Sommige albums pakken je gelijk bij de kladden. Andere cd’s hebben meerdere draaibeurten nodig. Ook heb je schijfjes die maar niet tot leven willen komen. En dan heb je nog de topper die je gelijk bij de strot grijpt en hoe vaker je luistert, hoe mooier hij wordt.

Waarschijnlijk bent u nu erg nieuwsgierig in welke categorie dit album valt? Laat ik u dit zeggen: neem de tijd en lees deze recensie eens goed door.

We hebben te maken met Enochian Theory, een trio uit het Verenigd Koninkrijk.

We komen het wel eens vaker tegen in deze uithoek van de muziekbusiness, maar ook deze band is al dan niet gedwongen, zelfvoorzienend in management, productie, opname van het album en distributie/promotie. Dit maakt mij vaak al nieuwsgierig naar het eindresultaat en wekt in elk geval mijn sympathie. Ondanks de zelfsupport, hebben ze toch assistentie gekregen van niet de minste producer, David Castillo, bekend door zijn samenwerking met onder andere Opeth en Katatonia. Castillo heeft de meer dan uitstekende mix en mastering van het album voor zijn rekening genomen.

De cd betreft een conceptalbum dat zeer professioneel is samengesteld. Er is gebruik gemaakt van een mooie, zelfbewuste opbouw en het album bevat zowel rustige en ingetogen passages als wat meer heftige, naar black metalachtige stukken. Frontman Ben Harris-Hayes beschikt over een stem die soms melodieus, teer en gevoelig overkomt, maar daar staat tegenover dat hij in staat is om volledig over te gaan in beestachtige, naar grunts hangende zang. Aangezien ik in de regel een forse afkeer heb van dit soort zang, is het voor mij fascinerend te constateren dat juist die passages mij volledig vast houden en vervolgens diffuus achterlaten.

De muziek heeft wat mij betreft een hoog Riverside en Porcupine Tree gehalte, al is die vergelijking ook té voor de hand liggend. Waar Riverside nog wel eens een overkill aan melancholie laat horen, weet deze band dit op subtiele manier te verbeteren. En met alle respect, Steven Wilson mocht willen dat hij zo’n gevarieerde stem had. Overigens heeft de laatste al laten weten bijzonder geïmponeerd te zijn door dit album.

U bent natuurlijk gebaat bij een wat meer gestructureerde uitleg van het album. Want op een lyrische recensent zit u natuurlijk niet te wachten. Het lijkt mij het beste om maar te beginnen bij de donkere en wat duistere klanken van de intro Every Ending Has A Beginning. Kort maar krachtig en met een bonkend hart zet het onmiddelijk de toon. The Dimensionless Monologue is een drieluik dat begint met een rustig Tedium. Hier zullen de notoire Riverside liefhebbers zich in kunnen vinden. Het gaat vrij snel over in het tweede gedeelte, dat een hoog toetsengehalte heeft. Die toetsen creëren muren van intensief geluid, ondersteund door zware gitaarriffs. T.D.M. sluit het drieluik af, ondersteund door akoestische gitaar.

Een wat abrupte Apathia brengt een zware riff en laat de donkere kant van de band horen. De haast monsterlijke zang van de zanger geeft het geheel nog meer gewicht mee. Maar man, wat is het mooi en geniaal samengesteld. Dit zorgt voor een prima contrast in het geheel.

Movement pakt de draad weer rustig op na het metal geluid en brengt je in een melodieuze passage van het album. Zanger Harris-Hayes laat hier een andere dimensie van zijn stem horen en wordt ondersteund door een atmosferische geluidsmuur die ijzingwekkend is. Ook zijn gitaarsolo op het eind van het nummer, met als toetje een heerlijk ritmische toegift, is bijzonder aangenaam.

Liefhebbers van klassieke strijkinstrumenten worden op hun wenken bediend met After The Movement, dat volledig instrumentaal is. Geen enkel elektronisch instrument of drumstel onderbreekt deze song, wat gelijk ook een rustpunt van het album markeert.

Diezelfde strijkinstrumenten maken ook weer hun opwachting in Waves of Ascension en The Fire Around The Lotus. Die nummers zijn duidelijk wat meer prog gericht en brengen ons weer terug bij Riverside en hier en daar Opeth. Mooi intensief gitaarspel dat je vast houdt tot de laatste noot, doet mij regelmatig denken aan de post-rock band Explosions In The Sky.

The Living Continuüm is een psychedelische overgang naar het slotstuk A Monument To The Death Of An Idea, waar alle registers nog eens volledig worden opengetrokken. Zachte zang, grunts, gitaarriffs, uitstekende baspartijen, sferische toetsenpartijen, alle complexiteit komt hier in ultieme vorm tot ontplooiing.

Hiermee kom ik terug bij de eerste alinea van mijn betoog. Het moge duidelijk zijn dat dit een album is dat valt in de categorie ‘het grijpt je gelijk bij de strot, maar hoe vaker je luistert, hoe mooier hij wordt’. Vanaf het eerste moment dat ik dit album beluisterde was ik gefascineerd door de sferische schoonheid. Ik kon en wilde gewoon niets anders horen dan dit. Een lichte verslaving derhalve. Het zegt daarom genoeg over de kwaliteit van deze cd naar mijn mening. Op basis daarvan ben ik overtuigd van een mooie toekomst in de wereld van progressieve muziek.

Ruard Veltmaat

Bestel deze cd rechtstreeks bij