Kijk ook eens op onze facebook pagina of meld je aan voor onze mailinglist en blijf op de hoogte.

The Good Hand – Blissful Yearning

THE GOOD HAND – BLISSFUL YEARNING

Even denk ik bij mijzelf, zal ik deze cd maar laten recenseren door een collega van Progwereld? Waarom? Omdat ik al in een heel vroeg stadium heb mogen luisteren naar de tracks, toen ze nog maar net afgerond waren en zelfs nog niet in de juiste volgorde stonden. Dat riekt dus sterk naar belangenverstrengeling of anders: een voorkeursbehandeling. Maar hé: ik verdien er niets aan en waar moet ik anders heen met mijn loftuitingen? Ik mag toch ook niet gefrustreerd achter blijven omdat ik mijn enthousiasme niet kwijt kan?

Psychedelisch, zo mag je dit kersverse album van The Good Hand noemen. Wonderkind Arjan Hoekstra flikt het met zijn beste vrienden Dennis Edelenbosch en Ingmar Regeling opnieuw een ijzersterk album neer te zetten. Zeker als je van jaren zeventig rock en psychedelica houdt. De link met hun geliefde Motorpsycho ligt nog steeds op de loer en dat uit zich duidelijk in enkele nummers. Muzikaal gezien is die link aanwezig, maar ook de grensoverschrijdende gedachtegang van dit album; The Good Hand laat zich niet makkelijk vangen in één bepaald genre, net als de Noorse rockband dat ook niet doet. Overigens stonden de twee bands al eens gezamenlijk op één bühne, vorig jaar stonden zowel Motorpsycho als The Good Hand op het Hedon podium in Zwolle. Evenals de vorige albums is deze cd (en Limited LP’s) ook ondergebracht bij het Zwolse label Minstrel Music.

Een goed voorbeeld van die psychedelische factor is Focus. De hierboven genoemde punten zijn overtuigend verenigd in dat nummer. Het nummer neigt zelfs een beetje naar discorock en de vervorming van de zang van Hoekstra is prachtig gelukt. Het is eigenlijk een beetje hetzelfde geintje wat Steven Wilson ons ook flikt met zijn laatste album “To The Bone”. Qua stijl niet helemaal met elkaar te vergelijken, maar ook dit zet je even op het verkeerde been. En zo zijn er nog wel meer elementen die opvallen: Evolution/Revolution bijvoorbeeld heeft een interessante mix van blues en americana, maar bevat ook progressieve elementen. De vergelijking met 16 Horsepower ligt niet alleen binnen de muziek van Mirna’s Fling op de loer, maar ook in de muziek van The Good Hand. En mensen, de gitaar in het nummer is onweerstaanbaar!

Een tikje commercieel en denkend aan een band als Green Day is The Madness. Een vleugje punk rock stijl waar je mede door de wijze woorden in de tekst vrolijk van wordt. Die punk rock stijl, of meer stoner rock, schemert ook door in Borderride. Het begint groots met stuwend baswerk van Dennis Edelenbosch en is vervolgens te omschrijven als een psychedelisch meesterwerk met typische jaren zeventig invloeden. De zang in dit nummer wordt voor een groot gedeelte ingevuld door drummer Ingmar Regeling. In eerste instantie was ik niet zo gecharmeerd van het nummer, maar dat heeft zich inmiddels volkomen omgedraaid. In Cocoon en Die And Become krijgen we de trombones en tenor tuba’s van Hoekstra weer eens te horen, ten opzichte van het vorige album zijn die instrumenten wel wat gereduceerd op “Blissful Yearning”. Of dat voelt zo, dat kan ook, maar wanneer deze blaasinstrumenten toegepast worden gebeurt er iets magisch binnen de muziek. Cocoon zal overigens ook dienen als uithangbord voor het album en van het nummer is dan ook een videoclip gemaakt.

Wat is nu zo aantrekkelijk aan de muziek van The Good Hand? De gevoeligheid en diversiteit van de teksten en arrangementen, verpakt in een rauw cocon. Deze Zwolse band verstaat de kunst om muziek echt te laten klinken, geen verduisterende productionele saus te gebruiken en bij de basis te blijven. Ongetwijfeld één van de topalbums van het jaar!

Ruard Veltmaat

Progwereld | Recensies