|
In
deze maandelijkse column laat Dick van der Heijde z'n gedachten gaan over
symfo en de rol die muziek speelt in z'n leven. Dick is geheel verlamd, kan
niet praten, communiceert letter voor letter met z'n ogen maar bovenal is hij,
zoals hij zelf zegt, al een kwart eeuw helemaal kierewiet van het genre.
Emoties
Op
het moment dat de wielrenner Fabio Casartelli dodelijk ten val kwam in de
Pyreneeën, gooide de postbode de cd “Imbroccata” van het Nederlandse
Dilemma bij mij in de bus. Geheel tegen m’n gewoonte in bleef de televisie
aan en de enveloppe dicht. Enkele uren later besloot ik om toch naar de cd te
gaan luisteren, maar m’n gedachten waren constant bij de onfortuinlijke
Fabio. Het moge duidelijk zijn, zou Mart Smeets zeggen, dat ik Dilemma altijd
associeer met de dood van Casartelli.
Een zelfde associatie heb ik ook met de komst van de cd “Songs From The
Lions Cage” van Arena en de bijnadoorbraak van de dijken in Midden
Nederland. De solo-cd van Tracy Hitchings doet me terugdenken aan het
revalidatiecentrum waar ik heb gezeten en Marillion’s “Fugazi” aan een
ruzie met een ex-vriendinnetje. Tja, en toen kwam “Mouse” van Aragon. De
cd werd uitgepakt door iemand die niet zo goed engels kon. “Kijk,” zei ze,
“Aragon”. Toen werd het stil. Zonder blikken of blozen sprak ze de titel
uit: ‘MOES’. Dergelijke associaties hebben hun emoties buiten de cd
liggen. Deze externe emoties kunnen het schijfje danig positief of negatief beïnvloeden.
Dagenlang moest ik aan Mickey Moes denken waardoor ik het Aragon-product amper
serieus nam. Uiteindelijk won de ene muis het van de andere.
Dat kwam door de sublieme sferen, de creatieve geluidseffecten en de
expressieve zang oftewel de interne emoties van het concept, het handelsmerk
van veel symfobands.
In de loop van de jaren is al menig conceptalbum verschenen (Pink Floyd met
“The Wall”, Camel met “Nude” , IQ met “Subterranea” en in 2002 nog
het onovertrefbare “Snow” van Spock’s Beard). Ook wemelt het in de
niet-concept-cd's van de beeldende sferen. Een sterk voorbeeld daarvan zijn de
smaakvolle, kundige composities van Cristiano Roversi van het Italiaanse
Moongarden op het briljante “Brainstorm Of Emptyness” (naar mijn idee één
van de betere symfo-cd's van de jaren ‘90). Roversi weet iets in zijn
harmonieën te leggen waardoor de muziek iets beklemmends krijgt. Wat het
precies is kan ik je niet zeggen, daarvoor zou ik m'n handen op de toetsen
moeten kunnen leggen.
In 2001 verscheen de dubbelaar “Gates Of Omega”. Dit is een
voortreffelijke concept-cd waar de emoties van afdruipen. Vooral het
hartverscheurende gitaarspel van David Cremoni is bloedmooi. Roversi
beschrijft in een mix van symfo, ambient en pop de breuk met zijn vriendin,
een veel gebruikt thema.
Toch is vaak een kleinigheid de kers op mijn taart. Een zinnetje, een
toetsenriedel of een Mellotron-uitbraak. In “Glimpse Of Home” van
Chandelier zitten twee bastoontjes. Ze luiden de ontlading in van het
spanningsvolle stuk ervoor, waardoor het nummer losbarst in z'n finale. Zo
supersimpel en zo functioneel. Geweldig, daar kan ik van genieten.
Emotie in muziek is voor mij het belangrijkste aspect. Het is criterium numero
1. Naar een brulboei vol agressie ga ik echt niet zitten luisteren. Het zijn
de jongens van Aragon, die van Arena en Moongarden die me weten te raken en
niet zo'n beetje ook.
Dick
dvdheijde@zeelandnet.nl
terug
naar de column pagina
|
