 |
Mindgames - CC De Roos, Glabbeek (B) - zaterdag 11 februari 2006 |
|
Door: Piet
Michem Band: |
De Vlaamse proggers van Mindgames
gaan mooie tijden tegemoet. Ruim vier lange jaren liggen er tussen het
debuut "International Daylight" en het kersverse "Actors In A
Play" maar het vijftal heeft die tijd heel goed weten te
spenderen. Optredens in binnen- en buitenland hebben intussen voor een grotere naamsbekendheid gezorgd, al is dat binnen maar vooral buiten het progwereldje een relatief gegeven. Mindgames is een groep die het componeren van muziek als een democratisch proces beschouwt: elke noot wordt door alle muzikanten gewikt en gewogen en dat maakt dat het tot stand komen van nummers een tergend traag, maar uiterst eerlijk en weloverwogen wordingsproces is. Het nieuwe materiaal werd op 11 februari aan de fans (waaronder opvallend veel muzikanten) voorgesteld en de reacties waren unaniem positief. Bij wijze van opwarming werden eerst 3 nummers uit het eerste album gespeeld, toch goed voor meer dan een half uur muziek. Een degelijke miniset zonder verrassingen, al lieten geluidstechnici en muzikanten af en toe een steekje vallen. Goed, geen probleem want alles stond in het teken van het nieuwe album, "Actors In A Play" en daar was iedereen uiteindelijk toch voor gekomen. En het diende gezegd: vanaf de eerste noten was het goed raak. De band speelde voortreffelijk, had er duidelijk veel zin in en liet meteen horen dat er een immense vooruitgang geboekt was op compositorisch vlak. Fraai uitgewerkte arrangementen, snel wisselende thema’s, sterke melodielijnen… |
|
Opener The Benefit Of Anxiety
etaleerde meteen hoe voller en rijker het nieuwe materiaal van Mindgames
thans klinkt. Ook qua performance is de groep nieuwe horizonten aan het
verkennen door de theatrale thematiek van "Actors In A Play"
extra in de verf te zetten en dat is zondermeer een kolfje naar de hand
van zanger Bart Schram, die zich in Dramatis Persona als
zanger / vertolker helemaal kon uitleven. Bijzonder indrukwekkend klonk
het epische The Statue, dat bij een eerste kennismaking al
behoorlijk wat vonken wist te slaan. Vooral gitarist Rudy Vander Veken
werkte zich tijdens dit nummer op de voorgrond en is veel nadrukkelijker
aanwezig dan op "International Daylight". Wat tevens opviel, is
dat de groep een heel eigen sound ontwikkeld heeft, dat bij vlagen naar de
eerste cd’s van Spock’s Beard verwijst. Tijd voor een moment
van rust na zoveel symfonisch geweld en dat was qua timing een geslaagde
zet: Sagitarrius is een dot van een klassiek-akoestisch nummer en
zorgde voor het broodnodige ‘unplugged’ moment. Hopelijk last de groep
in de toekomst ook het mooie Beggars Breakfast in in haar set, want
de meeste composities vallen qua tijdsduur toch redelijk lang uit en dan
is zo’n extra rustpauze geen overbodige luxe. Royalty In Jeopardy
is een nummer dat al langer live gespeeld wordt en intussen uitgegroeid is
tot één van de publiekslievelingen, vooral dan door het knappe
toetsenspel van Tom Truyers en de grappige act van Bart Schram die, gehuld
in koningsgewaad, zijn onderdanen van de nodige fondsen voorzag. Both
Sides Of The Show was een prima afsluiter en vatte goed samen hoe
sterk de groep inmiddels geëvolueerd is. Hoog tijd dus voor een extra
vermelding voor de ritmesectie Benny Petak (drums) en Eric Vandormael
(basgitaar) die opvallend onopvallend aanwezig waren, maar zeker ook een
pluim voor de technische staf, die de band in een zeer verzorgd licht- en
klankdecor wist te plaatsen
Mindgames klonk als een hecht, solide geheel en dat is nog steeds de grootste sterkte van deze band. Uitgesproken ego’s tref je niet aan bij dit sympathieke vijftal en da’s in het wereldje van proggers vaak net andersom. Alleen al daarom draag ik deze groep een warm hart toe en gun ik hen alle succes dat hen nog te beurt zal vallen. En aan de reacties van het publiek te oordelen was ik zeker niet de enige die er zo over dacht.  terug
naar concertrecensies
|
|
progwereld