| Flamborough Head - JOP - Scala, Oosterwolde (Friesland - vrijdag 24 februari 2006 | |
|
Door: Ton
Veldhuis Band: |
Oosterwolde was de ‘place
to be’ op vrijdagavond 24 februari 2006. In een piepklein zaaltje stond
een GROTE band te spelen. Hoe is het toch in vredesnaam mogelijk dat ik deze
band over het hoofd heb gezien? Nota bene zowat in mijn achtertuin! "What
were you thinking?" zou Dr. Phil indringend tegen me gezegd kunnen
hebben.
De sympathieke ontvangst en de intieme sfeer tijdens het concert droegen bij tot een memorabele avond, waarbij de band vooral nummers van het fantastische laatste album "Tales Of Imperfection" én die andere wonderschone loot aan de Flamborough Head-boom "One For The Crow" ten gehore bracht. Had de eerste track For Starters perfecter gekozen kunnen worden? Het draagt alle elementen in zich om de progsauna lekker heet te zetten en de opgeslagen emoties er lekker uit te stomen. De Friezen doen dat door middel van ouderwets goede prog met heel afgepast een scheutje rock, waarvoor gitarist Eddie Mulder een duit in het zakje doet. Hij kookt zijn solo’s op Floydiaanse wijze, luister maar naar een nummer als Limestone Rock dat door zijn meeslepende gitaarwerk wordt gekenmerkt. Je hoort er niet aan af dat deze veelzijdige muzikant ook meegewerkt heeft aan het nummer Monica van Circus Custers.
|
|
Het fluitspel van Margriet Boomsma
geeft de muziek iets extra’s mee. Hoe ze steeds dat duel aangaat met
(vooral) de gitaar van Eddie Mulder is heerlijk. Opvallend is ook trouwens
hoe goed de samenzang van beide muzikanten werkt. Van mij mag Mulder meer
zingen dan dat hij nu doet. Deze band biedt live een hoge kwaliteit,
waarbij Boomsma bovendien nog iets meer emotie in haar stem weet te
leggen. Maar laat ik niet vergeten de andere onmisbare elementen te
noemen. Edo Spanninga bijvoorbeeld , die bijna op stiekeme wijze zijn
toetsen tussen de andere klanken inbrengt. Af en toe schiet hij uit zijn
geconcentreerde ‘Tony Banks’ houding en brengt zinnenprikkelende
zeventiger jaren solo’s. Zo wordt regelmatig het slijtvaste Camel
ten tijde van pakweg "Moonmadness" op passende wijze geëerd.
Dan de zwoegende drummer Koen – ADHD - Roozen, die accenten weet aan te
brengen in zijn spel en basgitarist Marcel Derix die de nodige ‘schwung’
geeft aan het geheel. In het instrumentale Mantova mag iedereen
volledig los gaan. Een juweeltje! Door de fluit lijkt het in het begin een
klein beetje op Jacuzzi, één van de meest aansprekende nummers
uit de Steve Hackett discografie.
Mooie melodieën zijn het handelsmerk, veelvuldig geïnspireerd door Genesis, dat kun je in Old Shoes terugvinden, het pianospel, de gekozen keyboardklankkleuren en bij vlagen het gitaarwerk. Met zijn mooie vondsten laat de band de luisteraar op oude voet door de symfonische wereld trekken. Ja, die oude schoenen zitten toch het lekkerste hoor, ook al is hun aangezicht behoorlijk geschonden. In de categorie ‘jammer maar helaas’ bevindt zich Nightlife, vooral om de prachtige gepassioneerde zanglijnen, maar die kans krijg ik vast en zeker nog wel eens een keer, want de toekomst gaat mij zeer zeker nog meer Flamborough Head brengen. Bijvoorbeeld op het Progfarmfestival, dat dit jubileumjaar (voor veel symfogenootschappen trouwens…) iets bijzonders belooft. En dan is Bakkeveen de place to be! De band krijgt live wat ruwe randjes mee en ik denk juist dat dit voor de vier mannen en één vrouw in het voordeel werkt, want hoe mooi ik de studiovlijt ook vind, het doet me soms wat clean aan. Eerlijk gezegd moest ik nu en dan een traantje wegpinken en wellicht is dat het grootste compliment dat ik het vijftal kan geven. Mensen die deze formatie nog niet kennen, zou ik aanraden om ze ‘uit te checken’. En mocht je plannen hebben om naar Baja Prog editie 2006 te gaan (in Mexico) dan loop je deze wereldse band tegen het bevallige lijf. Een ding is duidelijk: als Flamborough Head een mooie vrouw was, dan was ze er één om schandelijk verwend te worden! |
|
|
|