Flamborough Head - JOP - Scala, Oosterwolde (Friesland - vrijdag 24 februari 2006

Door: Ton Veldhuis 

Gespeeld:

For Starters
Maureen
Limestone Rock
Mantova
Silent Stranger
Old Shoes
Don’t forget Us
Captive Of Fate
Garden Of Dreams
Year After Year
Sleepless Night

Band:
Margriet Boomsma: zang, fluit, blokfluiten
Marcel Derix: basgitaar
Eddie Mulder: gitaar, achtergrondzang
Koen Roozen: drums, percussie
Edo Spanninga: toetsen


Info:
www.flamboroughhead.nl

Oosterwolde was de ‘place to be’ op vrijdagavond 24 februari 2006. In een piepklein zaaltje stond een GROTE band te spelen. Hoe is het toch in vredesnaam mogelijk dat ik deze band over het hoofd heb gezien? Nota bene zowat in mijn achtertuin! "What were you thinking?" zou Dr. Phil indringend tegen me gezegd kunnen hebben.

De sympathieke ontvangst en de intieme sfeer tijdens het concert droegen bij tot een memorabele avond, waarbij de band vooral nummers van het fantastische laatste album "Tales Of Imperfection" én die andere wonderschone loot aan de Flamborough Head-boom "One For The Crow" ten gehore bracht. Had de eerste track For Starters perfecter gekozen kunnen worden? Het draagt alle elementen in zich om de progsauna lekker heet te zetten en de opgeslagen emoties er lekker uit te stomen. De Friezen doen dat door middel van ouderwets goede prog met heel afgepast een scheutje rock, waarvoor gitarist Eddie Mulder een duit in het zakje doet. Hij kookt zijn solo’s op Floydiaanse wijze, luister maar naar een nummer als Limestone Rock dat door zijn meeslepende gitaarwerk wordt gekenmerkt. Je hoort er niet aan af dat deze veelzijdige muzikant ook meegewerkt heeft aan het nummer Monica van Circus Custers.

 

Het fluitspel van Margriet Boomsma geeft de muziek iets extra’s mee. Hoe ze steeds dat duel aangaat met (vooral) de gitaar van Eddie Mulder is heerlijk. Opvallend is ook trouwens hoe goed de samenzang van beide muzikanten werkt. Van mij mag Mulder meer zingen dan dat hij nu doet. Deze band biedt live een hoge kwaliteit, waarbij Boomsma bovendien nog iets meer emotie in haar stem weet te leggen. Maar laat ik niet vergeten de andere onmisbare elementen te noemen. Edo Spanninga bijvoorbeeld , die bijna op stiekeme wijze zijn toetsen tussen de andere klanken inbrengt. Af en toe schiet hij uit zijn geconcentreerde ‘Tony Banks’ houding en brengt zinnenprikkelende zeventiger jaren solo’s. Zo wordt regelmatig het slijtvaste Camel ten tijde van pakweg "Moonmadness" op passende wijze geëerd. Dan de zwoegende drummer Koen – ADHD - Roozen, die accenten weet aan te brengen in zijn spel en basgitarist Marcel Derix die de nodige ‘schwung’ geeft aan het geheel. In het instrumentale Mantova mag iedereen volledig los gaan. Een juweeltje! Door de fluit lijkt het in het begin een klein beetje op Jacuzzi, één van de meest aansprekende nummers uit de Steve Hackett discografie.

Mooie melodieën zijn het handelsmerk, veelvuldig geïnspireerd door Genesis, dat kun je in Old Shoes terugvinden, het pianospel, de gekozen keyboardklankkleuren en bij vlagen het gitaarwerk. Met zijn mooie vondsten laat de band de luisteraar op oude voet door de symfonische wereld trekken. Ja, die oude schoenen zitten toch het lekkerste hoor, ook al is hun aangezicht behoorlijk geschonden. In de categorie ‘jammer maar helaas’ bevindt zich Nightlife, vooral om de prachtige gepassioneerde zanglijnen, maar die kans krijg ik vast en zeker nog wel eens een keer, want de toekomst gaat mij zeer zeker nog meer Flamborough Head brengen. Bijvoorbeeld op het Progfarmfestival, dat dit jubileumjaar (voor veel symfogenootschappen trouwens…) iets bijzonders belooft. En dan is Bakkeveen de place to be!

De band krijgt live wat ruwe randjes mee en ik denk juist dat dit voor de vier mannen en één vrouw in het voordeel werkt, want hoe mooi ik de studiovlijt ook vind, het doet me soms wat clean aan. Eerlijk gezegd moest ik nu en dan een traantje wegpinken en wellicht is dat het grootste compliment dat ik het vijftal kan geven. Mensen die deze formatie nog niet kennen, zou ik aanraden om ze ‘uit te checken’. En mocht je plannen hebben om naar Baja Prog editie 2006 te gaan (in Mexico) dan loop je deze wereldse band tegen het bevallige lijf. Een ding is duidelijk: als Flamborough Head een mooie vrouw was, dan was ze er één om schandelijk verwend te worden!

terug naar concertrecensies

progwereld


(c) 2006 - ProgWereld. Alle rechten voorbehouden - Online sinds vrijdag 13 april 2001 - design by HandS Webdesign