkie. Toch duurt het even, voordat het kwartje valt.

Subsignal is gezegend met ”“ in mijn oren ”“ de allerbeste rockzanger van (op z’n minst) Europa. Menses heeft een ruim pallet tot zijn beschikking, kan klinken als Nik Kershaw maar ook als James LaBrie en blijft in alle gevallen glorieus overeind. Dat lukt alleen maar als je ook beschikt over uitstekend materiaal. Dat materiaal is in alle opzichten om door een ringetje te halen, maar dat heb je als luisteraar pas door na een paar draaibeurten. “Touchstones” is namelijk in alle opzichten vooral veel. Twaalf nummers van fikse lengte moet je eigenlijk niet in één beurt beluisteren. Na een minuut of 40 hebben je hersenen hun onderscheidend vermogen wel opgesoupeerd, vooral als het zulke intense muziek is als deze. Zeker als je niet geconcentreerd luistert, klinken de stukken wat gelijk. De klasse van de losse delen wordt pas na een aantal keren duidelijk.

Subsignal is ten opzichte van de eerste plaat een flink stuk gegroeid. Dat hoor je in de composities en vooral in de zangpartijen. Die zijn gecompliceerd, schitterend gearrangeerd en klinken toch geen moment bedacht. Dat is een grote verdienste in dit genre, waar gekunsteldheid al snel op de loer ligt. Luister maar eens naar As Dreams Are Made On, waar tussen het geweld bijna aan Gentle Giant herinnerende zangstukken verstopt zitten. Dan moet je toch aardig wat in je mars hebben.

Subsignal maakt ”˜gewoon’ progmetal, maar weet er in dat ondertussen flink afgegraasde genre met kop en schouders bovenuit te steken door een volwassen benadering. Geen gekkigheid met trollen die de berg op hollen om de draken te slechten, geen conceptalbums over de innerlijke worstelingen van contactgestoorde Polen, maar knappe teksten, intelligente muziek, beheersing en glans, wat de Engelsen ”˜sofisticated’ noemen. Gesofistikeerd. (In het Nederlands klinkt het gelijk een stuk minder sofisticated!) Tussen al het geweld zitten mooie minuten vol nuance, onderhuidse spanning en Spaanse gitaar.

Van mij mag Subsignal nóg meer de randen van het genre opzoeken. De band kan veel meer dan beuken, laat in de opening van het snoeiharde titelnummer bijvoorbeeld horen dat er ook plek is voor verstilde schoonheid en zangpartijen die op “Fragile” niet hadden misstaan. En deel 1 van Embers is een prachtige belofte voor de toekomst.

Toch moet ik mijn stokpaardje weer van stal halen: de mannen doen zichzelf tekort met deze overkill. Waarom niet een half uurtje bewaren voor een mooie ep? Waarom de cd zó vol prakken dat geen luisteraar zonder blaren op zijn oorschelpen de eindstreep haalt? Juist in dat laatste half uur zitten enkele van de mooiste stukken van de plaat, maar dat dringt niet meer tot je door, tenzij je een keer achteraan begint. Eén van de mooiste platen van 2011 was Paul Simon’s “So Beautiful Or So What” en die plaat is meer dan de helft korter. Zo bekeken is “Touchstones” eigenlijk minstens twéé van de beste platen van het afgelopen jaar.

Erik Groeneweg

Koop bij bol.com

Progwereld | Recensies