 |
Fates Warning (support: Pagan's Mind) - De Boerderij, Zoetermeer - zaterdag 10 november 2007 |
|
Door: Sander
Kok en Casper Middelkamp |
Randstadrail
rijdt weer (voor zolang het duurt)! Dat is goed nieuws voor degenen die niet
in Zoetermeer wonen (ruim 99% van Nederland) en wel af en toe zonder auto
een bezoekje aan de Boerderij willen brengen (hopelijk een redelijk deel van
die 99%). Zaterdag 10 november stond het etablissement aan de westrand van
Sweet Lake City in het teken van één van ’s werelds oudste
progmetalbands, het Amerikaanse Fates Warning. De band die, onterecht, nooit
helemaal uit de schaduw van landgenoten Queensrÿche en later ook Dream
Theater wist te treden, trekt net een halfvolle Boerderij. Of zouden de
meesten voor het Noorse Pagan’s Mind gekomen zijn die het voorprogramma
invulden? Dat
laatste zou ons toch verbazen. Alles wat goed is aan Fates Warning (muzikale
dynamiek, de kunst van het weglaten, het onheilspellende gitaarspel van Jim
Matheos), ontbrak bij Pagan’s
Mind. Dat de heren een bak
herrie kunnen maken, was binnen een mum van tijd duidelijk, maar de
subtiliteit was ver te zoeken. De houthaktaferelen op de bassdrum en de
woeste gillen van de zanger riepen meer dan eens de gedachte aan een soort
Poor Man’s Dream Theater op. De band speelde vooral werk van hun recentste
plaat, “God’s
Equation” en die
onderscheidt zich inderdaad van zijn voorgangers door een wat steviger
koers. Het kon ondergetekenden niet echt bekoren, waarbij de uitvoering van
David Bowie / Pet Shop Boys compositie Hello
Spaceboy wel een van de meer opmerkelijke dieptepunten was. Het geluid
was te hard en de mix van de diverse instrumenten stond vooral in het begin
niet op elkaar afgestemd. De basdrum trilde door merg en been en overstemde
zanger Nils K. Rue met enige regelmaat. Wat Rue weer deed beseffen dat hij
bij zijn toch al zwaar aangezette galmen nog dieper moest gaan om zichzelf
te laten gelden. Af en toe een leuk instrumentaal tussenstukje maar helaas
was Pagan's Mind toch vooral een band die het moest hebben van hun poses,
waar ze dan wel erg sterk in zijn. Over
naar de essentie van de avond. Het Amerikaanse gezelschap Fates
Warning had feitelijk niks
nieuws te vertellen op deze herfstachtige novemberavond. Het laatste
wapenfeit van de mannen voorafgaand aan dit concert was immers het
behoorlijke album “FWX”
dat in 2004 al het levenslicht zag. Dus waarom er ineens een korte Europese
tour ingelast was, is wat onduidelijk maar daar maalde het redelijke
enthousiaste publiek niet om. De beruchte zaterdagavond was zelfs de
opningsavond van deze tournee. Op het personeelsvlak was wel wat veranderd.
Fates Warning moet het namelijk tegenwoordig zonder vaste drummer stellen,
maar bij gastdrummer Bobby Jarzombek (vroeger bij o.a. Halford en Iced Earth)
was aan niets te merken dat hij er eigenlijk ‘niet bij hoorde’.
Datzelfde gold voor tweede gitarist Frank Aresti. Het geluid van de hoofdact
was ook nog aanmerkelijk fijner (letterijk en figuurlijk) dan tijdens het
voorgerecht. Dus dat zat wel goed. Zanger
Ray Alder (ook bekend van het prima project Redemption) was uitstekend bij
stem en ook de overige muzikanten waren goed in vorm. De setlist was een
doorsnede van de gehele discografie van Fates Warning waarbij de nadruk lag
op het al eerder genoemde “FWX”. Zo kwamen er prima versies voorbij van
bijvoorbeeld Another Perfect Day en Stranger (With A Familiar
Face). Ook de indrukwekkende voorgangers “A Pleasant Shade Of Gray”
en “Disconnected” waren goed vertegenwoordigd. Zoals vermeld werd
gelukkig ook het oudere materiaal niet vergeten in Zoetermeer, al komt Ray
Alder niet aan het materiaal van zijn voorganger. Bij
het begin van het concert meldde Alder dat het een lang concert zou worden.
Wie hiervan in de zevende hemel terecht gekomen was kwam helaas wat bedrogen
uit. Met ruim vijf kwartier was het concert niet overdadig qua lengte, maar
onder het motto dat kwaliteit voor kwantiteit gaat, kunnen we toch
terugkijken op een welbestede avond. |
