|
|
|
|
|
Monique
is 37 jaar en moeder van twee zoontjes en een dochter. Ze is al weer een hele
tijd gegrepen door het symfovirus en heeft ze zich helemaal op de prog gestort.
Maar ja, je komt nogal wat vragen tegen. Elke maand deelt ze met de Progwereld
lezers wat ze meemaakt op haar zoektocht door de wereld van de progressieve
muziek. Mijn koffer is
gepakt, ik ga een tripje maken. Eentje waarvan ik helemaal totaal van
ondersteboven ben. Hoelang het gaat duren? Het zal me een zorg zijn, al houdt
hij nooit meer op. Ben geloof ik de ‘Julia Verne’ van de Asia-tische
wereld; tot dusver de allermooiste ontdekking die ik op symfogebied mag
meemaken. Dit is kicken! Een collega progger
heeft me geïntroduceerd in dit heelal, waar ik eerst wat sceptisch tegenover
stond. Aan alle kanten word ik door heren proggers gebombardeerd met muziek,
ik word er gek van. Af en toe snak ik weer eens naar een nummer van Steve
Winwood of The Moody Blues, nog steeds mijn welkom terug op aarde muziek. Een
reis maken is leuk, maar soms moet je gewoon weer even terug naar je roots.
Maar Asia is een verhaal apart, zeg maar een korte naam voor iets heel groots!
Pak je eetstokjes en verf je haar zwart, we gaan aan de sushi met de heren
Wetton, Downes, Payne en alles wat erbij hoort.
Al mijn cd’s van
Asia, met name de voor mij grote toppers ”Aura” en “Astra”, hebben dus
een tijdje op hun lauweren mogen rusten in hun plastic omhulsel. Bijna groen
uitgeslagen omdat ze een tijd niet door de laserstraal van mijn speler
gekieteld werden, heb ik ze weer eens met egards behandeld en ze keihard laten
knallen. Daar zijn de meeste nummers zeker voor bedoeld. Fles wijn en een
schaal sushi erbij… Man, dit is genieten! Teksten - het voer
voor een nieuw nummer en de emotie die daar achter zit - interesseren me
mateloos. Het deuntje mag dan erg belangrijk zijn, maar het zijn vooral de
woorden die me raken. Weer eens wat anders dan een lekkere ‘riff’ of
‘catchy’ synthesizersoundjes. Neem nu het nummer Sole Survivor,
geschreven door de heren Downes en Wetton. Die overwinnaar waar ze het
over hebben is John Mc Enroe. Het is bedacht, hoe origineel, tijdens het
kijken naar een Wimbledon wedstrijd. De titel zou in de eerste instantie
moeten luiden You Cannot Be Serious, maar dan was dit nummer zeker
weten een lachertje geworden. Het nummer Voice
Of America (zeker één van mijn favorieten) is het meest persoonlijke
nummer dat John Wetton waarschijnlijk ooit heeft geschreven, luister naar de
tekst en voel die rillingen over je rug zoals hij ze bedoeld heeft…Kijk op
de cd en zie dat het fraaie lied mede is geschreven door Geoff Downes. Het
waren in die tijd zulke goede vrienden dat ze alle successen samen deelden en
wie het neergepend had maakte niet uit. Hé, geef mij ook zo’n vriend! Een
sushi heren? Dat het niet zuiver
vriendschap was in de formatie Asia bleek al snel. Steve Howe verliet als
eerste de band. Hij was het niet eens met de koers die de band voer en zijn
gitaarspel kwam in de verdrukking door toetsenist Geoff Downes. Ook begreep
Steve heel goed wat er in John Wetton omging, maar, zoals hij heeft gezegd:
“ik werk niet voor arseholes”. De vriendschap tussen Downes en Wetton
bekoelde ook aardig, nadat ze samen een hoop kassuccessen hadden gedeeld. Toen
kwam de tijd dat Wetton ophoepelde en heel Asia op een oor kwam te liggen. In
de jaren ’90 kwam John Payne in beeld en de oude glorie kwam te herleven.
Wetton leek dat echter niet zo te waarderen. Eén van zijn veel gehoorde
uitspraken over Payne is te leuk om over te slaan: “I don’t like him, I
don’t have to like him and I’ve never met him. He’s a crap singer too”. Ohhh,
Johnnyboy, beetje jaloers jongen? Valt me weer van je tegen. Ik ben een
groot fan van John Wetton. Hij heeft meer emotie in zijn stem dan Payne ooit
bij elkaar kan krijgen, maar ook Payne heeft toppers van nummers op zijn naam
staan. Genoeg geroddeld,
terug naar ‘good fellowship’. In het Noorse zomerhuisje van Geoff
componeerde John het nummer Go waar ze heel wat uren samen op de gitaar
gepingeld hebben. Zo is Don’t Cry op papier gezet in Montreal en in
LA werd Open Your Eyes geboren. Maar de uitvoering daarvan is in veel
meer landen tentoon gesteld. Uiteraard hebben ze ook Nederland vorig jaar weer
met een bezoek vereerd, maar toen was ik nog geen ‘echte’ progger… Ik
loop ook altijd achter de feiten aan. Bah!
Maar nu ik ze ken
pak ik mijn koffertje nog niet uit hoor, weet nog lang niet alles en wil wel
alles weten. Zo zit ik in elkaar: als ik ergens mijn zinnen op heb gezet bijt
ik me erin vast… Goeie die me er
dan afkrijgt. Mijn junkfood is nog steeds Where Ever You are. Erg mooi hoe de keyboards op komen zetten in het begin
van het nummer Ready To Go Home. Luister eens goed naar die tekst…
En dan natuurlijk de Open
Your Eyes crisis, ik kan geen dag zonder. Heerlijk die Asia-tische wereld.
En dat in een tijd waarin geen zender ze meer speelt, ik geloof dat Frits
Spits de laatste was. Goeie kerel. Arrow Rock
Radio, pffff! Laten we maar een nieuwe zender gaan
opzetten, Asia- Mania! Offe… ben ik nu ouderwets? |
|
|
Lest
best is voorlopig de cd “