En zo horen wij het nu graag!
Je hebt zo van die dagen dat alles (net) goed gaat. Zo ging het onlangs ook bij mij. Rijdend in mijn auto, op weg naar mijn werk, drukte ik een cd in de autoradio die een dag daarvoor in mijn brievenbus was beland. Tot dat moment had ik me op geen enkele manier verdiept in de band, laat staan in de muziek. Al luisterend raakte ik in een roes die ongetwijfeld levensgevaarlijk moet zijn geweest voor mijn medeweggebruikers. Wat is dít eigenlijk? Al half hangend aan mijn stuur probeer ik het doosje van de cd te pakken. Echt levensgevaarlijk, maar als je zo van je sokken wordt geblazen door een cd, dan moet het wel iets heel speciaals zijn en wil je gewoon weten wat je beluistert!
Dames en heren, dit is de formatie 21 Eyes Of Ruby uit Limburg. Nog nooit van gehoord?
Mooi, dan kunnen wij elkaar de hand schudden. Maar ik ga daar nu acuut verandering in brengen, want dit is dus echt de moeite waard om je geld aan uit te geven in de winkel. Laten we maar zeggen, bestellen, want er zijn denk ik niet veel winkels die dit product op voorraad hebben. Overigens schrijf ik nu wel dat maar weinigen bekend zijn met deze band, maar wellicht kennen enkele progliefhebbers de band al van ‘Progpower Europe’. In 2008 lieten ze als ‘opwarmertje’ voor de ‘grote’ bands al een goede indruk achter, volgens insiders.
De band bestaat uit drie Limburgse jonge mannen die ondanks het korte bestaan al een redelijke discografie hebben opgebouwd. De band debuteerde in 2007 met het goed ontvangen dubbelalbum “Conquer The World pt. 2 & 3″ en het programma ‘3voor12′ roept de plaat zelfs uit tot ‘Hollandse Nieuwe’. Weer daarvoor was er ook al een ep uitgebracht.
De stijl van dit album is op zijn minst complex te noemen. Het bevat elementen van The Smashing Pumpkins, Tool en Radiohead, maar daar is eigenlijk nog niets mee gezegd.
De muziek neigt op sommige momenten naar psychedelische rock of thrash metal, maar op andere momenten zijn er ook elementen van post-rock te horen. Vaak klinkt het opzwepend, desoriënterend, soms duister, maar dan weer redelijk catchy en toegankelijk. Maar kijk niet op als je een track voor je kiezen krijgt waar zo veel complexiteit en diversiteit in verwerkt zit dat je diffuus raakt. Het verraste mij van alle kanten. Het klinkt melodieus, er zijn heerlijke baspartijen, vingervlugge (soms zware) gitaarriffs en zang die soms tegen grunts aanhangt. Ook de drums zijn heerlijk gevarieerd en professioneel uitgevoerd. Dit alles doet mij besluiten het in te delen bij ‘experimentele rock’.
Een nummer dat ik absoluut moet noemen is het epische Yessyana. Dit begint even heel heftig met brullende gitaren, waarna een duister basintro haar intrede doet. De spanning die vervolgens door de drie instrumenten wordt opgebouwd, is in mijn ogen uniek en geniaal. Intense momenten worden afgewisseld met heerlijk getokkel van gitarist en zanger Antoine Pütz. Wat een power! Dan heb ik het gemakshalve even niet over de teksten, want die zijn niet om over naar huis te schrijven. Maar dat doet er niet echt toe, want de muziek maakt het helemaal goed. Echt briljant!
Ook het nummer Red Label Sociëty is van hoog niveau. Dit nummer, gezongen door gastzanger Remy Harrewijn, is zeker net zo goed te noemen. Zware slaggitaar en zang a la Anthony Kiedis van de Red Hot Chili Peppers maakt dit tot een bijzonder geheel.
Iets toegankelijker en wellicht radiovriendelijker, is 9 Friends, wat lekker weg luistert. Mooi refrein, stevige afsluiting. Ook Days Of November is nog goed te behappen door de doorsnee luisteraar en hier laat zanger Pütz even lekker zijn kunsten horen, al stelt hij mij nergens echt teleur op dit album. Zijn geluid is gevarieerd, de ‘schone’ zang is zuiver en authentiek, zijn stevigere partijen zijn lekker rauw en scherp.
Het nummer Aganetta is voor de liefhebber van muziek van Steven Wilson’s experimentele tracks op “Insurgentes”. Knap in elkaar gezet, psychedelisch en abstract. Hier luister je doorheen als een geblinddoekte door een doolhof. Detail: er zit een stukje gitaarwerk in dat mij doet denken aan de tune van de serie ‘Nightrider’ uit de jaren tachtig. Persoonlijk is dit voor mij de minst interessante track, maar hier zijn echt liefhebbers voor, ongetwijfeld. Dat de band ook een mooi rustpuntje of intermezzo kan brengen, bewijst het nummer Afterglow, wat qua gitaar een beetje bluesachtig aandoet. Kort, maar erg mooi. Afsluiter Nightmare’s Over, is een track waar weer de nodige psychologie ingestopt is. Mooie melodieuze klanken worden afgewisseld met ondefinieerbare geluiden, die je de indruk geven dat je in een nachtmerrie zit. Ook hier weer heftig, maar knap gitaargeluid en mooi drumwerk van Martijn Soeterbroek.
Ik zal mijn conclusie maar kort houden gezien de enorme lap tekst van hierboven, maar dit was het helemaal waard. Woorden schieten eigenlijk tekort bij dit album. Ik had ook nog even enthousiast door kunnen gaan over andere tracks, maar dat doen we maar even niet. Het wordt allemaal veel te lovend en dan gelooft u mij wellicht niet meer. U moet het zelf weten, maar als u dit laat liggen, is dat uw eigen verantwoordelijkheid. Waag het niet om over een tijdje te zeggen dat ík u hier niet op attent heb gemaakt…
Ruard Veltmaat