Concert recensie: Riverside, De Boerderij Zoetermeer, 21-04-2006

Riverside - De Boerderij, Zoetermeer - vrijdag 21 april 2006

Door: Markwin Meeuws
Foto's: Rob van Oosten

Info:
· www.riverside.art.pl

Vrijdagavond 21 april mag in de annalen van de progwereld worden bijgeschreven als een ‘belangrijke symfonische gebeurtenis’. Want dit was de avond dat het Poolse Riverside kwam, ietwat verwonderd om zich heen keek, maar daarna daadkrachtig inzette tot de zo verdiende overwinning.

Overdreven? Nee, Riverside regeerde in de Boerderij deze avond. Zelden een band gezien die door hun uitstekende spel en hun gedreven, maar eenvoudig performance, een zaal zo wist te laten koken. Zelden een band gezien die ondanks hun geweldige technische bagage, zo vertederend oprecht verbaasd zijn over hun populariteit. Want in een bomvolle zaal, zowat uitverkocht, gaf Riverside een geweldig optreden, dat mag gelden als een voorlopig hoogtepunt van hun komeetachtige carrière binnen symfoland. Het geluid was erg goed, hoewel de tweede helft iets minder was. De band had er enorm veel zin in, zeker gezien de opkomst. Dit is een band die weet te presteren als het moet, gelijk een toptennisser in een Grand Slam finale.

Is wat Riverside brengt dan zo uniek? Is wat de band van jonge honden ons voorschotelde zo anders dan vele andere beginnende symfonische rockbands? Nee, want feitelijk bestaat de sound van Riverside uit een hoop aan elkaar geplakte invloeden van anderen. Maar onder het mom ‘beter goed gejat dan slecht bedacht’ lukt het deze band om terecht de handen op elkaar te krijgen met deze smaakmakende cocktail van melodieën, zalige gitaarsolo’s en enerverend spel.

De muziek van Riverside is op cd al zo goed, maar live is de opbouw van de verschillende nummers zelfs nog beter. Als geen ander weet de band op cd die opbouw zo naar een hoogtepunt te stimuleren en ik was benieuwd of ze dat ook live zouden kunnen. Aan het begin van het concert was ik een beetje bang dat ze volgens het recept ‘en nu spelen we voor u het liedje dit-en-dat’ - ‘dank u wel en dan nu de compositie die-en-die’. Maar vanaf het epos Second Life Syndrome van de laatste plaat, een dikke 17 minuten toekomstig lijst-aller-tijden epos, bracht Riverside ons door de verdere set als een volwaardig dj die zijn publiek opzweept.

Vooral de soms gruwelijke blik van Mariusz Duda, die ons dan lieflijk, dan lelijk aankeek, deed wonderen. En zijn fabelachtige basspel kunnen combineren met uit de tenen kunnen zingen, is op zich al een enorme verdienste. Daarnaast heeft hij nog tijd de regie van de avond naar zich toe te trekken, dat verdient alle credits. Het zal hem ongetwijfeld een telefoontje van de heer Lucassen opleveren binnenkort (en terecht, hint, hint…).

Tenslotte, het derde en laatste argument waarom de avond zo gedenkwaardig was, was de constatering dat Riverside een stukje stoerheid in de prog brengt, dat ikzelf zo brodeloos gemist heb. Deze band is stoer, deze band is sexy, deze daagt uit, klinkt lekker, heeft body. Het charisma wat zanger/bassist Duda uitstraalt, heeft op zelfs mij - een overtuigde fan van en fanatiek najager van het vrouwelijke geslacht - een enorme aantrekkingskracht. Het moet andermaal gezegd worden, Duda is als zanger/bassist/schreeuwlelijk/volksmenner dé attractie van de avond. De rest van de band mag wel heel zuinig op hem zijn, want ik zie vooralsnog geen zangcarrière vanuit de drumhoek komen.

Nu maar hopen dat het succes ze niet naast hun schoenen doet lopen. Tenslotte, Nederland loopt warm voor ze, maar in het overgrote deel van de wereld treden ze nog in kleine zaaltjes op voor een handjevol mensen. Hoe klein ook elders, in Zoetermeer waren ze vrijdagavond even heel groot. Maar liefst vier keer kwamen de heren terug. Een beetje overdreven, want na de eerste toegift, dat onder meer de als klassieker te benoemen The Same River kende, was de koek eigenlijk wel op. Toch tekende het ook een beetje de charme en ergens toch de breekbaarheid die een groep als Riverside kent.

Oh, wat lieten wij de blije Polen in Zoetermeer horen dat we ze dankbaar waren. Dankbaar voor de frisse wind die vanuit het oosten waaide. Het was niet meer dan terecht dat ook wij, als publiek, een staande ovatie kregen van de sympathieke Polen.

terug naar concertrecensies

progwereld