|
|
|
|
|
Monique
is 37 jaar en moeder van twee zoontjes en een dochter. Ze is al weer een hele
tijd gegrepen door het symfovirus en heeft ze zich helemaal op de prog gestort.
Maar ja, je komt nogal wat vragen tegen. Elke maand deelt ze met de Progwereld
lezers wat ze meemaakt op haar zoektocht door de wereld van de progressieve
muziek. Het
zal niemand echt verbazen, ik houd van uiterlijk vertoon. Als kapster zit ik
zo vaak in haardossen te wroeten dat ik het heerlijk vind om eens een goed
uiterlijk weg te geven. Zo hier en daar zijn er nog teveel mensen waarbij ik,
als ik met ze praat,
zo ontzettend graag mijn schaar ter hand wil nemen om ze eens flink
onder handen te nemen. Uiterlijk fascineert en intrigeert me enorm. Toch
blijft de diepgang (wat zit er achter een mens met prachtige coupe of een
vette prak) het allerboeiendst. Het is net een nummer dat je voor de eerste
keer hoort, vang een leuk melodietje op en het kan gelijk klikken. Laat daarna
de tekst tot je doordringen en je kunt een heel andere uitkomst krijgen. Alles
is niet altijd wat het lijkt. Lang
geleden in mijn jeugd was het makkelijk. Er waren twee soorten types: je was
een boer of je was disco. Zonder twijfel behoorde ik tot de laatste groep. De
boeren liepen in zwarte shirts met allerlei enge creaturen erop, Iron Maiden
kreeg gratis reclame. Ik gruwde van hun versleten spijkerbroeken, al waren ze
(in het nu bekeken) toen al de voorlopers; mijn nieuwste spijkerbroek lijkt
verdacht veel op wat die gasten toen droegen. Hier en daar een gare plek en
hij zit fantastisch. Maar
in het verleden was ik dus disco. Wat dat eigenlijk inhield boeide niet, ik
liep in dezelfde kleren als mijn vriendinnen en zwijmelde weg bij John
Travolta. Een stuk van hier tot ginder met zijn strakke zwarte broek en dito
shirt, waar de halve wereld ook gelijk in rondliep. Een heerlijk vette kop
erbij en wat gaf hij een paar lekkere nummers weg. Zoals vaak was het
slotnummer mijn meest favoriete, een happy end en dream on... Ik heb er nog
eens een showprogramma op gedanst en nog steeds krijg ik dat heerlijke
onbevangen gevoel als er eens een verdwaald nummer van hem op de radio klinkt
(me trouwens gelijk afvragend waarom ik dat toen zo’n kanjer vond, maar zo
blijft het, now and then). Tegenwoordig
zijn er wat meer soorten uiterlijk dan de twee uit mijn jeugd. De hokjes zijn
er in mindere mate en iedereen past hetgeen waar hij zich lekker in voelt.
Toch blijft het grappig om te zien dat als je een concert bezoekt je vaak
dezelfde mensen tegenkomt, met een beetje hetzelfde uiterlijk en allemaal
hetzelfde merk spijkerbroek. Muziek lijkt inherent aan de persoon die er naar
luistert, evenals leeftijd, geslacht en haarlakgehalte. Hoor de flemerige
teksten aan van de door mij zwaar ondergewaardeerde Frans Bauer en dan de
massa die daarbij hoort. Tante Jopie uit Mokum die samen met de buurvrouw is
gekomen in het 30 jaar oude bmw’tje, behangen met dikke gouden kettingen en
een overdaad aan eyeliner. Het overgeblondeerde permanentje vastgeplakt door
haarlak en gillend bereiken ze hun hoogtepunt op zijn nieuwste hit. Walgelijk
dankbaar dat het een feestje voor een ander is en niet voor mij, vind ik het
toch wel leuk om te zien hoe hetzelfde soort mensen bij elkaar kruipt om te
genieten van hun idool. Heb
me dus vaak afgevraagd hoe het is om een progger te zijn. Ik bedoel, we komen
allemaal voor dezelfde kick, maar lijken proggers ook op elkaar?
Hebben ze meer met elkaar gemeen dan alleen de muziek? Zijn het mensen
die er niet uitzien omdat hun hele salaris opgaat aan een stukkie nieuwe prog
of karren ze Nederland af in hun oude daghitje omdat ze liever hun poen
besteden aan concerten. Zo kwam ik bij het concert van The Moody Blues een
tijdje geleden een Duitser tegen. Of eigenlijk, er kwam bij de toegift een
overjarige hippie naast me staan. Met zo’n verheerlijkte blik in zijn ogen
op het podium gericht, dat ik in de lach schoot. We raakten aan de praat en
hij vertelde dat hij muzikant was, die net genoeg geld ophaalde om zijn passie
te kunnen bekostigen. Die passie is symfo. Hij had verdorie alle concerten die
de moodies gaven tijdens hun UK-tour bijgewoond. Dat ik gelijk stikjaloers was
mag duidelijk zijn, ik was al trots op mijn magere twee concertjes. Maar niet
alleen de moedige blues zocht hij op, alle ‘symf’ die hij maar kon vinden
daar zat hij. Geld verdienen was bijzaak, maar noodzaak om te blijven leven
voor zijn muziek. Kleding, het zou hem worst zijn, een huis en haard, hij
maalt er niet om. Fantastisch om zulke mensen tegen te komen! Zo heb ik nog
steeds boeiende gesprekken met onvervalste proggers. Wat kan het leven mooi
zijn. Je komt ze overal tegen zoals laatst mijn opticien. Ik ken die man al
jaren en het gesprek leidde ineens naar een ander onderwerp dan mijn nieuwe
lenzen. Keurig in pak hoor, je ziet hem niet anders, maar wat doet het ertoe
als je van dezelfde muziek houdt? Neem
nu mijn vertegenwoordiger, hij komt mij sinds jaar en dag nieuwe gelletjes en
shampootjes aansmeren. Ik vind het een druil omdat ik telkens opnieuw in zijn
mooie verkooppraatjes stink. Totdat het praatje eens kwam over onze
wederzijdse interesse in de symfo. Druil? Wat druil, het is een geweldige
vent! Zo
kom ik er al meer achter dat de proggers niet in een hokje te stoppen zijn.
Nee, het is niet hetzelfde soort mensen en nee, het is geen eendrachtworst.
Proggers vind je overal en ze zijn het heertje, casual, baggy, simpel, zien er
niet uit of whatever. Ze rijden niet allemaal rond in hun oude vehikel en
denken allemaal anders. Ze hebben maar één ding gemeen, ze houden allemaal
van hetzelfde genre. De meest fantastische muzieksoort die er bestaat. Ben
haast een beetje trots om een progger te zijn. Ik kan mijn gekte delen, mag er
nog over schrijven ook en ontmoet nieuwe mensen waar ik mee kan kletsen en ze
begrijpen mijn passie. Maak een potje lekkere symfo en vind elkaar. En
of ze een op maat gesneden kostuum aanhebben, keurig geknipt en geföhnd, of
ze staan daar in hun overjarige overhemd met veel te lange nekharen (waar is
mijn schaar!). Het zal me een zorg zijn. Het gaat niet alleen om het leuke
melodietje, er is veel meer. Mijn dag is goed als ik er weer eentje heb
ontdekt, een medevennoot in mijn geliefde Progwereld! |
|
|
