Trommel je vrienden op en doe mee met de Progwereld Pub Quiz 2018 Win concertkaarten voor Leap Day Klik hier voor onze prijsvraag.

The Dame – Losing Sight Of What You Want

The Dame - Losing Sight Of What You Want

Recensent zijn is soms helemaal niet leuk. Al jaren bespreek ik cd’s, zomaar lekker luisteren is er voor mij niet meer bij. Altijd staat de analist in me op en ga ik in gedachten al een stukje schrijven. Onlangs ontving ik ter recensie “Losing Sight Of What You Want”, de debuut-cd van de Haagse progband The Dame en dat is nou precies zo’n plaatje. Je wil lekker luisteren naar de muziek, niet te moeilijk doen en hem vooral niet onder de loep nemen. Het bandgeluid geeft daar ook alle reden toe. Toch ontkom ik er niet aan en gaat ook dit album bij recensentenbureau van der Heijde gewoon door de malle molen.

Allereerst de band. De gitaarfratsen van Stephen de Ruijter zijn buitengewoon smakelijk en de stem van Marian van Charante is helder, sensueel en gaat de wereld in zonder overbodige versiersels. De ritmetandem, bestaande uit Michel Krempel op basgitaar en Ruben Meibergen op drums, dendert lekker door met af en toe een haast postrock-achtige groove. Daar komt bij dat de invullingen van toetsenist Thijs de Ruijter, de 18-jarige zoon van gitarist Stephen, niet al te verheffend zijn maar wel subtiel in het geheel klinken. Ook is het fijn dat van Charante regelmatig voor wat ondersteunend gitaarwerk zorgt. Je zou het een Panic Room-achtig totaal kunnen noemen.

Het door crowd funding ontstane album maakt een verzorgde indruk. Er wordt een soort dvd-boekje meegeleverd met daarin een verhaal van een mysterieuze vrouw. Hierdoor komt “Losing Sight Of What You Want” in eerste instantie over als een conceptalbum maar dat is het echt niet. De teksten, die allen geschreven zijn door van Charante, hebben een behoorlijk donkere tint en gaan over haar leven in het relationele vlak. Neem maar van mij aan dat het geen joepie de poepie teksten zijn.

Dat de muziek alles behalve zwaarmoedig klinkt is dan ook een zegen en eens te meer blijkt dat de combinatie woord en muziek goud waard is. De cd telt zeven nummers en eigenlijk verdient elke track mijn aandacht. Het sprankelende openingsnummer Water Tumbles Down laat een aantal fraaie facetten van het bandgeluid horen, het is subtiel gespeeld en aangenaam gezongen met een heerlijke gitaarsolo tegen het eind. De band weet af en toe lekker van leer te trekken. Het nummer eindigt weer subtiel. Een nummer als General Disarray verdient enige kritiek. Het is best veelzijdig maar dat neemt wel met zich mee dat het ook geknutseld overkomt met zelfs een wat regionaal aandoend stuk tweekwarts maat. De compositie is naar mijn idee een toontje te laag waardoor de zang er niet zo flitsend uitkomt. Gelukkig zijn alle daarop volgende nummers stukken beter. Het slepende Faking It In Monaco, waarin van Charante me erg doet denken aan Ima van de Griekse band La Tulipe Noir, is een van mijn persoonlijke hoogtepunten. De wah-wah solo in The Last Dance laat je kwijlen als een boxer en het psychedelische tussenstuk van het geweldige titelnummer is ook al een genot voor de smaakpapillen. The Dame weet je precies te geven wat je graag hoort. Thy Father’s Bidding bevat een kinderkoor en mocht je denken dat dat iets van de nineties is, heb je het mis. Zelden heb ik een kinderkoor gehoord dat zo op z’n plaats is als hier, prachtig. Het album sluit af met een 18-minuten durende epic en wat moet ik ervan zeggen? Het in vier stukken opgedeelde nummer begint in elk geval zeer Eloy-achtig en er is weer een karrevracht aan smakelijkheden.

“Losing Sight Of What You Want” is een album vol hartstochtelijke, tijdloze muziek dat zo eerlijk is als goud. Uiteindelijk is recenseren altijd leuk.

Dick v/d Heijde

Progwereld | Recensies