|
Monique
is 37 jaar en moeder van twee zoontjes en een dochter. Ze is al weer een hele
tijd gegrepen door het symfovirus en heeft ze zich helemaal op de prog gestort.
Maar ja, je komt nogal wat vragen tegen. Elke maand deelt ze met de Progwereld
lezers wat ze meemaakt op haar zoektocht door de wereld van de progressieve
muziek.
Hysterische
zelfmoordroes
Belachelijk,
wat een naam voor een column. Ik heb er dan ook erg mijn best op gedaan deze
keer. Ga me nou niet vragen wat het
betekent, want het is een samenraapsel van woorden die me al een tijdje
intrigeren als we het over muziek hebben. Althans, het schijnt allemaal bij
muziek te horen. De clou in deze ontgaat me eigenlijk ten ene male, maar dat
je wat over moet hebben voor je favo-band, artiest of zanger is een vaststaand
feit. En dan gaat het deze keer eens niet over simpelweg cd-tjes kopen of een
poster aan je muur plakken. Zelfs een handtekening of versgevangen plectrum of
drumstok is veel te simpel.
Er
is wekelijks een progamma op de Nederlandse zender. ‘De Tien” geloof ik
dat het heet. Daarin komen de tien spectaculairste filmstunts aller tijden
tevoorschijn, de tien opmerkelijkste helden der televisie, de tien grootste
tieten en ga zo maar een tijdje door. Daar kun je Nederland nog aardig mee
vermaken. De laatste aflevering gaf de tien opzienbarendste breuken in soap en
muziekland. En, zowaar, mijn broek zakte haast af, de boys-zone ‘Take That’
stond hoog op de nominatie. Dat ze uit elkaar zijn wist ik ook wel ergens,
maar ik moet eerlijk zeggen dat het bitter weinig indruk heeft gemaakt. Waar
maken we ons druk om?!
Zelfmoord
En drukte wordt er zeker over gemaakt, nog steeds, dat is wel duidelijk.
Gierende tieners, ze janken nog harder dan wanneer hun tien jaar oude kat het
loodje gelegd zou hebben, helemaal over hun toeren, snot druipt alle kanten op
en hun mascara hangt tot over hun nekvel. Met plukken haar in hun handen dat
ze van verdriet uit hun hoofd hebben getrokken worden ze breeduit in beeld aan
het woord gelaten. Normaal mag niemand ze zo zien, stel je voor wie je
tegenkomt! Flauwvallen hoort erbij, anders sla je een flater tegenover je
vriendinnen en je moet minstens vijf keer roepen dat je leven ten einde is en
je het liefst zelfmoord pleegt. Hoe kan de band dit de wereld aandoen? Het
leven, zal nooit meer zo leuk zijn als het is geweest.
Ja,
kun je zeggen, het gaat niet over rozen voor een 15 jarige. Pffff, droom
lekker verder. Niet alleen tieners zijn ontoerekeningsmuzikaal, er zijn er
meer die er wel weg mee weten. Neem de simpele herdenking rond de dood van
Kurt Cobain. Dat dreef een aantal mensen tot waanzin, je schiet jezelf
overhoop, want dat had je voorbeeld tenslotte ook gedaan, onder het genot van
luisterend naar Nirvana. Dit soort zaken fascineren me en maken me bang. Wat
drijft een mens om in alles gelijke te willen zijn met zijn idool? Als jij
springt, spring ik ook! Wat een superfan ben ik! Ik ga je nog stalken ook!
Nee, nog mooier, ik dring je huis binnen en wil je hondje spelen!
Hondenbaan
En dan hebben we ook nog de omgekeerde wereld, vergeet die even niet. Neem
het drugskartel in Mexico, die hebben ook een nieuw spelletje bedacht. Die
witwaspraktijken zijn tegenwoordig ook niet meer wat ze geweest zijn hoor, je
moet blijven innovatief zijn om je poen te lozen. Dan neem je dus een
aankomend bandje, die kun je flink financieren om groot te worden en door de
ticketverkoop die daarop volgt… Hoepla, uw zwarte was weer stralend wit. O
ja. Dan hebben we natuurlijk ook nog de heel bekende sterren daar. Die staan
de aankomende bands wat in de weg nietwaar? Geen problemen maken die er niet
zijn, ontvoeren, folteren en daarna zorgen dat ze het niet na kunnen
vertellen. Jij wilde zo graag een popster zijn? Wat een hondenbaan!
Wees
maar blij met je duffe elektricienbaantje. Of met je stadse kantoorbaantje. En
ga gewoon af en toe simpel genieten van een topband. En nee, je hoeft niet te
janken als ze uit elkaar zijn hoor. Er is altijd wel een cd-tje of dvd-tje
waar je naar kunt luisteren of naar kunt koekeloeren. We veranderen allemaal
wel eens van baan. Dat houdt de spanning erin. Gelukkig dat niemand je
aanvliegt hè dan. En nee, ik ben ook niet zo nuchter. Vindt het ook erg als
mijn helden uit elkaar gaan. Ben ook een paar dagen van slag als er een komt
te overlijden of zo. Maar waar gaat het om de donder nou eigenlijk om hier?
Veeg die snot van je hoofd en smeer je mascara bij. Straks krijg je
liefdesverdriet en ontslag van je baas. En word je eindelijk een grote meid.
monique@progwereld.org
terug
naar de column pagina
|
