|
|
|
|
|
Monique
is 37 jaar en moeder van twee zoontjes en een dochter. Ze is al weer een hele
tijd gegrepen door het symfovirus en heeft ze zich helemaal op de prog gestort.
Maar ja, je komt nogal wat vragen tegen. Elke maand deelt ze met de Progwereld
lezers wat ze meemaakt op haar zoektocht door de wereld van de progressieve
muziek. Hey
you, out there in the cold, Lagere
school, dertig jaar geleden, een jongen die zijn rapport krijgt. Maar liefst
vijf onvoldoendes prijken met vette letters op het stukje karton. Iedereen is
druk bezig met het lezen van zijn of haar eindlijst en wil naar huis om de
warmte te ervaren die er heel erg aanwezig is. De jongen wil dat niet. Hete
tranen wellen op achter zijn oogleden, totdat hij het niet meer volhoudt en
hard begint te huilen…… No
matter how he tried, De
leraar vroeg wat hem mankeerde, een jongen van acht jaar oud, die thuis met de
hondenriem kreeg, voor elke onvoldoende een geseling. Kerstmis, een feest van
warmte, ja, voor ons. Maar niet voor hem. Een ongezellig sfeertje, vader die
gek was op zijn borrel, en na genoeg inname zijn frustratie over de
wanprestaties van zijn enige zoon blootgaf. Prettige feestdagen! Hey
you, don’t tell me there’s no hope at all. 18
jaar geleden, hij wordt opgepakt en moet zitten, voor een paar tientjes buit
moet hij brommen, je zou er beter voor kunnen gaan werken. Dat gaat hij ook
doen na die tijd, krijgt een vriendin en het gaat bergopwaarts. Bloed kruipt
waar het niet gaan kan en hij komt in het zwerversbestaan terecht. No
matter how he tried, Voorpagina
plaatselijke krant, hij was 34 jaar, bedelend bij de gemeente om geld voor
eten. Voor warmte. Het is koud buiten, in de hal van het zwembad waait het
niet. Op een bankje probeert hij wat te slapen. Protesterend als hij eruit
wordt gebonjourd, je zet in die kou geen hond buiten. Maar hem wel. Hey
you, out there in the cold, Het
vriest, onder de bruggen waait het minder, je familie kotst van je en je weet
het allemaal niet meer. Iedereen praat over je, praten is makkelijk. Maar je
bent dan ook de veroorzaker van een bos ellende. Je wilt het niet, maar kan
niet anders. Maar wil je zo oud worden? Hey you, out there beyond the wall…… Misschien
is de muur te hoog. Heeft je opvoeding veel kapotgemaakt. Jou kapotgemaakt.
Muren verbergen een hoop ellende. Je maakt misbruik van de goedheid van
anderen. Steelt om aan je sjekkie te komen. Jat, om aan eten te komen. No
matter how he tried, Deze
man ken ik al mijn hele leven. Door zijn jeugd heeft hij een onuitwisbare
indruk op me gemaakt. Wat was ik als kind dankbaar dat ik met mijn
onvoldoendes een warm thuis had, wat ben ik nu dankbaar dat ik een veilig nest
kan bieden voor mijn gezin. Door het nummer van Pink
Floyd denk ik vaak aan hem
terug. Ik ben benieuwd hoe het hem vergaat, en of zijn familie hem mist. Wie
geeft hem liefde? Is er wel iemand die om hem geeft? Toevallig dat ik nu dit
stuk schrijf. Het is bijna kerstmis. Je zou haast denken dat ik mijn
jaarzonden aan het overdenken ben en dat ik weer niks voor hem gedaan heb. Ik,
met mijn rijke kerstdis en nieuwe laarzen. Maar dit kwam weer naar boven,
zoals zo vaak, als ik Hey You
hoor. En als het bitter koud is. Als iedereen de schaatsen uit het vet haalt,
en zich niet druk hoeft te maken om de gasrekening. Zullen we een borrel nemen
of warme chocolademelk? Hey
you, out there in the cold, Wat
kan muziek pijn doen. Confronterend zijn. Je een muur laten zien waar je niet
overheen kunt kijken. Waarover hij, niet meer zou kunnen kijken. The
wall was too high. |
|
|
