Kijk ook eens op onze facebook pagina of meld je aan voor onze mailinglist en blijf op de hoogte.

Thirteen – A Shot in the Dark

Thirteen - A Shot In The Dark

Thirteen is een muzikale samenwerking tussen Jeroen van der Wiel en zijn partner Audrey Lahaije. Van der Wiel is geen onbekende. Hij is als toetsenist en componist nog altijd verbonden aan Odyssice. Lahaije begon als imitator van Madonna en zong later in coverbands repertoire van K’s Choice, Cranberries en Alanis Morrisette. Voor de opnamen van dit album werden Aldo Adema (Egdon Heat, TumbleTown), Jaco Ket, Mark Silverentand (In the Pocket, Pink Time, The Flow) en Dennis Smeekes (Powerpimps) ingehuurd voor de gitaarpartijen. Er staat geen drummer vermeld bij de medewerkenden aan dit album. Daarom moeten we concluderen dat de drums uit een computer komen. Hulde aan de manier waarop dat is gerealiseerd. Zelden heb ik digitale drums zo natuurlijk horen klinken.

Op de site van de band valt inmiddels te lezen dat de band de komende periode met Mark Silverentand (gitaar), Dion Pietersma (drums) en Lars Herben (bas) zal repeteren als voorbereiding op de eerste optredens. Tot zover de personele invulling.

De muziek van dit gezelschap heeft raakvlakken met bands als Within Temptation, Nightwish en Pink Floyd, met dien verstande dat ze dat niveau geen moment evenaren. Aan de componist (van der Wiel) en de instrumentale uitvoering van de muziek zal dat niet liggen. Lekkere, melodieuze, pakkende powermetal met vette orkestrale toetsen en een aantal heerlijke gitaarsolo’s door de gastgitaristen. Desparation Of A Soldier, Arabian Nights en Deluded springen er daarbij in positieve zin uit. De rest van de nummers hebben voldoende niveau om overeind te blijven.

Als uitzondering hierop geldt My Child. De titel laat al raden waar deze compositie over gaat. Het is helaas een draak van een nummer dat niet thuishoort op een dergelijk album. Het zou eigenlijk een klein ingetogen liedje moeten zijn, maar door de orkestrale invulling met toetsen krijgt het een bombastisch karakter. De vocale invulling komt helaas ook niet erg geloofwaardig over omdat Audrey LaHaije geen expressieve zangeres is. Daarin is wel een parallel met Madonna te ontdekken. Zij blinkt ook niet bepaald uit in zeggingskracht en moet het vooral hebben van het visuele aspect.

LaHaije heeft ook veel moeite met de trage melodieën en de langere tonen die ze daarin moet zingen. Het ombuigen van die langere klanken en het doseren van het vibrato en de toonsterkte gaan haar niet gemakkelijk af. Deze nuances klinken allemaal wat geforceerd waardoor ze op den duur gaan irriteren. Daarnaast is haar Engelse uitspraak absoluut voor verbetering vatbaar.
In de snellere heavy passages komt ze power tekort. Ze moet het als zangeres in dit genre afleggen tegen vrouwen als Sharon den Adel en Floor Jansen, voorwaar niet de minsten.

Wanneer LaHaije zich significant kan verbeteren op bovengenoemde punten, kan er en mooie toekomst voor deze band gloren aan de horizon. Wanneer haar dat niet lukt, kan de bandnaam wel eens een zeer ongelukkige keuze blijken te zijn.

Math Lemmen

Koop bij bol.com

Progwereld | Recensies