Kijk ook eens op onze facebook pagina of meld je aan voor onze mailinglist en blijf op de hoogte.

The Watch – Tracks From The Alps

The Watch - Tracks From The Alps

Hoe Genesis wil je het hebben? Nad Sylvan zei bij het uitbrengen van de gelijknamige cd van zijn band Unifaun dat Genesis zo geklonken had als ze waren doorgegaan. De personificatie van het virtueel in leven houden van het gedachtegoed van deze Britse superformatie is echter toch wel The Watch. Alles wat deze Italianen doen ademt Genesis. Hun muziek is er volledig van doorspekt en ze verzorgen tours waarbij ze lp’s uit de jaren ‘70 met veel verve en succes afstoffen. De stem van oer-bandlid Simone Rosetti komt daarbij zo dicht in de buurt van die van Peter Gabriel, dat de term tributeband in het geval van The Watch zwak is uitgedrukt. Met de zesde studioplaat “Tracks From The Alps” wordt ”˜de ode aan”¦’ onverdroten voortgezet. De twee voorgangers van “Tracks”¦” werden over het algemeen minder lovend ontvangen. Er leek teveel sleet op de composities te zijn gekomen. Lukt het The Watch met “Tracks From The Alps” de toppen van progalpen te bereiken?

Na het beluisteren van “Tracks From The Alps” bekruipt mij een dubbel gevoel. Het gebruik van klassieke jaren ‘70 toetsinstrumenten als Mellotron, Moog en Hammond is helemaal standaard bij de Italianen en dat zorgt voor veel luisterplezier. The Watch wisselt krachtige nummers (stijl als op “Tresspass” van Genesis) af met rustige stukken die de sfeer van zo lang geleden op pastorale wijze doen herleven, denk aan “A Trick Of The Tail”.  Lagen van toetsen van Valerio de Vittorio achter Rossetti’s stem zorgen soms voor de nodige hartkloppingen bij de ouderwetse symfomaan. En ja, voor de aanhoudende Mellotronlagen van Rossetti kun je mij midden in de nacht wakker maken. Gitarist Giorgio Gabriel meandert hier met zijn gitaarspel, over het algemeen wat op de achtergrond, tussendoor, met puntige solo’s.

In opener A.T.L.A.S. doet het toetsenspel aan Supper’s Ready denken en brengt de luisteraar in een fraai symfolandschap.  Mag ik nog een bordje pap, Tony? In The Cheating Mountain wordt dit nog eens dunnetjes overgedaan, voorzien van een likje fluitspel van (weer) Rossetti. Bij de gitaarsolo in Devil’s Bridge mag de volumeknop absoluut op voluit, zeker als een laagje of drie toetsen aan de feestvreugde komt bijdragen. En dat herhaalt zich weer in The Last Mile, dat met een orkestraal einde tot de hoogtepunten behoort. En zo zijn er genoeg momenten die je uit je stoel doen opveren, tussen het o zo bekende retrospel door.

Maar, ik zet toch ook vraagtekens bij het gebrek aan een eigen geluid van The Watch, een teveel doorgaan op de al zo platgetreden paden. De zang van Rossetti, die op zich goed is, kan de aandacht niet altijd even lang vasthouden, al zijn de teksten boeiend. Hij zingt echt over de Alpen en verbindt hier hedendaagse thema’s aan.  De muziek mist net iets te veel variatie en het is misschien allemaal een beetje teveel van het goede (Genesis). Het coveren van hun onbekende Going Out To Get You had achterwege kunnen blijven, het is zeker geen hoogtepunt op de cd. Net iets te weinig van de nummers en solo’s blijven echt hangen. Overdaad schaadt, maar met 37 minuten muziek aankomen, terwijl 73 minuten in deze tijd niet uitzonderlijk is, is toch echt te krap.

Het roer helemaal omgooien, raad ik de band niet aan, maar ik ben wel echt benieuw hoe The Watch zou klinken als ze echt een eigen stijl zouden ontwikkelen en echt als The Watch zouden spelen. Nogal wat kritiek? Valt mee hoor, ik ben niet negatief gestemd. Een band die de weergaloze muziek van hun idolen met zoveel passie en echt knap nieuw leven weet in te blazen, verdient voor mij een vette pluim. De koude rillingen die de muziek mij bezorgt, winnen het met glans van de koude wind die hoog in de bergen kan opsteken en in je botten kan gaat zitten, als je “Tracks From The Alps” niet op de juiste waarde weet te schatten.

Fred Nieuwesteeg

CD:
Koop bij bol.com

LP:
Koop bij bol.com

Progwereld | Recensies