 |
Marillion (voorprogramma: A Day's Work) - 013, Tilburg - dinsdag 01 mei 2007 |
|
Door: Christopher
Cusack Info: Info: |
Het Engelse gezelschap Marillion deed in het kader van de release van het nieuwe album “Somewhere Else” de (immer uitstekende) Tilburgse 013 aan. Marillion
is namelijk al jaren een band met een van de meest bevlogen fanschares ter
wereld (waarvan het Marillion-weekend boekdelen spreekt) en op elk
Marillion-optreden geeft dan ook een aanzienlijke hoeveelheid personen acte
de présence. Het concert in de compleet uitverkochte Tilburgse gelegenheid
was dan ook geen uitzondering: vele honderden liefhebbers waren samengekomen
om onder meer het materiaal van het nieuwe album live te ervaren. Voordat Marillion
zelf het podium zou bestijgen mocht het Nederlandse gezelschap A Day’s
Work de kunstjes vertonen. De band brengt progressieve rock met een meer dan
overduidelijke schatplichtigheid aan, jawel, Marillion, maar vanwege de vaak
hoge voorspelbaarheidsfactor van de nummers en het gebrek aan originaliteit
kon de band niet echt bekoren. Hoewel de toer in
essentie bedoeld is om het nieuwe album aan te prijzen, speelde Marillion
een behoorlijke dwarsdoorsnede van het H-tijdperk, waarbij de nadruk niet
specifiek op het meest recente studioproduct lag. Desalniettemin werd er een
aantal nummers van het nieuwe album ten gehore gebracht, en hoewel het album
zelf enigszins teleurstellend is, helemaal wanneer in ogenschouw genomen
wordt dat “Somwhere Else” de opvolger van het overdonderende
“Marbles” is, lijken de nummers op het podium een stuk beter uit de verf
te komen. En zoals het goede fans betuigt werd een nummer als Somewhere
Else al vol overtuiging en uit volle borst meegezongen door de aanwezige
sektegenoten / fans. |
|
Marillion staat
bekend als een band die zich altijd vol verve van zijn podiumtaken kwijt.
De band is immer enthousiast, en ook vanavond mag in dat opzicht
representatief heten. Echter, wat uw recensent en zijn gezelschap wel
opviel is dat de band bij tijd en wijle niet zo strak speelde als het een
groep met een dergelijke concertgeschiedenis en livereputatie betaamt. Af
en toe leek er een hik in het samenspel te zitten, wat hoogst opmerkelijk
was en in het geval van dergelijke ervaren muzikanten zelfs kwalijk
genoemd zou mogen worden. De onvolkomenheden
qua spel werden echter ruimschoots gecompenseerd door de overtuiging
waarmee de band speelde. Sinds Steve Hogarth de vrijgekomen plaats van
Derek Dick innam is de band een koers gevaren waarbij emotie (dat wil
zeggen, pathos in plaats van het melodrama van albums als “Script for a
Jester’s Tear” of “Misplaced Childhood”) een voorname rol speelt;
een invalshoek die culmineerde in dergelijke meeslepende hoogtepunten als
“Brave” (1994) en “Marbles” (2004). Bij de optredens staat dan ook
altijd passie hoog in het vaandel en Steve Hogarth weet over het algemeen
de emotionele nuances van de nummers te herinterpreteren naar een
bezwerende live-presentatie. Groot was dan ook het misnoegen van
ondertekende toen bleek dat hij bij toegift Neverland
verstek moest laten gaan vanwege het openbaar vervoer, dat wil zeggen, om
de mogelijkheid nog dezelfde nacht thuis te geraken niet te verspelen. Neverland,
van “Marbles”, is namelijk een nummer dat een vrijwel perfecte
weerspiegeling van de Marillion-wijze is. |
|
terug
naar concertrecensies
progwereld