 |
Katatonia - W2, 's-Hertogenbosch - zondag 23 april 2006 |
|
Door: Christopher
Cusack Band: |
Het Zweedse ensemble Katatonia
maakt melancholische hardrock / metal die sterk refereert aan onder meer
Anathema en Opeth. Hoewel de band begon als een death metal-band, was de
muziek van de heren ten tijde van hun debuutalbum al ontwikkeld van
koekiemonstermuziek tot melancholische metal. Met name hun voorlaatste
album, "Viva Emptiness", is een fraaie collectie nummers.
Recentelijk heeft het collectief een nieuw album uitgebracht, "The
Great Cold Distance" en ter promotie van dit nieuwe product deed de
band een aantal zalen aan, waaronder de W2 in ’s-Hertogenbosch. In dit
immer aangename zaaltje in de hoofdstad van Noord-Brabant werd duidelijk in
hoeverre de band van twee walletjes pleegt te eten: een dwarsdoorsnede van
het publiek toonde aan dat de band enerzijds nog sterk appelleert aan de
smaakbeleving van de langharige metalliefhebbende medemens en anderzijds de
nodige bijval vindt van die andere langharige menssoort, de vrouw. |
|
Helaas bleek ook Katatonia
zelf niet overtuigend. De nadruk lag (uiteraard) op het materiaal van de
twee meest recente albums, "The Great Cold Distance" en "Viva
Emptiness", maar de muziek miste live de kracht die het op plaat wél
heeft. Bij vlagen werd het zelfs dusdanig melodramatisch dat het op het
belachelijke af was (het feit dat Jonas Renske stond te zingen in dezelfde
positie als Lemmy (Motörhead) droeg ook niet bij aan de
overtuigingskracht van de band). Hoewel Renske een zeer krachtige en
veelzijdige stem heeft, klonk hij af en toe geforceerd.
Wat ik vooral node miste was een sprankelende uitstraling van de muzikanten; ik kan mij niet van de gedachte ontdoen dat de heren muzikant enigszins futloos waren. Hun houding kwam mij over als bevonden zij zich op het podium van een kroegje in plaats van dat van een gerenommeerde concertzaal; af en toe deed het spel zelfs routineus aan. Nu kan het zijn dat ik een verwende progliefhebber ben, maar wanneer ik een concert bezoek doe ik dat toch met de notie dat de bezochte band live een bepaalde meerwaarde dient te hebben in vergelijking met het studiomateriaal. De heren van Katatonia hielden zich edoch sterk aan de noten zoals ze op het album staan en trachtten niet het gebrek aan auditief luistergevoel met een surplus aan showelementen te compenseren, waardoor het concert nimmer het studiomateriaal oversteeg. En evenmin werd het materiaal zodanig gebracht dat het op een positieve manier afwijkend was van het studiomateriaal. Ondanks de matige overtuigingskracht van het optreden kreeg de band veel bijval van het publiek, dat voornamelijk bestond uit die-hard fans die alles woord voor woord meezongen. Als zodanig kan er toch gesproken worden van een relatief geslaagd optreden: de mensen om wie het in essentie gaat hebben een aangename avond gehad. Voor diegenen echter die niet zozeer uitdrukkelijk fan zijn van Katatonia maar de muziek wel degelijk kunnen waarderen, was het optreden nauwelijks bevredigend. Ik heb hoe dan ook het idee dat de band veel meer in zijn mars heeft dan een dergelijk lauwwarme kroegshow. |
|
terug
naar concertrecensies
progwereld