PRIJSVRAAG: Win kaarten voor het MOMfest 2018, met o.a. Vuur, InFloyd en 5150. Klik hier voor de prijsvraag.

Steve Hackett, 3 oktober 2015, De Boerderij, Zoetermeer

Als liefhebber van de old-school prog zoals Yes, ELP en King Crimson heb ik in mijn jonge jaren Genesis merkwaardigerwijs altijd links laten liggen. Ik was wel vanaf het begin een groot liefhebber van Peter Gabriel solo, maar die dreef steeds verder weg van het muzikale idioom van Genesis.

20151002_Steve+Hackett

Toen Steve Hackett echter zijn “Genesis Revisited II” uitbracht was ik volledig om. Dat leidde overigens tot weinig enthousiasme in huiselijke kring. De toch al redelijk omvangrijke cd-collectie moest weer aanzienlijk worden uitgebreid met de Genesis catalogus inclusief het nodige Hackett solo-materiaal. Binnen no time was het saldo op onze bankrekening tot een bedenkelijk peil gezonken, en dat in de nadagen van de crisis”¦

Hackett bracht het oude Genesis materiaal op authentieke wijze onder de aandacht. Gespeeld zoals het in de jaren ‘70 werd gespeeld. Door de moderne opnametechnieken kreeg deze eerste generatie prog (toen nog symfonische rock genoemd) echter een ongelooflijke boost. Anders dan de manier waarop het post-Hackett Genesis zijn erfenis tot ware stadionbombast verhief. Daarnaast had Hackett in Nad Sylvan iemand gevonden die vocaal de best mogelijke mix van Peter Gabriel en Phil Collins bleek te zijn. Zijn begeleidingsband, met O’Toole, King, Townsend en Pomeroy (later vervangen door Beggs), bleek uitstekend in staat dit authentieke Genesis weer tot leven te wekken.  Overal waar het gezelschap opdook trok men volle zalen en de tour kreeg de ene na de andere ”˜extended leg’. Uiteindelijk kwam er op de tiende editie van The Night Of The Prog op de Loreley in Duitsland in juli een definitief einde aan de ”˜Genesis Revisited’ tour. Maar niet heus!

Hackett had ondertussen een nieuw album, “Wolflight”, uitgebracht dat gemakkelijk kon wedijveren met zijn, algemeen als meesterwerken beschouwde, “Voyage Of The Acolyte” en “Spectral Mornings”. En dus een nieuwe tour gestart met de toepasselijke titel: ”˜Acolyte To Wolflight’, en dan mag ”˜Genesis Revisited’ niet ontbreken. De band bleef intact met één uitzondering: zowel Beggs als Pomeroy waren verhinderd in verband met andere verplichtingen en werden op voorstel van Nad Sylvan vervangen door niemand minder dan Roine Stolt op basgitaar en gitaar.

20151002_Steve+Hackett

Op vrijdag 2 en zaterdag 3 oktober 2015 deed de band De Boerderij in Zoetermeer aan. Beide optredens waren, als enige in het tourschema tot nu toe, ruim een week van tevoren al uitverkocht. Niet verwonderlijk als je ziet in welke grote zalen en hallen Hackett in onder andere Italië en Duitsland optrad. Dan is De Boerderij met zijn beperkte capaciteit al snel uitverkocht. Maar, zoals een bekende vaderlandse goeroe ooit zei: “elk nadeel heb zijn voordeel”. Een tot de nok gevulde Boerderij is natuurlijk een heerlijke concertzaal.

20151002_Steve+Hackett_015

Klokslag half negen begint de intro van Corycian Fire dat naadloos overgaat in Spectral Mornings, gespeeld zonder Stolt en Townsend. Klinkt als een klok. Daarna volgen, uiteraard met Stolt en Townsend, de nummers van de diverse soloalbums elkaar afwisselend op. In het eerste deel van de eerste set ligt de nadruk op “Wolflight” en “Spectral Mornings”, in het tweede deel vooral op “Voyage Of The Acolyte”. Het valt op dat het materiaal van “Wolflight” naadloos aansluit bij het oudere materiaal, met dien verstande dat er in de nummers van “Wolflight” meer wordt gezongen. Daarbij speelt Gary O’Toole een erg sterke rol. Zijn tweede stem kleurt erg mooi in de samenzang bij de enigszins vlakke stem van Hackett. Met vlagen is het muzikaal genieten, maar er zijn ook hier en daar wat schoonheidsfoutjes en technische problemen met de versterkers van Hackett. Die worden in eerste instantie opgelost, maar blijven Hackett met regelmaat parten spelen. De aanvankelijk zo goed geluimde gitarist wordt er gaandeweg moedeloos van en dit heeft onmiskenbaar zijn weerslag op zijn spel.

Vervelend is ook de gereserveerde reactie van een deel van het publiek bij de introductie van Nad Sylvan, die op de voor hem zo typerende theatrale manier het podium opkomt, voorafgaande aan Icarus Ascending. De afsluiting van de eerste set met Shadow Of The Hierophant is ijzingwekkend mooi met een prachtig opgebouwde climax.

20151002_Steve+Hackett_02

Gelukkig werden we in de ”˜Genesis Revisited’ set getrakteerd op een aantal ”˜nieuwe’ nummers als Get ”˜Em Out By Friday, After The Ordeal en The Lamb Lies Down On Broadway. Dat laatste nummer kreeg een magere uitvoering. Vooral de toetsen kwamen hier tekort. After The Ordeal was daarentegen weer kippenvel, vooral het laatste gedeelte waarin Stolt een gitaarduel uitvocht met Hackett, wat Stolt op punten won omdat Hackett duidelijk van slag was door het gedoe met zijn versterkers. Deze set werd weer sterk afgesloten met The Musical Box met ook een goed op dreef zijnde Nad Sylvan.
Tijdens deze tweede set reageerde het publiek over het algemeen enthousiaster dan tijdens de eerste set en de toegift kon dus ook niet uitblijven. Het concert werd afgesloten met een zeer overtuigend Firth Of Fifth. Zo’n goede versie had ik in vier keer Hacket in drie jaar tijd nog niet gehoord.
Al met al ging ik met gemengde gevoelens naar huis. Ik had een aantal schitterende uitvoeringen gehoord, maar ook rommelige passages en een ontstemde Hackett wat duidelijk merkbaar was in zijn gitaarspel. Gelukkig leek hij op het eind ook wel weer te genieten van het enthousiaste publiek en de uitgelaten Gary O’Toole.

20151002_Steve+Hackett_012

Ik had via internet al gelezen dat het concert van vrijdag buitencategorie was geweest. Bij toeval vond ik op YouTube een volledige registratie van dit concert, gefilmd vanaf het balkon. Hier zie je inderdaad een band die uitstekend op stoom is en Hackett in goeden doen. Stolt wint hier het duel in After The Ordeal glansrijk met een werkelijk fenomenale solo. Erg leuk is hier de introductie van Sylvan door Hackett. Hij vertelt dat er bij het volgende nummer (Icarus Ascending) nog een ”˜guy’ op het podium komt, de guy die normaal ”˜the Genesis stuff’ zingt. Dan roept er iemand uit het publiek: Peter Gabriel! Hilariteit alom. Vervolgens wordt Nad Sylvan hartelijk ontvangen door een volle Boerderij.

Verslag: Math Lemmen
Foto’s: Ard van den Heuvel

Progwereld | Recensies