 |
Marillion Weekend 2007 - Center Parcs Port Zelande, Ouddorp - vrijdag 2 t/m maandag 5 februari 2007 | |||
|
Door: Christian
Bekhuis Zondag: Band favorieten Band: Support-acts: Info: |
Er is een aantal bands dat bij mij een
speciaal plekje in mijn hart heeft: Camel, Happy The Man, The Moody Blues,
The Enid, Iluvatar, Echolyn, Anglagard, Anekdoten, IQ en Marillion.
[Vrijdag 2 februari] He who dies with the most toys, is still dead – Most Toys ("Somewhere Else") Hoewel, die vrijdagmorgen toen we richting Rotterdam / Brielle reden en uiteindelijk de Brouwersdam bereikten (halverwege deze dam ligt Port Zelande) bekroop mij toch een klein beetje de twijfel. Gedachten gaan terug naar fanclubdagen in het verleden waar ik via-via mee naar binnen kon en het hele vreemde, dweperige sfeertje wat er soms hing. De fanclubdag waar op voor het eerst het album "Afraid Of Sunlight" werd gedraaid schoot in m’n hoofd en in het bijzonder de opwinding waarmee ik een song als Cannibal Surf Babe en Beyond You ontving terwijl de meeste mensen om mij heen het schijnbaar maar niks vonden. Maar ach, we hebben een leuke club bij elkaar: de familie Dam (Maurice, Melanie en moeder Ria), Wouter Bessels en Xymphonia Radio collega Herman Beunk. Kortom, met veel enthousiasme maar ook een klein beetje de kat-uit-de-boom kijkend melden we ons bij de ingang van Port Zelande.
En al snel wordt duidelijk - en het wordt de rode draad door het hele weekend - dat de hele organisatie uiterst gesmeerd loopt. Het inchecken verloopt vlot, ons huisje is snel gevonden, de beide auto’s worden snel uitgeladen, de bagage naar binnen gebracht en de kamers verdeeld. Het ziet er allemaal tiptop uit. Tijd om de eerste verkenningsronde door het park te maken. De Adventure Factory hebben we al gezien omdat we ons daar moesten inchecken. Het zal de plek zijn waar fans samen komen voor een aantal kleine support-optredens, maar ook de befaamde Pub Quiz op zaterdagmiddag. De Market Place is niet alleen de plek waar een aantal restaurants en winkels zit, maar daar bevindt zich ook de Merchandise winkel van Marillion. De eerste aankopen zijn snel gedaan (Marillion Weekend 2005 dvd en "H Natural" dvd) en bij terugkomst in onze ‘cottage’ is dan al snel de kleine dvd-speler aangesloten op de aanwezige tv. De eerste Marillion klanken schallen uit de speakers maar gedurende het weekend zullen er ook nog momenten zijn waarop er gelegenheid is om wat andere te dingen te beluisteren / bekijken: van Tears For Fears tot Alice Cooper, van Steve Thorne naar Jason Hart naar Stan Whitaker / Frank Wyatt’s (leden van Happy The Man) nieuwe album. Het wordt stilaan tijd om ons voor te bereiden op de eerste lange avond gevuld met muziek en dan blijkt al snel dat we ons een beetje op de planning hebben verkeken, (of waren ze nu toch echt te vroeg begonnen?) want aangekomen in de grote concerttent blijkt Mr. So And So al een tijdje bezig te zijn. Hun vriendelijke, melodieuze neoprog werkt als een goed voorafje. We kijken met verbazing naar een drummer die ogenschijnlijk worstelt met een fikse schouderblessure en nagenoeg alles met één arm en twee benen speelt (denk aan de drummer van Def Leppard maar dan zonder het elektronische drumstel) en het er goed vanaf brengt. Hoogtepunt van hun set en naar mijn bescheiden mening het beste Mr. So And So nummer, is Coup De Grace. Een nummer met een pakkende melodie, mooi arrangement en als extra snuifje specerij een puike solo van Steve Rothery die niet te beroerd is om zijn opwachting te maken (iets wat hij op de laatste avond nog zal herhalen bij Gazpacho).Tijdens de setwissel kijk ik eens uitvoerig om me heen en het wordt me al gauw duidelijk dat Marillion qua faciliteiten echt alles piccobello in orde heeft. Een mooi groot en hoog podium, een uitstekende licht- en geluidsinstallatie incl. 2 grote videoschermen naast het podium, een ruime tent (capaciteit ruim 4000 man maar omdat er iets meer dan 3000 Weekend-gangers zijn is er genoeg ruimte voor iedereen) en voldoende catering- en sanitaire faciliteiten. Het is duidelijk dat men niet over één nacht ijs is gegaan. Intussen rollen er over het videoscherm allerlei leuke weetjes over het Weekend: maar 900 Nederlandse bezoekers op een totaal van iets meer dan 3000, er blijken bezoekers te zijn van het eiland Reunion (huh.. ligt dat niet bij Madagascar?) of uit Frans Polynesië, enz. enz. |
|||
|
En dan trapt Marillion het weekend af. We krijgen eerst een voorproefje van het aanstaande album "Somewhere Else". Vijf nummers die een wat meer rockend Marillion laten horen, iets meer to-the-point. Uitschieters waren wat mij betreft Last Century Of Man en The Wound (bij vlagen deed het me denken aan Street Spirit van Radiohead). Interessant was dat drie van de vijf nummers een sterke solo hebben van Steve Rothery en dat vind ik best een opvallende score. Mijn algemene indruk was redelijk tot zeer positief. Het maakt me ontzettend nieuwsgierig naar het album als geheel, iets wat zeker niet onbelangrijk is bij Marillion. En dan zoals gebruikelijk bij een Marillion Weekend kregen we één album in zijn geheel voorgeschoteld. In 2006 was al bekend gemaakt dat een verjaarsfeestje rond "Clutching At Straws" er niet inzat, maar dat het in het teken zou staan van de 10de verjaardag van "This Strange Engine". Het album is op zich niet een van mijn favoriete albums en dat komt met name door de manier waarop er op de plaat gespeeld wordt en hoe het is opgenomen. Het is me allemaal net iets te vlakjes, te dun. Maar dat ligt duidelijk niet aan de nummers die op die plaat staan. ÓKe, hoe goed er ook gespeeld gaat worden, een song als Hope For The Future valt niet te redden (‘The worst samba in the world’ volgens zanger Steve Hogarth) maar als er één ding duidelijk blijkt na deze avond is dat de songs eigenlijk best wel goed zijn. Nog veel gekker: in hun live-uitvoering steken ze met gemak alle nummers uit de "Radiation" / "Marillion.com" periode naar de kroon.
Naarmate de set vorderde ontstond er meer en meer een atmosfeer in de tent die ik niet anders als elektrisch kan omschrijven. En die kreeg zijn eerste ontlading in het uitbundig meegezongen 80 Days en een ijzingwekkend mooie uitvoering van Estonia. Er werd vervolgens gas terug genomen met Memory Of Water en hé, Pete Trewavas speelt zowaar een stukje op toetsen mee, wat kan die man eigenlijk niet tegenwoordig? Het energieniveau wordt weer ietsje opgekrikt met An Accidental Man en, zoals al op het Marillion-forum voorspelt, Hope For The Future was het vlugge plasmoment voor velen. En toen kwam er een soort van betovering over de tent: het epische titelstuk werd ons voorgeschoteld. Een compleet autobiografisch stuk tekst verhalend over Steve Hogarth’s jonge jaren en zijn vader. Hier stond een zanger zijn ziel bloot te leggen en de rest van de band deed er alles aan om dat zo goed mogelijk te ondersteunen. Toetsenist Mark Kelly laat horen dat hij zijn vingervlugheid nog steeds niet kwijt is. En dan is daar het allereerste echte kippenvelmoment van het weekend: Steve Rothery gooit het hoofd in zijn nek en schudt een splijtende gitaarsolo uit zijn vingers. En wat is het dan mooi dat het geluid in de tent kraakhelder is. De weekendgangers belonen de solo met uitbundig applaus, nee zeg maar gerust een wind van emotie die door de tent woei. De band staat perplex op het podium en krijgt van het publiek gewoon geen kans om het nummer te vervolgen en men blijft hangen in het toetsen(bellen)patroontje. Maar geroutineerd als men is, herpakt men zich hoewel nog steeds zichtbaar aangedaan door zo’n sterke reactie van uit de zaal en brengt het stuk naar het heftige einde, de zaal in uitbundige stemming achterlatend.
En tja, wat moet je daar dan op laten volgen? Wijselijk genoeg besluit men dus niet om een paar gouwe ouwen uit de kast te trekken, maar herhaalt men nog weer eens twee nummers uit het eerste deel van de set. Nieuwe nummers die bij hun tweede passage al wat beter uit de verf kwamen, ook misschien wel omdat ze beter werden gespeeld. De eerste avond van het weekend zit er dan bijna op. De toon is gezet en we zijn het er over eens dat de sfeer met al die Marillion-liefhebbers van over de hele wereld (40 verschillende landen!) bijzonder is. Het geluid was priima in orde, de videoschermen zijn een aanwinst, het gebruik van licht was absoluut het beste wat ik ooit bij ze heb gezien. |
||||
Het bericht, begin 2006, dat dan ook eindelijk het Marillion Weekend naar
het Europese vasteland en specifiek Nederland zou verhuizen was dan ook iets
dat ik alleen maar met instemming kon begroeten. Eén weekend lang samen met
alleen maar Marillion-liefhebbers in een bungalowpark zitten. Drie concerten
met drie totaal verschillende setlijsten van je favoriete band en dan ook
nog eens de nodige aardige supportacts en nevenactiviteiten op het
programma. Voor sommigen klinkt het misschien als het equivalent van de hel
op aarde maar ik zag dit eigenlijk wel al vanaf het begin af aan zitten.
terug
naar concertrecensies
progwereld