|
Wereldse
Meningen
De plek waar leden
van het Progwereld team hun hart kunnen luchten.
Neal Morse
Door: Maarten
Goossenen
Er zit mij
iets dwars. Iets waar ik me de afgelopen tijd én nog steeds, mateloos aan
irriteer. Normaal gesproken ben ik nou niet de persoon die dan maar direct in
de pen klimt, maar voor dit geval maak ik graag een uitzondering. Ik wil graag
het een en ander kwijt over het onderwerp: Neal Morse. Ik geloof dat zo’n
beetje iedere recensent in de progwereld inmiddels wel één keer zijn mening
over dit onderwerp geventileerd heeft. Schrijf ik dit dan omdat ik van mening
ben dat ik niet achter kan blijven? Nee, dat is het niet. Ik schrijf dit,
omdat ik vind dat de reacties op de keuzes die Morse gemaakt heeft, van geen
enkel respect getuigen en respect is toch echt wel iets dat Morse inmiddels
wel afgedwongen zou moeten hebben.Het moge duidelijk zijn dat ik van plan ben
om het voor Neal Morse op te nemen. Nu moet ik eerst zeggen dat ik geen groot
Spock´s Beard fan ben. Ik ken de albums aardig, maar echt geraakt hebben ze
me nooit echt. Daarbij vind ik Transatlantic de meest overschatte band van de
afgelopen 10 jaar. Ondanks het feit dat de muziek me niet heel erg veel doet,
hoor je onmiskenbaar het enorme talent dat Neil Morse in zich heeft. De muziek
die hij tot nu toe geschreven heeft is razend knap en symfonischer dan ooit.
Het gemak waarmee hij muziek lijkt te schrijven, kom je niet vaak tegen.
Dan komt Neal Morse in aanraking met het Christelijke geloof; een religie waar
hij zich sterk verwant mee voelt. Hij krijgt steeds meer de drang om zijn
muzikale talenten in het teken van zijn geloof te zetten. Dit doet hij voor
een flink gedeelte al op het album "Snow", maar Morse wil meer. Hij
wil iedereen laten weten dat hij bekeerd is tot het christendom en dat hij
zich daardoor een gelukkiger mens voelt. Hij besluit om Spock´s Beard te
verlaten en solo verder te gaan. Iedereen die denkt dat hij die drastische
beslissing "eventjes" gemaakt heeft, moet nog maar eens bij zichzelf
te raden gaan. Zo´n beslissing neem je niet zo makkelijk, die man zal echt
wel wat slapenloze nachten gehad hebben. Hij besluit om zijn gevoel en zijn
hart te volgen. Ik vind dat alleen maar heel erg moedig, dat je ondanks alle
kritiek en onbegrip uit je directe omgeving en van je fans, toch besluit om te
doen wat volgens jou het beste is.
Opeens is Morse de gebeten hond. "Kan Morse niet gewoon alleen op zondag
over God zingen?", "Als ie zo graag over God wil zingen, kan hij dat
toch ook bij Spock´s Beard doen?" Zomaar even twee opmerkingen die ik
veel voorbij heb horen komen. Weet je, ik vraag me af wat de reacties zouden
zijn als Morse "The Beard" had verlaten omdat hij meer tijd met zijn
gezin wilde doorbrengen. Ik weet zeker dat de fans zich daar veel sneller bij
neer zouden leggen.
Nu is Morse terug met een dijk van een soloalbum. Je hoort direct dat er iets
van hem af gevallen is, hij speelt vrijuit en vol passie. Ja, de teksten
liegen er niet om. Je hoort duidelijk dat hij vol is van zijn bekering en dat
hij God helemaal gevonden heeft. De hamvraag nu is: waarom hebben zo veel
mensen daar moeite mee? Sla de gemiddelde recensie er maar eens op na; zelden
wordt er ook maar één woord gerept over de songteksten. Als Neal een
dubbelalbum zou schrijven over de vrouw van zijn leven, zou niemand er
problemen mee hebben, maar nu het gaat over de God van zijn leven, staat
iedereen opeens op zijn achterste benen. Als Nick Barett een album vol zingt
over zijn scheiding, hoor je er niemand over zeuren. Zelfs over de teksten van
de Christelijke band Iona en in mindere mate Glass Hammer hoor je zelden
iemand negatief praten. Muziek is voor de muzikant(en) een uitlaatklep, een
manier om dingen die hem, haar of hen bezig houd(en) te ventileren. Daar is
toch helemaal niets mis mee?
Als ik de eerste recensies over het soloalbum van Morse lees, gaan werkelijk
mijn nekharen overeind staan. Ik citeer: "As such Neal has broken another
record: he's written the most boring concept album of all times". "I
really dislike the lyrical content of self pitty and religious humbug which
fills at least half of the album" en "Uiteraard gaan de teksten in
hoofdzaak over Jesus, God en het vinden van de "juiste weg", maar
die neem ik er graag bij als dat het enige ‘minpunt’ is".De bekende
druppel kwam voor mij toen ik het boekje van de nieuwe cd van het Nederlandse
US opensloeg en daar pontificaal zag staan "Please God, let Neal Morse
come to his senses!" Het zal ongetwijfeld grappig bedoeld zijn, maar ik
vind dat dus niet. Het is een belediging. En dat voor iemand die de progscene
zo positief gedomineerd heeft. Met "Testimony" bewijst hij ook
gewoon dat de prog nog steeds zijn favoriete stroming is. Daarnaast heeft
Spock´s Beard inmiddels al bewezen prima uit de voeten te kunnen zonder
Morse, dus waar klagen we nu eigenlijk nog over?
De teksten op "Testimony" zijn niet bedoeld om mensen te bekeren,
het is het verhaal van Neal zelf. Het vertelt over zijn leven en hoe hij tot
het geloof is gekomen. Er wordt niets "door de strot geramd’ en er zit
geen belerende toon in. Ik verwacht ook dat zijn live optredens heel gewoon
zullen zijn. Ik verwacht echt niet dat hij er van uit gaat dat het hele
publiek met de handen naar de hemel gewezen naar zijn muziek luistert. Of dat
hij de ene halleluja naar de andere zal uitroepen. Kijk nog maar eens naar
Iona. Een op en top Christelijke band terwijl ze zich zo niet profileren
live.Kortom, vindt je de teksten echt zo´n probleem…koop het album dan
gewoon niet, maar geef Neal Morse wel het respect dat hij verdient en laat hem
gewoon in zijn waarde.
Maarten
Goossensen
maarten@progwereld.org
terug
naar de column pagina
|
