Stipt om 20:00 uur ging het licht uit en de spot aan. De spanningopwekkende intro van Castelorizon werd ingezet, daarna de eerste klievende tonen van de gitaarsolo van Gilmour en direct stond het kippenvel op mijn armen. Wat kan die man toch spelen! Het feit dat ik op de derde rij van voren zat gooide wat roet in het eten. Normaal gesproken is dat een plek om jaloers op te worden, maar als je krap twee meter bij de speakers vandaan zit, wordt het een ander verhaal. Maar goed, hij speelde zijn hele soloalbum en heftige stukken zitten daar niet in. Dat was ook meteen het probleem van ‘de eerste helft’. De muziek van "On An Island" is te rustig, het kabbelt allemaal wat voort. Ook het publiek vond ik behoorlijk mat reageren. Gilmour’s solo’s zijn geweldig en op het podium viel genoeg te zien, maar toch betrapte ik mezelf er regelmatig op dat mijn aandacht wegviel en ik deze ‘oude mannen muziek’ wat slaapverwekkend vond. Het stevigere Take A Breath vormde een welkome uitzondering en bracht even wat leven in de brouwerij.

Doodse stilte in de zaal. Alles is donker. Je voelt de spanning hangen. Een kleine spot wordt op Gilmour gericht, hij speelt de eerste tonen van Shine On You Crazy Diamond. Een siddering gaat door de zaal, gevolgd door een luid applaus. Prachtig! De Pink Floyd klassieker wordt prachtig gespeeld. Gilmour steelt de show met zijn hypermelodieuze gitaarspel en zijn warme stemgeluid. Dick Parry speelt zijn prachtige solo op de baritonsaxofoon, zijn altsax hangt op zijn rug, vliegensvlug wisselt hij van instrument en speelt soepel verder. Een actie die op luid applaus kon rekenen.

De rest van de show ging als een soort droom aan me voorbij. Ik was inmiddels achterin de zaal gaan staan en daar was het geluid perfect! De HMH schijnt de beste akoestiek van Europa te hebben, ik ben direct overtuigd. In tegenstelling tot voor de pauze, was de lichtshow prachtig. Het leek net Pulse in het klein. Een hoogtepunt noemen is eigenlijk niet mogelijk omdat alles zo onwijs goed was. Echoes maakte diepe indruk op mij, vooral het spacy middenstuk, dat mij op cd nooit veel deed, was indrukwekkend. Mede ook door de lichtshow. Het was niet verrassend welke toegiften Gilmour gekozen had. Allereerst was daar een prachtige versie van Wish You Were Here. Het publiek kon inmiddels niet meer blijven zitten en veel mensen kwamen voor het podium staan om maar alles te kunnen zien. De absolute uitsmijter kwam met Comfortably Numb. De eindsolo was zonder twijfel de mooiste die ik ooit live heb gehoord (en gezien). Hij ging volledig in zijn instrument op en trok daardoor de meest vreemde bekken. Het dak ging er even helemaal af.