“Vroeger… ja, vroeger! Toen bands nog minimaal elk jaar een cd opnamen en de fans niet alleen zoet hielden met weer zo’n flut-dvd…”
Het impliciete verwijt over afgenomen productiviteit bij hedendaagse artiesten snijdt hier en daar best hout, maar bij The Pineapple Thief toch beslist niet. Sinds Bruce Soord in 1999 “Abducting the Unicorn” op de wereld losliet, gaat het eigenlijk voortdurend volle kracht vooruit met The Pineapple Thief, al blijft de bekendheid wat achter bij de kwaliteit van het werk.
Voor wie de band wél al kent, voelt “Tightly Unwound” als een welkome thuiskomst. Na het sombere “Little Man” (gewijd aan Soords veel te vroeg geboren en daarna ook veel te vroeg gestorven zoontje) en de verzameling opgebouwd restmateriaal “What We Have Sown” (overigens… als dat slechts het restmateriaal was…?), lijkt de band wat terug te keren naar de basis van het cultsucces “Variations On A Dream“. De muziek is nog altijd op en top Pineapple Thief, wat betekent dat we nog steeds een beetje kunnen wijzen richting bands als Radiohead, Elbow, Porcupine Tree en Coldplay, maar misschien is de tijd gekomen om daarmee te stoppen en de naam van de band voor zich te laten spreken.
Het is fascinerend dat een album dat zo sterk op vertrouwdheid leunt, toch zo sterk is en zo’n frisse indruk maakt. Is het de incorporatie van de Mellotron in al deze moderniteit? Zijn het de subtiele mediterrane klanken die door de hele plaat heen klinken? Is het de gedetailleerdheid van de orenschijnlijk zo simpele muziek (luister eens goed hoe die Keith Harrison toch nog tekeergaat!)?
Waar op vorige Pineapple Thief albums de eentonigheid nog wel eens wat op de loer lag, is daar op “Tightly Unwound” geen sprake meer van. Weliswaar klinkt de fraaie opener My Debt to You zó herkenbaar dat het haast wat over-the-top is… Wat pittiger nummers als Shoot First, My Bleeding Hand en Tightly Wound zorgen voor de broodnodige variatie die in het verleden nog wel eens onvoldoende aanwezig was. Op laatstgenoemde horen we ook voor het eerst dat de dromerige instrumentale partijen niet verdwenen zijn.
Dromerig zijn ook de beide epics. Different World en Too Much to Lose nemen bijna de helft van de totale albumlengte in beslag, maar er wordt geen minuut verspild. Qua onderhuidse spanning overtreft de band zichzelf in de eerstgenoemde, terwijl de afsluiter vooral memorabel is door de neopsychedelische tweede helft. En waar elders op een plaat met wat korte en wat lange nummers nog wel eens een wat onevenwichtig gevoel achterblijft, is daarvan hier ook al totaal geen sprake.
“Tightly Unwound” is een mooie luistertrip geworden, zonder nummers die er heel direct uitspringen. Misschien wel de beste Pineapple Thief tot nu toe. Het eindejaarslijstje heeft er alvast een zekere klant bij!
Casper Middelkamp
Bestel deze cd rechtstreeks bij Discorder