Door: Christian Bekhuis

De jaarlijkse progreünie!! Tenminste, dat is een beetje het sfeertje dat dit oergezellige festival typeert. Vandaar ook dat dit verslag meer het karakter heeft van een sfeerimpressie in plaats van een recensie.

Na een bijna 2 uur durende rit door deels het Drentse land en een klein beetje Friesland was het bij aankomst al gelijk handen schudden geblazen met de nodige bekenden. Voor diegene die er nog nooit geweest zijn is het misschien niet goed voor te stellen maar het is denk het enige festival in Nederland wat zich afspeelt in een veredelde schuur. Naast deze schuur heeft men d.m.v. een soort halve boogtent over de volle lengte een "foyer" gecreëerd waar naast de nodige picknicktafels zich ook de stands van de bands en de gebruikelijke progdealers Marc (Brassé) en Rob (Hanemaayer) bevinden. Het is met name zijn stand die vaak het middelpunt (of mikpunt?) is van "heftige" discussies tussen progfanatiekelingen maar waar de beginneling ook altijd terecht kan voor vragen dan wel tips.

Met de gebruikelijke kleine vertraging verrichtte de Nederlandse band Salmon de aftrap. Naast Flamborough Head en de traditionele gezelligheid waren zij voor mij dé reden dat ik deze dag hier was. Hun debuutalbum vond ik alleraardigst hoewel het allemaal wel een wat scherper randje had mogen hebben. En dat was ook iets wat zich op het podium manifesteerde. Ondanks de muzikale ervaring van deze heren was het toch nog te horen dat men als band nog niet zo vaak op een podium en voor publiek had gestaan. Hier en daar liepen bepaalde overgangen niet helemaal soepel. Ook een wat vlottere podiumpresentatie zou wonderen kunnen doen. Neemt echter niet weg dat er op het muzikale vlak veel te genieten viel waarbij een tweetal stukken er met kop en schouder boven uit staken. Allereerst de ballade Dancing Bird waar bij voor de gelegenheid zangeres Margriet Boomsma van Flamborough Head de vrouwelijke zangpartij voor haar rekening. Dit was tevens mijn eerste kennismaking met haar vocale capaciteiten en die waren op z’n zachtst gezegd indrukwekkend. Maar ook de manier waarop zanger / toetsenist Jan Jaap Langereis samen met haar zong was erg sterk. Het tweede hoogtepunt was een nieuw, door gitarist Gerrit Hoogebeen geschreven, werk getiteld King For A Day. Als dit de richting is waar Salmon zich in ontwikkeld dan kunnen we nog veel moois van hun gaan verwachten in de toekomst. Al met al was dit optreden een lekker begin van ProgFarm.

Vervolgens werd het podium vrij gemaakt voor het Britse Primitive Instinct. Ooit begonnen als een typisch Brits neo-prog bandje hebben ze de laatste paar jaren een ontwikkeling doorgemaakt naar een meer songmatige richting. Niet iets wat iedereen zal liggen en de meningen waren achter af over dit optreden dan ook erg verdeeld. In mijn geval vond ik het allemaal niet veel kraak of smaak hebben. Zanger / gitarist Nick Sheridan bezit een goede stem, lijkt op die van de zanger van de Manic Street Preachers, en is ook een capabele gitarist. Maar ook hier weer weinig oog voor een boeiende podiumprestatie. Wel opperste concentratie overigens maar dat zorgde dus voor een heel erg star geheel. Wat daar zeker ook debet aan was, was het feit dat de band voor het toetsengeluid gebruik maakte van een sequencer. Simpel gezegd: een computer die voorgeprogrammeerd de toetsen bespeelt. In de popmuziek is dit apparaat niet meer weg te denken en mits goed gebruikt kan het een uitstekend hulpmiddel zijn. Maar in het geval van Primitive Instinct lijkt het alsof de band de slaaf van de sequencer is geworden. Totaal geen flexibiliteit en zeker al geen lekkere "schwung" in de muziek. Typisch dat die er wel was in de spaarzame nummers waarin het apparaat niet werd gebruikt. Jammer maar helaas. Het lijkt me voor hen aan te raden om toch maar weer eens uit te gaan kijken naar een levende toetsenist.

Hierna was het tijd voor de gastheren (en dame) van deze dag: Flamborough Head. Een optreden waar ondergetekende erg naar uit keek omdat het voor hem de eerste kennismaking zou zijn met de band na het vertrek van zanger / toetsenist Siebe Rein Schaaf en gitarist Andre Cents. Berichten over hun vervangers waren al vooruitgesneld en waren enthousiast tot zelfs lovend. Terecht in mijn ogen want zowel zangeres / fluististe Margriet Boomsma als gitarist Eddie Mulder zijn een aanwinst. Margriet’s stem heeft even de nodige gewenning nodig (voor een zangeres heeft ze een lagere stem dan wat we in de symfoscène gewend zijn) maar heeft wel erg veel karakter. En ook het gemak waarmee ze zingt is knap.
Maar het is met name gitarist Eddie Mulder die in mijn ogen de show steelt. Door het vertrek van Siebe Rein viel er in het geluidsbeeld een klein gat want men had geen 2 toetsenisten meer. Met als gevolg dat Edo Spanninga duidelijk meer aan de bak moet en dat de vrijgekomen ruimte perfect wordt opgevuld door Mulder. Het feit dat hij een groot liefhebber is van Steve Howe’s gitaarspel valt duidelijk te horen maar het zou Mulder onrecht doen om hem als een na-aper te bestempelen. Simpel gezegd: hij is gewoon een sterke allround gitarist die invloeden in zijn spel heeft verwerkt van de symfo-grootheden Howe, Gilmour, Latimer en Hackett.

En dan natuurlijk de nieuwe nummers waarvan er erg veel werden gespeeld. Zoals te verwachten een kleine koerswijziging. Nog steeds brede symfonische neoprog maar nu, dankzij het feit dat Margriet Boomsma ook nog eens een goede fluitiste is en dit ook sterk wordt uitgebuit, met een duidelijke folkinsteek. Liefhebbers van Mostly Autumn zullen zich wel thuis voelen bij deze nieuwe richting. De nummers van het nieuwe album "One For The Crow" (release word verwacht begin 2002) laten duidelijk een volwassener band horen. Hoogtepunten in deze set waren de twee nummers die door gitarist Eddie Mulder waren geschreven en het schitterende Old Shoes.
De band is het afgelopen jaar duidelijk gegroeid en ook het strakke spel van bassist Marcel Dierickx en Coen Roozen (tevens eigenaar van de Harmsdobbe) mag er wezen. Geen virtuozen maar wel een gedegen basis voor de rest van de band.
Dit alles, samen met een gedegen uitvoering van zowel Schoolyard Fantasy als Garden Of Dreams, maakte dit tot een optreden wat in mijn ogen al niet echt meer overtroffen zou worden gedurende deze dag.

De enige die nog enigszins kans zou maken om dat te doen waren het Britse Parallel Or 90 Degrees. Hun optreden op het SYMFO-Vaganza 2001 festival was er niet één om nou over naar huis te schrijven. De combinatie van vele uren geen slaap en technische problemen brak hen daar op. Maar gelukkig zag men kans zich hier te revancheren. PO90 zette een energieke set neer die qua intensiteit behoorlijk in de buurt kwam van de optredens van Spocks Beard. Veel nieuw materiaal werd er voor het voetlicht gebracht en die laat een duidelijk stevigere, bijtende koers horen. En laat dat nou net een koers zijn die mij in dit geval niet zo ligt. Het geheel komt op mij net iets te eenvormig over maar dat kan ook aan de onbekendheid met dit materiaal hebben gelegen. Feit blijft daar dat ik met name hun laatste studio-album "Unbranded" één van hun sterksten blijf vinden. Maar op een of andere manier word ik simpelweg niet gegrepen door hun optredens. Maar gelukkig was ik één van de weinigen die er zo over dacht want ik zag genoeg gelukkig gezichten na afloop uit de kleine zaal de boogtent in lopen.

En dat was ook de plek waar ik grotendeels verbleef tijdens het optreden van Karnataka. Want een eerdere kennismaking met hun muziek, tijdens hun optreden als voorprogramma bij een concert van Porcupine Tree (zie recensie) boeide mij al niet zo. En ook dit maal kon het mij allemaal niet echt boeien. Muzikaal kan ik hen het beste als volgt beschrijven: haal alle progressieve, symfonische elementen uit de muziek van Iona en je hebt Karnataka. Een andere vergelijking die gemaakt kan worden is die met The Cranberries. Misschien allemaal iets te kort door de bocht maar hun muziek kan mij dus absoluut niet boeien. En het was misschien ook wel iets te gezellig in de boogtent.

Eindoordeel: wederom een geslaagde dag die mij nu al weer doet uitkijken naar de 2002 editie van ProgFarm.

terug naar concertrecensies

progwereld

(c) 2004 - ProgWereld. Alle rechten voorbehouden - Online sinds vrijdag 13 april 2001 - design by HandS Webdesign