Maak 2x kans op twee vrijkaarten voor het optreden van Cirrha Niva op 1 september in Willem Twee te 's Hertogenbosch.
Klik hier voor deelname.

Telegraph – Mir

Telegraph - Mir

In mijn niet aflatende zoektocht naar nieuwe muziek werd ik direct gegrepen door de schitterende hoes van dit album. Hij heeft iets van een iconische uitstraling. Die verrassing werd groter toen ik ontdekte dat de muziek ook nog eens geweldig goed is. Liefhebbers van ‘70’s prog en van Camel in het bijzonder moeten zeker even doorlezen.

Telegraph komt uit Israël, niet een land dat je snel aan ons genre koppelt. Dit album “Mir” is het debuut. En dat is lastig te bevatten, omdat het album zo volwassen en doorleefd overkomt. In de jaren ’70 was het Britse Camel op zijn muzikale hoogtepunt. Hun eerste zes albums blinken uit door geweldige instrumentale passages die nergens uit de bocht vliegen, maar juist altijd in dienst van het geheel blijven staan. Die zelfde drive, intensiteit en vakmanschap hoor je sterk op dit album terug. Dit album ademt Camel in al zijn facetten.

De toetsen klinken old fashion vintage, terwijl de meeste toch elektronisch zullen zijn. Ze zijn constant aanwezig en vormen de slagader van het geheel. Mini Moog, orgel, piano en Mellotron, ze duiken overal op en doen je mondhoeken steevast omhoog krullen. Neem bijvoorbeeld het laatste instrumentale stuk op het lange Remote Control, je waant je volledig in het Camel in zijn hoogtijdagen. Ik krijg overigens nergens het gevoel dat ze Camel willen nadoen, deze jongens hebben ook echt wel een eigen geluid en voegen een frisse en moderne touch aan de muziek toe.

Het album is geïnspireerd op de ruimtereis die Sergei Krikalov maakte. Deze astronaut wordt ook wel ‘de laatste burger van de Sovjet-Unie’ genoemd. Hij bevond zich aan boord van de Mir ten tijde van de val van de USSR en moest langer aan boord blijven door de onstabiele situatie in zijn land. Het claustrofobische gevoel en de opwinding van een ruimtereis hoor je knap door in de muziek. Initiation behoort samen met het eerder genoemde Remote Control tot de hoogtepunten van dit album. Het heeft een zalige drive en heerlijk gitaarspel van Tal Rubinstein. Hij doet uiteraard sterk denken aan Andy Latimer, maar dan net met iets meer pit.

Er wordt niet veel gezongen, maar de stem van Liran Herrnstad klinkt wel erg prettig. Er zit veelal een lichte vervorming in die erg goed uitpakt. Zijn stem lijkt niet erg op die van Andy Latimer, maar zijn manier van zingen doet wel sterk aan de Camel frontman denken. Daarbij speelt deze man ook fenomenaal basgitaar. Gravity heeft een licht psychedelisch tintje en doet mede door de vervormde zang aan de rustigere Ayreon nummers denken.

Jammer dat je albums als deze net ontdekt na het opmaken van je jaarlijstje, want daar had deze gewoon in moeten staan. Laat deze parel niet aan je voorbij gaan! Koop hem via de Bandcamp-pagina van de band of beluister hem via Spotify. Dit album verdient een heel groot publiek.

Maarten Goossensen

Progwereld | Recensies