|
|
|
|
|
In
deze maandelijkse column laat Dick van der Heijde z'n gedachten gaan over
symfo en de rol die muziek speelt in z'n leven. Dick is geheel verlamd, kan
niet praten, communiceert letter voor letter met z'n ogen maar bovenal is hij,
zoals hij zelf zegt, al een kwart eeuw helemaal kierewiet van het genre. Onlangs had ik een
cd ter recensie met daarop een didgeridoo. Ik neem aan dat een ieder wel weet
over welk instrument ik het hier heb. De holle pijp met z'n bezwerende geluid
lijkt het ideale instrument voor mij. Dat m’n armen verlamd zijn doet bij de
didgeridoo namelijk niet ter zake. Jip. Diana heeft voor de lol zo'n ding wel
eens voor m’n snufferd gehouden, maar geloof me, ik kan nog geen kaarsje
uitblazen. Mijn ademhaling is reflexmatig en zo men zegt oppervlakkig. Ik ben
dan ook vaak verkouden en ik reutel eigenlijk constant. Vaak heb ik gedroomd
dat ik moest optreden met de band, maar dat ik na twee riedels op mijn sax al
naar adem snakte zoals een guppy dat naast z’n kom ligt. De realiteit is
echter nog wranger. De didgeridoo is bij uitstek het slechtst denkbare
instrument voor mij om te bespelen. Ik zag de didgeridoo
voor het eerst op tv tijdens Pinkpop in de jaren ’90. Onder het optreden
van, ik meen, de Braziliaanse band Sepultura verscheen er een flink
beschilderde aboriginal op het podium met, wat later zou blijken, een
didgeridoo. De intrigerende klanken van het instrument trokken mijn aandacht
evenals het commentaar dat Bram van Splunteren na afloop van het optreden gaf.
Sindsdien steekt de didgeridoo in mijn muziekwereldje overal de kop op. Vorig
jaar nog is Diana naar een concert geweest met maar liefst zeven didgeridooblazers. Ik vraag me af of
Murk, een vriend van me in de jaren '80, de uitzending van Pinkpop ook heeft
gezien. Met welk gevoel zal hij dan hebben toegekeken toen de aboriginal de
didgeridoo aan zijn mond zette? Ik zou het niet weten, want we hebben al jaren
geen contact meer met elkaar. Het angstzweet zal hem niet zijn uitgebroken,
maar hij moet dan toch met een enorm rotgevoel hebben teruggedacht aan die
traumatische gebeurtenis in de zomer van 1983. Murk was net zo'n
mafkees als ik. Hij was, net als veel van m’n vrienden indertijd, ook
muzikant en we hadden zelfs hetzelfde vakantiebaantje op het proefstation, hij
als tuinhulp en ik als bessenplukker. Op een dag moest hij samen met Wela een
verwilderde oever van een slootje bij een bos ordentelijk maken. Gewapend met
het nodige materieel gingen de mannen het overal woekerende onkruid te lijf.
Murk was wat afgedwaald en in het bos terecht gekomen. Daar zag hij zich
geconfronteerd met een stel gigantisch grote planten en hij voelde de noodzaak
om deze met de grond gelijk te maken. Met zijn kaphouw deelde hij rake klappen
uit. “Daar!”,”Daar!”,”Daar!”. Uiteindelijk lagen ze allemaal om en
hij sleurde er eentje het bos uit om Wela z’n trofee te kunnen tonen.”'Hé
Wela!”, riep hij naar zijn collega, “kijk eens wat ik gevonden heb!”.
Hij plaatste de holle stengel tegen z'n mond en begon te tetteren. Wist Murk veel dat
de plant in kwestie de uiterst giftige reuzenberenklauw was. Bij Genesiskenners
is de Latijnse naam van deze ”giant hogweed” trouwens behoorlijk bekend.
Juist: heracleum mantegazziani. Direct al begon het vreselijk te jeuken en
‘s avonds kwamen er blaren op de pijnlijke rode kring rond z'n mond. De huid
ging helemaal kapot, de vellen hingen eraan. Een fris gezicht was anders. Dat
weekend kwam net zijn vriendin terug van vakantie. Zij moet zich ongetwijfeld
rot zijn geschrokken bij het zien van die mega-herpes bij haar vriend. Murk hield er
gelukkig niks aan over, maar hij had wel blind kunnen worden of zelfs kunnen
overlijden. Toch, al klinkt het vrij ongeloofwaardig,,wordt de
reuzenberenklauw in Nederland vaak gebruikt om een didgeridoo van te maken in
plaats van de gebruikelijke door termieten uitgeholde tak. Wel moet de giftige
plant dan een poos te drogen worden gelegd. O ja, binnen de prog
is er zo nu en dan ook ruimte voor de van oudsher Australische blaaspijp, al
blijft het vaak beperkt tot intro’s en intermezzo‘s. Ik heb voor de
aardigheid eens tien titels bij elkaar gescharreld van prog-cd’s met daarop
een didgeridoo. 1)
Peter Gabriel met ” OVO The Millenniumshow” in het nummer The Man
Who Loved The Earth Tot slot wil ik toch
nog graag een magnifiek album noemen, alhoewel ik haast zeker weet dat de
didgeridoo daar gesampled is, maar het album is zooo gaaf. Luister maar eens
naar Solaris met de cd ''Nostradamus'' en dan het eerste deel. |
|
|
