 |
Marillion Weekend 2007 - Center Parcs Port Zelande, Ouddorp - vrijdag 2 t/m maandag 5 februari 2007 | |||||
|
Door: Christian
Bekhuis Zondag: Band favorieten Band: Support-acts: Info: |
[Zaterdag
3 februari]
Jodeljo-dejodeljo-dejodeljo-dejodeljo-dejodeljo-dejodeljo-dejopahpah – Hocus Pocus (van Focus) Wat de dag er voor al bleek was dat voor een februari weekend in Nederland we het ontzettend treffen met het weer. Het is kraakhelder maar fris, de zon schijnt en er staat een licht windje. De eerste volle dag van het weekend begint lekker kalmpjes aan. De één vertrekt naar het zwembad voor het trekken van een paar baantjes, de ander heeft nog snel wat inkopen gedaan (gelukkig, er is thee !!) in de Center Parcs supermarkt. We maken ons op het voor het eerste buitenmuzikale evenement: de Marillion Pub Quiz. Als team zullen we ons laten inschrijven onder de naam ‘Mick And The Pointer Sisters’. Niet met de hoop dat we ook maar enigszins in de hoge regionen zullen kunnen meedraaien, maar gewoon puur voor de lol. Samengesteld door het team van de Britse fanclub, the Web UK, krijgen we in een tijdsbestek 2,5 uur 9 ronden met 10 vragen voorgeschoteld. En het wordt al snel duidelijk dat de quiz na een voorzichtig begin extreem moeilijk is, maar aan de andere kant ook ontzettend vermakelijk. Na 2 ronden komt er een tussenstand voorbij en doen we best wel aardig mee. As er bonuspunten te winnen waren voor het aantal lachers op onze hand bij het noemen van onze teamnaam dan hadden we ruim bovenaan gestaan overigens. Mooie vragen waren er verzonnen rond diverse thema’s zoals bijv. dieren in Marillion-nummers of interviewquotes over bepaalde nummers. Erg bijzonder was ook de ronde waarin teksten d.m.v. Babelfish (op het internet) vertaald waren van het Engels naar Chinees en vervolgens weer terug. U raadt het al: wat je dan voorgeschoteld krijgt lijkt in de verste verte niet op het origineel. Soms klinkt het als een vage Oosterse wijsheid dan weer als een Shakespeariaans sonnet. Kortom, hondsmoeilijk waarbij je het moet hebben van de vage betekenis van de tekst en soms een enkel goed vertaald woord. Het moge duidelijk zijn dat ‘Mick And The Pointer Sisters’ het uiteindelijk niet ver geschopt hebben, maar dat we er wel een vermakelijke middag aan hebben overgehouden. Het team ontbond zich en verspreidde zich weer een beetje over het park en ik deed m’n eerste aankopen in de Marillion-winkel.
Vervolgens liet hij zich op het podium ook nog eens begeleiden door de bassist van de Amerikaanse progformatie IZZ en deed ook hun zangeres Linda Meade op een nummer mee. Echter, een progepic spelen met een uitgeklede instrumentale basis van zang, piano en bas vond ik persoonlijk niet een echt slimme keuze en het was dan ook het moment dat hij volledig de aandacht van mij verloor. Tijd voor het halen van een frisse neus en een relaxte wandeltocht door het park in de late middagzon. Overal waar je liep zag je mensen nog eventjes buiten zitten of lopen en uit de diverse huisjes schalden bekende muzikale klanken (en gelukkig lang niet alleen Marillion). Rond half zes werd het tijd om ons weer te melden in het grote café voor een optreden van Steve Thorne. Voor mensen die o.a. Kino, Pendragon en Jadis aan het werk hebben gezien de laatste 1,5 jaar is hij geen onbekende meer. Een meer dan begaafde singer-songwriter die zijn songs echter in een uitermate aantrekkelijk licht symfonische jasje weet te steken, daarbij begeleid door menig grote naam uit het huidige progwereldje (om maar ff te noemen: Tony Levin, Nick D’Virgillio, Geoff Downes, John Mitchell en Pete Trewavas). Zoals bekend presenteert hij zich op het podium als zanger en begeleidt zichzelf op akoestisch gitaar, maar laat daarnaast ook een begeleidingsband met de originele cd-opnames mee lopen. Hoewel het dat als geheel een beetje statisch maakt krijg je wel degelijk een goede indruk van de man z’n muziek. Hij is echter als zanger een gepassioneerd performer en zijn soms bijtende teksten slingert hij vol overgave de zaal in. Jammer wel dat zijn set nog steeds erg gericht is op het eerste album "Emotional Creatures Part One" want ik had wel wat meer nieuw materiaal willen horen. Maar ach, ik was zo wijs geweest om bij de Marillion winkel het nieuwe album op te pikken waarvan Thorne (samen met IQ toetsenist en Thorne’s labelbaas Martin Orford) er 200 exemplaren als pre-release exemplaar te koop had die dag. Thorne liet een meer dan goede indruk achter bij de weekendgangers die nog niet bekend met hem waren.En dan is het weer zo ver en melden we ons in de grote tent. Daar waar we de dag hiervoor het spijtig vonden maar een deel van Mr. So And So’s set te hebben gezien, daar hadden we er op voorhand een bewuste keuze gemaakt om niet al te veel van A Day’s Work mee te maken. Tegen het einde van hun set kwamen we dan ook de tent in en zagen een band die energiek voor de dag kwam. Hun moderne emorock deed het ook erg goed bij het aanwezige publiek, maar kon mij persoonlijk niet zo heel erg boeien.
|
|||||
|
En dan word het tijd voor optreden #2
van Marillion.
De hele avond zal één groot verrassingsfestijn worden met door de band
uitgezochte covers en Marillion-obscuriteiten en –rariteiten.
‘Here is one you don’t hear very often’ roept Steve Hogarth en de band zet in met The Release. En daarmee is de toon gelijk gezet, want maar liefst van 5 van de in totaal 9 eigen nummers die voorbij komen zijn zogenaamde non-album tracks. Songs die vaak als b-kant opdoken op singles of gewoon simpelweg net niet het album hebben gehaald. Mooi was het om The Bell In The Sea eindelijk eens te horen met de volledige band, daar waar dit nummer in het verleden vaak nog wel eens opdook in akoestische optredens van Marillion. Van de officiële albumtracks was ik erg blij om Holloway Girl voorbij te horen komen en dan blijkt dat Steve Hogarth misschien met de jaren iets aan kracht heeft ingeboet maar toch nog steeds goed uit de voeten kan met zijn zangpartij.
Zoals gebruikelijk tijdens de Marillion Weekenden krijgen getalenteerde fans de kans om voor één keer samen op te treden met hun favoriete band. Dit jaar ging het om fans die de plek van Hogarth voor twee nummers innamen. Zanger Ulf deed dit op uiterst professionele wijze in Deserve en naast dat hij een ontzettend aangename, soepele stem had bleek hij ook nog eens een goede harmonicaspeler te zijn. Dat was zeker mooi omdat hij hiermee een uitstekend alternatief bood voor de saxofoonsolo in dit nummer. Zangeres Liz was duidelijk iemand met minder podiumervaring en het was aandoenlijk om op het videoscherm te zien dat ze best wel gespannen was. Ze kweet zich echter goed van haar taak in cover + Marillion rarity Sympathy waarbij met name het tweede deel van dit nummer, met haar wat lichtdonkere stem, uitstekend uit de verf kwam.
En tja, dan die covers. Sommige mensen zaten daar echt niet op te wachten, maar wij vonden het meer dan interessant. Het werpt een licht op de persoonlijke muzikale voorkeuren van de diverse bandleden. Het was een mooi gemengd zooitje met aandacht voor mooie popsongs (Split Enz, Crowded House, REM), lekkere rocksongs (Jellyfish, The Move), maar ook een nummer zoals Keane’s Bedshaped, dat ze op het ‘live’ geschreven leek. Het was met name in de twee Nieuw-Zeelandse nummers (Split Enz / Crowded House) dat het me opviel dat Pete Trewavas de laatste jaren meer en ook beter is gaan zingen. Dat ze daarom ook deze twee songs aandurfden is daar het levende bewijs van. Jellyfish’s The King Is Half Undressed kwam wat mij betreft niet helemaal goed uit de verf. Ik had erg het gevoel dat het nummer te gejaagd werd gespeeld.
De eerste toegift is er eentje om op adem te komen: Hogarth legt al zijn gevoel in REM’s Everybody Hurts. De band verlaat wederom het podium maar natuurlijk zit het er nog niet op. De band komt het podium op, maar het duurt nog even voordat Steve Hogarth opduikt en waarom wordt al gauw duidelijk… zoals het een goed Engels entertainer betaamt moet er natuurlijk een keer een moment komen dat hij zich op het podium meldt verkleed als vrouw. Gehuld in netkousen, glitterjurk, stola en blonde pruik telt hij voor de band af en zijn we in ABBA-land met Money, Money, Money.
De zaal staat op zijn kop, het feest barst los. Na een snel changement van Hogarth is het dan tijd voor het slotakkoord. "Well, we thought about playing something Dutch… and here it goes.."… raggende gitaren, donderende drums, beukende bas en ronkend orgel… Focus’ grootste hit Hocus Pocus schalt door de speakers. Hogarth jodelt er geroutineerd op los en gilt samen met het publiek z’n longen uit zijn lijf. Mosley levert het bewijs dat hij binnen Marillion toch een beetje onder zijn kunnen speelt en Steve Rothery vingers lijken figuurlijk vlam te vatten in de gitaarsolo’s. In de tent is het een grote heksenketel en stuiteren er grote luchtballonnen over het publiek. Wat een magnifieke uitsmijter. De sfeer na afloop is over het hele park duidelijk uitgelaten en velen willen het feestje dan ook nog voortzetten in de Adventure Factory met het optreden van The Fabulous WannaBeatles. Helaas kunnen al die 3000 man daar niet naar binnen en ook wij kwamen daar voor een dichte deur te staan. Men liet mondjesmaat nog mensen toe maar meer konden er op dat moment niet in. Na even een klein hapje te hebben gegeten, toch nog maar weer onze neus daar laten zien en toen waren de heren al bezig met hun tweede set en was het er een stuk minder druk. We zagen een jonge band aan het werk (gemiddelde leeftijd: 24 jaar) in de bekende Sgt. Peppers outfits zichzelf op het podium aansprekend met John, Paul, George en Ringo en natuurlijk ook nog een Billy (Preston) op toetsen. Een stel jonge honden waren het eigenlijk die duidelijk goede muzikanten waren en zich op het podium met een overdosis aan enthousiasme presenteerden. Het ging er bij het Weekend-publiek in als koek. De laatste set werd gespeeld in de bekende strakke lichtbruine, uniforme outfits en tot onze verbazing meldde zich daar ineens Steve Hogarth aan de zijkant van het podium. Na kort overleg kregen we dus ook nog ineens een echt verrassingsoptreden voorgeschoteld. En alsof het niks was kregen we een lekker rauwe versie van Helter Skelter voor de kiezen. De tent stond op z’n kop en kon er geen genoeg van krijgen. Hey Jude ontaardde in één grote community-sing-a-long die nog doorging terwijl de band al van het podium was.Het was intussen al bijna een uur of twee geworden en de slotconclusie van deze dag was: een heel andere set dan we verwacht hadden van Marillion, maar soms muzikaal erg verrassend en zeker uiterst onderhoudend. |
||||||
Rond
half vijf was het dan tijd voor het eerste optreden op het kleine podium van
het grote café waar ook de pubquiz werd gehouden. De Amerikaanse
singer-songwriter 
De
sfeer is de hele avond lekker gemoedelijk, ontspannen maar naarmate de set
vordert wordt het steeds uitbundiger. De eerste vlam slaat in de pan met Good
Morning van The Beatles (lekker tegendraads liedje van het Sgt.
Peppers Album), gevolgd door het heftig rockend Toxic origineel,
maar niet op deze manier, uitgevoerd door Britney Spears. Je hoorde een
kleine golf van ontzetting door de tent gaan toen Hogarth het nummer
aankondigde maar tegen het eind was de zaal compleet om. Daarna was het
binnen ons groepje ongegeneerd meeblèren geblazen met het refrein van The
Move’s Blackberry Way.
terug
naar concertrecensies
progwereld