Als ik "The Flow" van Ines draai krijg ik steevast dezelfde reactie, ik kan er op wachten: 'Is dat deze cd die je draait?'. Het doosje wordt gepakt. "Ines? Wel een lage stem, net een vent". Natuurlijk begrijp ik dit misverstand wel. Een mooie meid op de voorkant. Dat moet de zangeres zijn. Ik weet wel beter. Die mooie meid is Ines Fuchs, toetseniste en componiste van de band. Nee hoor, het is Chicco Grosso die zingt, een man dus. Hij behoort al jaren tot mijn favoriete zangers. De vier Asgard cd’s waarop hij zingt vind ik fenomenaal. Zijn warme en expressieve stemgeluid op met name "Arkana" krijgt van mij een dikke tien.

Hij zingt vol hartstocht en dat mag ik wel. Een zangstem valt of staat bij de klank ervan. Technische vaardigheden komen bij mij pas in tweede instantie. Mij heeft nog nooit een stem aangesproken die wél goed was maar niet mooi. Andersom wel. Dino Brassea, de ex-zanger van het Mexicaanse Cast heeft een vrij geringe techniek, toch mag ik hem graag horen. Dat geldt ook voor bijv. Clive Nolan in Shadowland. Zijn gedrevenheid is groot en dat maakt veel goed. Een ander die het grotendeels van zijn klank moet hebben is Aluisio Maggini van het Zwitserse Clepsydra. Zijn accent neem ik maar voor lief (daar heb ik trouwens nooit moeite mee).